پایان هر سختی، نقطه آغاز سختی دیگری است و باید این چرخه را بپذیریم

جلسه سوم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی ورامین با استادی مسافر مهدی، نگهبانی مسافر حمید و دبیری مسافر میثم با دستور جلسه: "وادی سیزدهم: پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگریست" دوشنبه 6 دی ماه ۱۴۰۴ ساعت 14 آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، مهدی هستم، مسافر.
در ابتدا از ایجنت و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که اجازه دادند این خدمت را تجربه کنم.
دستور جلسه این هفته، وادی سیزدهم است: «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است.»
این وادی ادامه وادی دوازدهم است که بیان می‌کند همه چیز در این دنیا در حرکت است و هیچ چیز در سکون کامل نیست.
در جلسه‌ای که برگزار شد، اعضای قدیم حاضر بودند و قادر مطلق بیان کرد که همه موجودات و مولکول‌ها در حرکت‌اند و هیچ چیز ثابت نیست.
حتی وقتی فکر می‌کنیم در حالت سکون هستیم، در بدن و تمام موجودات حرکت جریان دارد.
هیچ چیز در دنیا دائمی نیست؛ نه شادی، نه سختی، و نه غم.
پایان هر سختی، آغاز سختی دیگری است و هیچ شادی برای همیشه پایدار نمی‌ماند.
در مسیر حرکت، سه رکن اصلی ما را نگه می‌دارد: عشق، عقل و ایمان.
عشق، ما را پابرجا نگه می‌دارد؛ علاقه و عشقی که نسبت به یک هدف داریم، ما را در سختی‌ها و شادی‌ها ثابت قدم می‌کند.
مثلاً عشق یک پدر و مادر به فرزند، باعث تحمل سختی‌ها برای رشد و تعالی فرزند می‌شود.
عقل، مسیر درست و غلط را به ما نشان می‌دهد.
اگر عقل نباشد، تجربیات به دست آمده ممکن است از دست برود.
عقل به ما می‌گوید چه تجربه‌ای را دوباره تکرار کنیم و چه چیزی را ترک کنیم، ایمان، مهم‌ترین رکن است.
ایمان ما را در مسیر نگه می‌دارد، عشق را پررنگ می‌کند و عقل را هدایت می‌کند. افرادی که ایمان دارند، در مسیر سختی‌ها قوت قلب دارند و آسان‌تر از پس مشکلات برمی‌آیند.
در کنگره، ایمان باعث می‌شود هم سفر خوبی داشته باشیم و هم خدمتگزار موفق باشیم. ایمان به خود، به مسیر و به راهنما، مسیر رهایی را هموار می‌کند.
همان‌طور که استاد امین می‌گوید: رب اول ما خداست و رب دوم، مربی و راهنماست. اگر ایمان به راهنما نداشته باشیم، مسیر ما دشوار می‌شود.
پایان هر سختی، نقطه آغاز سختی دیگری است و باید این چرخه را بپذیریم، شادمانی و آرامش موقتی‌اند، و سختی‌ها و خوشی‌ها برای رشد ما ضروری‌اند.
کنگره به ما یاد می‌دهد که هر سختی و راحتی، تجربه‌ای برای رسیدن به رشد و تعالی است. همیشه در اوج ناامیدی، به داشته‌هایمان فکر کنیم.
حتی وقتی همه چیز را از دست داده‌ایم، قلب سالم و نفس کشیدن، امید به ادامه مسیر می‌دهد. غرورمان را با یادآوری نداشته‌ها کاهش دهیم.
هر لحظه، با آگاهی از محدودیت‌ها و نعمت‌ها، مسیر را ادامه دهیم. با عشق، عقل و ایمان، می‌توانیم از سختی‌ها عبور کنیم و مسیر رهایی را طی کنیم.
سپاسگزارم که به صحبت‌های من گوش دادید.