قدردانی از همسفران باید واقعی، شایسته و اثرگذار باشد.

جلسه دوم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره 60 نمایندگی ورامین با استادی دستیار دیده بان مسافر حسام، نگهبانی مسافر هاشم و دبیری مسافر مرتضی با دستور جلسه: "هفته همسفر: نقش همسفران خانم و آقا، در درمان اعتیاد مسافران" شنبه 6 دی بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 17 آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، حسام هستم، مسافر.
در آغاز لازم می‌دانم افتتاح شعبه باشکوه ورامین را به همه خدمتگزاران این نمایندگی تبریک عرض کنم.
از زمانی که به یاد دارم، شعبه پاکدشت، شهرری و قلعه‌نو را می‌شناختم و بعدها توفیق خدمت در این مسیر نصیبم شد.
می‌دانم افراد بسیاری زحمت کشیدند، تلاش کردند و آرزو داشتند در این منطقه که از آموزش‌های کنگره ۶۰ محروم بود، نمایندگی‌ای تأسیس شود.
به همین دلیل صمیمانه قدردانی و تشکر می‌کنم.
از دیده‌بان محترم، جناب آقای صداقت نیز سپاسگزارم که همواره پیشگام و الهام‌بخش بوده‌اند.
در این مدت بسیار کوشیدم تا بتوانم سهمی در گسترش شعب داشته باشم، هرچند توان و همت خود را در حد این مسئولیت بزرگ نمی‌دیدم.
با این حال، همین اندازه که شاهد این موفقیت هستم، احساس خرسندی و افتخار می‌کنم.
سال‌هاست در بخش‌های مختلف خدمت می‌کنم و از آموزش‌هایی که در کنار ایشان آموخته‌ام بهره‌مند شده‌ام.
همچنین این موفقیت را به ایجنت محترم نمایندگی، جناب آقا رضا شهریاری تبریک می‌گویم.
از مرزبانان آینده و خدمتگزارانی که از ابتدا با جدیت رشد مجموعه را دنبال کردند نیز سپاسگزارم.
حضور راهنمایان گرامی، از جمله کوروش آذرپور و دیگر عزیزان، مایه دلگرمی و برکت این مسیر است.
امیدوارم ثمره این خدمات در زندگی همگی جاری باشد و شاهد رشد روزافزون نمایندگی ورامین باشیم.
همه ما می‌دانیم این منطقه تشنه چنین آموزش‌هایی بوده است.
امیدوارم در جلسات آینده، جمعیت مشتاقان چنان زیاد باشد که حتی صندلی خالی یافت نشود.
اما درباره دستور جلسه این هفته که جشن‌های اربعه و هفته همسفر است نیز نکاتی عرض می‌کنم.
امروز به اینجا آمدیم تا در کنار شما آموزش ببینیم و از این فرصت ارزشمند بهره ببریم.
این هفته را به همه همسفران، چه خانم و چه آقا، صمیمانه تبریک می‌گویم.
قدردانی از همسفران باید واقعی، شایسته و اثرگذار باشد، نه صرفاً در حد شعار.
هدیه هرچند کوچک، وقتی با احترام و توجه همراه باشد، ماندگار خواهد شد.
به‌خاطر دارم نخستین‌بار که همسرم را به جشن همسفر بردم، با تردید و ناراحتی حضور یافت.
اما همان حضور، آغاز تحولی شد که بعدها با اشتیاق در این مسیر همراه شد.
واقعیت این است که ما مصرف‌کنندگان، علاوه بر خود، خانواده‌هایمان را نیز در معرض آسیب قرار داده‌ایم.
این حقیقتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند.
من شخصاً از گذشته خود شرمنده‌ام و رنج‌هایی را که به عزیزانم وارد کردم فراموش نمی‌کنم.
بااین‌حال، خوشبختی آنجاست که فرصت جبران وجود دارد.
نقش همسفر در درمان، نقشی اساسی و تعیین‌کننده است.
اگر امروز پس از سال‌ها حضور در این مسیر ایستاده‌ام، به‌سبب همراهی همسفرم بوده است.
آموخته‌ایم که تعادل میان خدمت، خانواده و زندگی شخصی ضروری است.
در پایان، امیدوارم همه ما قدردان همسفران خود باشیم و شایسته این همراهی ارزشمند رفتار کنیم.