راهنما؛ همراه عبور از سختی‌ها

ششمین جلسه از دوره پنجم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، ویژه مسافران و همسفران، نمایندگی سنایی نیشابور، در روز یکشنبه با استادی راهنمای محترم  مسافر شمس، نگهبانی مسافر علی و دبیری  موقت مسافر بهروز، با دستور جلسه «هفته راهنما »، در تاریخ 1404/11/26 رأس ساعت 15:30 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، شمس هستم یک مسافر. بسیار خوشحالم که در جمع شما حضور دارم.در وهله اول، هفته راهنما را خدمت راهنمای عزیزم آقای محمد زرگرانی، همچنین آقای مهندس و تمامی راهنمایانی که چراغ راه ما بوده‌اند، تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم در این مسیر بتوانید موفق باشید و تمامی جایگاه‌ها را تجربه کنید.
اگر بخواهیم درباره هفته راهنما صحبت کنیم، باید بپذیریم که مسیر زندگی، مسیری پر از چالش، سختی و موانع است. گاهی غم داریم و گاهی شادی. اگر در زندگی چالش و سختی نباشد، زندگی ملال‌آور و خسته‌کننده می‌شود و رشدی در کار نخواهد بود. همین تلاش‌ها و عبور از سختی‌هاست که به زندگی معنا می‌دهد.بعضی افراد تصور می‌کنند اگر همه امکانات و لذت‌ها برایشان فراهم باشد و در رفاه کامل زندگی کنند، به آرامش می‌رسند. اما اگر دقت کنیم، پرنده‌ای که در طبیعت تلاش می‌کند تا لانه بسازد، غذا تهیه کند و از خطر شکارچی در امان بماند، معمولاً عمر طولانی‌تری نسبت به پرنده‌ای دارد که در قفس است و همه چیز برایش مهیاست. چرا؟ چون انگیزه دارد، تلاش می‌کند و برای بقا می‌جنگد. اما پرنده در قفس، هرچند امکانات دارد، انگیزه‌ای برای رشد و تلاش ندارد.ما هم در زندگی با چالش بزرگی به نام مصرف مواد روبه‌رو شدیم؛ بندی که خواسته یا ناخواسته گرفتار آن شدیم و نتوانستیم به‌تنهایی از آن خارج شویم. افراد زیادی بوده‌اند که شهرت، ثروت و امکانات فراوان داشته‌اند، اما وقتی درگیر اعتیاد شده‌اند، نتوانسته‌اند از آن رهایی یابند و حتی برخی به خودکشی روی آورده‌اند. وقتی انسان امید و انگیزه‌اش را از دست بدهد، آینده‌ای برای خود نمی‌بیند.

کار کنگره، کار عظیمی است؛ چراکه توانسته به ما کمک کند از این بند رها شویم. اما این رهایی به دست چه کسانی محقق شد؟ به دست کسانی که خودشان از این بند آزاد شدند و سپس با بند عشق و محبت، به ادامه راه امیدوار شدند و خدمت کردند.
انسان در تمام مسیر زندگی به راهنما نیاز دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند همه چیز را خودش تجربه کند؛ نه فرصت آن را دارد و نه توانش را. پس نیازمند راهنمایی است که مسیر را طی کرده و چالش‌ها را شناخته باشد.اولین راهنمای انسان، پدر و مادر او هستند؛ کسانی که هرگز نمی‌توانیم حقشان را ادا کنیم. سپس در مسیر اعتیاد، راهنمایی که ما را احیا کرد و امید را به زندگی‌مان بازگرداند. چگونه می‌توان از چنین فردی قدردانی کرد؟ شاید هیچ‌گاه نتوانیم آن‌طور که شایسته است، سپاسگزاری کنیم.
یکی از دلایل نیاز ما به راهنما این است که گاهی نمی‌دانیم کدام مسیر درست و کدام نادرست است. در نوشتارهای کنگره تأکید فراوانی بر اختیار انسان شده است؛ اینکه انسان موجودی مختار است و انتخاب‌هایش آینده‌اش را رقم می‌زند. اگر مسیر اشتباه را انتخاب کنیم، نتیجه‌اش نیز مشخص خواهد بود.بزرگان می‌گویند صفات منفی مانند کینه، حسد و دیگر ضد ارزش‌ها مانند نهالی هستند که تا زمانی که کوچک‌اند، می‌توان آن‌ها را به‌راحتی از ریشه درآورد؛ اما وقتی به درختی تنومند تبدیل شوند، کندنشان بسیار سخت خواهد بود. اعتیاد نیز چنین درختی بود؛ درختی تنومند که کنگره توانست آن را ریشه‌کن کند؛ کاری بسیار بزرگ که با ابداع روش درمانی توسط آقای مهندس و تلاش بی‌منت خدمتگزاران کنگره محقق شد.
راهنما باید علمی را آموزش دهد که خود آن را تجربه کرده باشد؛ علمی کاربردی، نه صرفاً تئوری. نقل است که غزالی سال‌ها به جمع‌آوری کتاب و دانش پرداخت. روزی راهزنان اموالش را بردند و او نگران خورجین کتاب‌هایش بود. راهزن به او گفت: اگر علمت در خورجین الاغت است، پس ارزشی ندارد. آنجا بود که دریافت علم باید درونی و کاربردی باشد، نه صرفاً نوشته‌شده روی کاغذ.
در کنگره نیز ما با علم تجربی سروکار داریم؛ علمی که خود آن را زندگی کرده‌ایم و می‌توانیم منتقل کنیم.
خداوند در سوره الرحمن می‌فرماید: «هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»؛ آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟ وقتی این همه لطف و آموزش و خدمت به ما شده، آیا پاسخ آن چیزی جز قدردانی و خدمت است؟
گاهی می‌شنویم کسی می‌گوید: «اگر راهنمایم سخت‌گیرتر بود، من بهتر می‌شدم.» اما اگر سخت‌گیر هم بود، شاید باز هم بهانه‌ای دیگر پیدا می‌کردیم. مهم این است که از خود بپرسیم: من چه کردم؟ آیا آموزش‌ها را کاربردی کردم؟
در پایان، بسیار خوشحالم که در این جایگاه در خدمت شما هستم و از شما آموزش می‌گیرم. امیدوارم همه ما بتوانیم قدردان باشیم؛ نه‌تنها در برابر راهنمایان، بلکه در برابر تمام کسانی که در زندگی به ما نیکی کرده‌اند. ناسپاس نباشیم و خوبی‌ها را فراموش نکنیم.از توجه شما سپاسگزارم.

در ادامه جلسه جشن گل نمادین به مناسبت رهایی مسافر امید رهجوی راهنمای محترم مسافر محمد برگزار گردید

ضبط صدا مسافر بهروز

عکس مسافر مهدی
تایپ و ویراستاری مسافر علی