راهنما کسی است که مسیر درست را نشان می‌دهد

جلسه هفتم از دوره هشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰نمایندگی قوچان به استادی ایجنت همسفر عادله نگهبانی همسفر سعیده ودبیری همسفر سمیه با دستور جلسه« هفته راهنمایان ؛dst، تازه‌واردین، جونز، ورزش، ویلیام، موسیقی» در روز یکشنبه ۲۶بهمن ماه ۱۴۰۴ساعت ۱۵:۰۰آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد :

در آغاز هفته راهنما، این مناسبت مبارک را به آقای مهندس دژاکام و استادان گران‌قدرشان تبریک عرض می‌کنم؛ چرا که هر آنچه می‌آموزیم، از آموزش‌های ارزشمند ایشان و استادان محترمشان سرچشمه می‌گیرد. همچنین این هفته را به خانواده محترم ایشان، خانم آنی بزرگ، خانم آنی کماندار، دکتر امین و خانم شانی عزیز، و به تمام راهنمایان سراسر کشور به‌ویژه راهنمایان شعبه قوچان  راهنمایان شال نارنجی و راهنمایان شال سبز صمیمانه تبریک می‌گویم و برای همگی آرزوی سلامتی و موفقیت دارم.

هفته‌ی راهنما به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود: در بخش نخست باید بدانیم راهنما چه کسی است، و در بخش دوم چگونگی قدردانی و تشکر از این عزیزان را بررسی کنیم.

در کنگره ۶۰ چهار جشن برگزار می‌شود که یکی از آن‌ها جشن هفته راهنماست؛ جشنی برای بزرگداشت و سپاس از این انسان‌های والا.

راهنما کسی است که مسیر درست را نشان می‌دهد و برای رسیدن به جایگاه راهنمایی باید مراحل زیادی را پشت سر بگذارد؛ همان‌طور که گفته می‌شود باید «هفت‌خوان» را طی کند. در ابتدا باید عضو کنگره باشد، سفر کرده و به رهایی رسیده باشد، سپس در آزمون راهنمایی شرکت کند و پس از قبولی در آن، دوره‌ی کارآموزی و مصاحبه را بگذراند تا به شال نارنجی یا شال سبز دست یابد.
رهجو کسی است که جوینده‌ی راه است. رهجویی که وارد کنگره می‌شود، ابتدا سه جلسه از راهنمای تازه‌واردین مشاوره می‌گیرد و بعد عضو لژیون می‌شود تا آموزش‌ها را از راهنمای شال نارنجی خود دریافت کند.

در بیرون از کنگره، هرکس کاری یا خدمتی انجام دهد، معمولاً مزدی دریافت می‌کند؛ اما در کنگره تمام خدمت‌گزاران بدون هیچ چشم‌داشت و پاداشی خدمت می‌کنند. این دیدگاه شاید برای برخی در بیرون عجیب باشد که چگونه کسی می‌تواند بی‌هیچ مزد و انتظاری چنین عاشقانه خدمت کند. اما در کنگره، خدمت‌گزاران با ورود به مسیر مستقیم، خدمت را خود به‌خود می‌پذیرند و عشق، نیرویی است که آنان را به ادامه‌ی این راه وا‌می‌دارد.

امروز که جشن راهنماست، می‌خواهم درباره‌ی این عزیزان سخن بگویم: به باور من، راهنمایان بزرگ‌ترین خدمت را در کنگره انجام می‌دهند و این خدمت تنها از رهگذر عشق ممکن می‌شود. راهنمایان چهار سال از عمر خود را، که می‌توانست صرف خانواده و فرزندانشان شود، برای رهجویان لژیون خود اختصاص می‌دهند. بسیاری از راهنمایان ساعت‌ها در مسیر رفت‌وآمد هستند، اما برای آنان سختی معنایی ندارد؛ چون خدمتشان را با عشق انجام می‌دهند.

چگونه ممکن است انسانی چنین خدمت را بپذیرد؟ بی‌تردید، این عشق و محبت است که به‌تدریج در وجود راهنما شکل می‌گیرد. اگر عشق نباشد، هیچ‌یک از این خدمات معنا پیدا نمی‌کند.

در بیرون از کنگره بسیاری مسائل را با دیدی حساب‌گرانه می‌نگرند، اما در کنگره چنین نیست. ما در کنگره آموخته‌ایم که به این جهان آمده‌ایم تا آموزش ببینیم و خدمت کنیم. بسیاری از ما آموزش‌ها را کاربردی کرده‌ایم، اما وظیفه‌ی بعدی خدمت است. راهنما با چهار سال فعالیت در لژیون، این خدمت را به درستی و خلوص انجام می‌دهد.

بخش دوم دستور جلسه، قدردانی و تشکر از راهنماست. این کار در کنگره با پاکت و دل‌نوشته انجام می‌شود. تشکر زبانی کافی نیست؛ باید از دل و در عمل نیز آن را نشان دهیم. راهنمایان هیچ‌گاه چشم‌داشت مبلغ زیاد ندارند؛ آنچه برایشان ارزشمند است، دل‌نوشته و زمانی است که رهجو صرف نوشتن آن می‌کند. ممکن است کسی مبلغ زیادی بدهد ولی دل‌نوشته‌ای نداشته باشد، و این نشان می‌دهد هنوز مفهوم آموزش را عمیقاً درک نکرده است.

کسی که آموزش‌ها را درک کرده باشد، عمل می‌کند و اندازه‌ی پاکت را بر اساس توان خود می‌داند. امیدوارم همه‌ی ما به اندازه‌ی توان‌مان از راهنمای خود تقدیر کنیم، چرا که این روز سالی یک‌بار فرصت می‌دهد تا سپاس دل از راهنما نشان دهیم و قدر این لحظه‌ی زیبا را بدانیم.

مراسم تقدیر از راهنمایان

مرزبانان کشیک : همسفر الهه و مسافر حامد
تایپیست :همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول)
همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول)
عکاس :همسفر طیبه رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول)
ویراستاری و ارسال :راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی قوچان