عشق، عقل و ایمان نیروی حرکت انسان

جلسه سوم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره 60 نمایندگی ورامین با استادی راهنمای محترم مسافر پیمان، نگهبانی مسافر هاشم و دبیری مسافر مرتضی با دستور جلسه: "وادی سیزدهم: پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگریست." شنبه 4 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 14 آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، پیمان هستم، مسافر.
بسیار خرسندم که در جمع شما عزیزان حضور دارم و امیدوارم این نمایندگی نیز همچون دیگر نمایندگی‌های کنگره ۶۰ بستری امن و الهام‌بخش برای جویندگان رهایی و درمان باشد.
باور دارم همان‌گونه که گفته می‌شود، علم و آموزش در هرجا که جاری شود، مسیر خود را خواهد یافت، چه ما باشیم و چه نباشیم.
دستور جلسه امروز، وادی سیزدهم است با عنوان «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است».
امیدوارم هر یک از ما متناسب با خواست و آمادگی درونی خویش، برداشت ارزشمندی از این مفهوم داشته باشیم.
این وادی به ما می‌آموزد که پایان یک مرحله، هرگز پایان راه نیست، بلکه آغازی برای حرکتی تازه است.
اگر فردی به قطع مصرف یا رهایی برسد، این اتفاق پایان مسیر نیست؛ بلکه تنها پایان یک نقطه است.
پس از آن، مسئولیت حرکت در مسیر تفکر سالم، نگرش صحیح و جهان‌بینی روشن آغاز می‌شود.
حتی ایستادن در جای درست نیز می‌تواند برای انسان خطرناک باشد، زیرا سکون با ماهیت رشد در تضاد است.
بنابراین لازم است در مسیر خدمت، آموزش، نظم و اصلاح رفتار و کردار پیوسته در حرکت باشیم.
در سفر دوم گفته می‌شود که پس از رهایی، صفحه‌ای سفید همانند بوم نقاشی در اختیار انسان قرار می‌گیرد.
این ما هستیم که با اعمال و رفتار خود، تصویر نهایی این بوم را ترسیم می‌کنیم.
اگر پایان یک نقطه با آگاهی همراه نباشد، احتمال بازگشت وجود دارد.
اما اگر با آموزش و حرکت همراه شود، می‌تواند آغاز یک زندگی سالم و متعادل باشد.
در این وادی به مثلثی اشاره می‌شود که نیروی حرکت انسان را شکل می‌دهد: عشق، عقل و ایمان.
عشق در این مسیر همان علاقه سالم، حس تعلق، پیوند عاطفی و احساس دیده‌شدن است.
انسانی که عشق را تجربه کند، در مسیر درمان می‌ماند و احساس تنهایی نمی‌کند.
ضلع دوم عقل است؛ یعنی قدرت سنجش، نوع تفکر و تصمیم‌گیری‌های درست در شرایط گوناگون.
این عقل با آموزش، نوشتن، استراحت مناسب و رعایت قوانین تقویت می‌شود.
ضلع سوم ایمان است؛ یعنی اعتماد به مسیر، باور به آموزش‌ها و امید به نتیجه.
ایمان زمانی عمیق می‌شود که فرد الگوهای موفق را ببیند و استمرار در مسیر را بیاموزد.
حتی اگر راه دشوار باشد، ایمان کمک می‌کند که انسان رها نکند و ادامه دهد.
به‌طور خلاصه، عشق انسان را نگه می‌دارد، عقل او را هدایت می‌کند و ایمان ماندگارش می‌سازد.
بااین‌حال، این مثلث برای شکوفایی به بستری مناسب نیاز دارد.
در متون آموزشی از خطی نامرئی سخن گفته می‌شود که تعادل حالات جسمی و روانی به آن وابسته است.
وقتی این بستر در اثر آسیب‌ها از تعادل خارج شود، حال انسان نیز دگرگون می‌شود.
اما در شرایط صحیح و آموزش اصولی، این تعادل دوباره برقرار می‌گردد.
برای درک بهتر می‌توان این بستر را به زمین کشاورزی تشبیه کرد و عشق و عقل و ایمان را بذرهای آن دانست.
اگر زمین آماده نباشد، بهترین بذرها نیز به ثمر نخواهند نشست.
پس پیام وادی سیزدهم آن است که هر پایان، اگر درست دیده شود، می‌تواند آغاز خطی روشن و امیدبخش باشد.
متشکرم که به صحبت های بنده توجه کردید.