راهنما در تاریک‌ترین روزها در مسیر ما قرار می‌گیرد

جلسه یازدهم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی دکتر مسعود، به استادی راهنمای محترم مسافر حسین، نگهبانی مسافر محمدرضا و دبیری مسافر ناصر با دستور جلسه «هفته راهنما» یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حسین هستم یک مسافر؛ شاکر پروردگار هستم که این فرصت نصیب بنده شد تا در این جایگاه قرار بگیرم و خدمت کنم. از ایجنت محترم و لژیون مرزبانان بسیار سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من گذاشتند.
در ابتدا، هفته راهنما را خدمت جناب مهندس دژاکام، اولین راهنمای مجموعه کنگره ۶۰، سرکار خانم آنی، اولین راهنمای گروه همسفران، و به تمامی راهنمایان عزیز در شال‌های نارنجی، سبز، سرمه‌ای و راهنمایان لژیون‌های ویلیام وایت و کاهش وزن تبریک عرض می‌کنم. همچنین تبریک ویژه‌ای دارم خدمت همکاران عزیزم در نمایندگی دکتر مسعود که در کسوت راهنمایی مشغول به خدمت هستند.
همان‌طور که می‌دانید، ما در کنگره چهار جشن اصلی داریم: جشن همسفر، جشن ایجنت و مرزبان، جشن دیده‌بان و جشن راهنما. این عزیزان افرادی هستند که در پروسه درمان اعتیاد و برای رسیدن ما به حال خوش، نقشی حیاتی ایفا می‌کنند.
راهنما، همان‌گونه که از نامش پیداست، «بلد راه» است. کسی است که این مسیر را به‌خوبی پیموده و پس از گذشت حداقل یک سال از رهایی‌اش، در آزمون بسیار سخت راهنمایی شرکت کرده است؛ اما فراتر از آزمون، او باید تمنای دل برای رسیدن به این جایگاه داشته باشد. یک راهنما از فیلترهای متعددی عبور می‌کند و با تائید دیده‌بانان محترم به این شال نائل می‌شود؛ بنابراین کسی که در کنگره خدمت می‌کند، حقیقتاً راه را می‌شناسد.
ما در زندگی ممکن است بارها دچار سقوط شویم که این بخشی از سیستم آفرینش است. برای سقوط کردن شاید نیاز چندانی به راهنما نباشد، اما برای بازگشت از تاریکی‌ها به سمت روشنایی، وجود راهنما قطعی و الزامی است.
راهنما درست در تاریک‌ترین و سخت‌ترین روزها در مسیر ما قرار می‌گیرد؛ زمانی که از نظر شخصیتی خرد شده‌ایم، از لحاظ مالی دچار آشفتگی هستیم و خانواده در حال فروپاشی است. در آن لحظات که از ته دل از خداوند کمک می‌خواهیم، پروردگار راهنمایی را در مسیر ما قرار می‌دهد که شفیع و نشان‌دهنده راه به سوی نور می‌شود.
مسیر سفر، پیچ‌های سختی دارد؛ بحران‌های ماه سوم، اواسط سفر و مشکلات انتهای مسیر همواره وجود دارند. نیروهای بازدارنده تمام تلاش خود را می‌کنند تا مسافر را از ادامه راه بازدارند، اما راهنما تمامی این گردنه‌ها را نه یک‌بار، بلکه چندین بار تجربه کرده است.
سلاح راهنما عشق، ایمان و محبت است. او بر امواج عشق سوار است و برای احیای خانواده‌هایی که در حال نابودی بودند، تلاش می‌کند. حس میان راهنما و رهجو، حسی منحصربه‌فرد است که فقط خودشان آن را درک می‌کنند.
در هفته راهنما، ما باید از راهنمای خود قدردانی کنیم. خداوند سخن خود را در قرآن با الحمدلله رب العالمین آغاز می‌کند که نشانه اهمیت سپاسگزاری از مربی و پروردگار است. راهنما در زمین، دستِ خداوند برای یاری رساندن به ماست.
از همه شما عزیزان می‌خواهم که در این هفته به بهترین شکل ممکن، با پاکتی تمیز و دل‌نوشته‌ای زیبا، از راهنمایان خود تجلیل کنید. راهنما نیازی به این هدایا ندارد، اما ما برای رشد خودمان نیازمندِ آموختنِ رسم قدردانی هستیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

تایپ: مسافر امید
عکس: مسافر سعید 
تنظیم: مسافر حمید