راهنمایان مسئولیت هدایت بخشی از مسیر رشد و آموزش را بر عهده دارند

جلسه چهارم از دوره اول سری جشن های کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی قوچان به تاریخ یکشنبه 26بهمن ماه ۱۴۰۴به نگهبانی راهنما مسافر مجتبی و دبیری راهنمای تازه واردین مسافر علیرضا و استادی راهنما مسافر ابوالفضل با دستور جلسه: (هفته ی راهنمایانDST، تاره واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی) ساعت 15آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان ابوالفضل هستم مسافر

در هفته راهنما، فرصتی فراهم می‌شود تا جایگاه راهنما را در ساختار آموزشی و درمانی کنگره ۶۰ عمیق‌تر مورد بررسی قرار دهیم و از بنیان‌گذار این حرکت عظیم، حسین دژاکام، به جهت طراحی صورت‌مسئله اعتیاد و ایجاد بستر درمان تدریجی و علمی قدردانی نماییم. همچنین این هفته را به تمامی راهنمایان، کمک‌راهنمایان، ایجنت و خدمتگزاران تبریک عرض می‌کنیم، زیرا هر یک در جایگاه خویش، مسئولیت هدایت بخشی از مسیر رشد و آموزش را بر عهده دارند. راهنما در مفهوم کنگره ۶۰، «نشان‌دهنده راه» است؛ نه مالک راه و نه تعیین‌کننده مقصد. راهنما کسی است که مسیری را شخصاً طی کرده، از تاریکی‌ها عبور نموده و اکنون تجربه عملی خویش را در اختیار رهجو قرار می‌دهد. هدایت راهنما محدود به همان مسیری است که پیموده است. بنابراین، شرط بهره‌مندی از راهنمایی، آن است که رهجو مبدأ و مقصد خود را بشناسد. شناخت مبدأ به معنای فراموش نکردن تاریکی‌ها، وابستگی‌ها، بی‌نظمی‌ها و آشفتگی‌های گذشته است. تعیین مقصد نیز یعنی رسیدن به تعادل در جسم، روان و جهان‌بینی. بدون این دو اصل، حرکت در مسیر درمان جهت مشخصی نخواهد داشت. در کنگره ۶۰ درمان تنها به قطع مصرف مواد محدود نمی‌شود. با اجرای صحیح پروتکل درمان و کاهش تدریجی دارو، جسم به تعادل می‌رسد؛ اما این تنها بخشی از مسیر است. هدف اصلی، درمان روان، اصلاح نگرش و بازسازی شخصیت است. ممکن است جسم به تعادل برسد، اما اگر در بخش جهان‌بینی، نگرش، باورها و ساختار فکری تغییر ایجاد نشود، تعادل پایدار شکل نخواهد گرفت. بنابراین درمان واقعی زمانی محقق می‌شود که سه ضلع مثلث جسم، روان و جهان‌بینی به صورت هم‌زمان و هماهنگ رشد نمایند. یکی از ارکان اساسی این رشد، «سپاسگزاری» است. سپاسگزاری در کنگره ۶۰ صرفاً یک عمل ظاهری نیست، بلکه یک آموزش بنیادین برای تغییر ساختار درونی انسان است. سپاسگزاری غذای جان است و بدون آن، نفس به تعادل نمی‌رسد. اگر بخشش و قدردانی با حس خوب، نیت خالص و از روی عشق انجام شود، سبب افزایش ظرفیت وجودی فرد می‌گردد. اما اگر بر پایه معامله، اجبار، ترس یا حسابگری باشد، اثر تربیتی و سازنده نخواهد داشت. در هفته سپاسگزاری، موضوع اصلی راهنما نیست؛ بلکه رشد رهجوست. راهنما در مسیر خدمت، هدف و پروتکل مشخصی دارد و خدمت را برای پالایش خویش انجام می‌دهد، نه برای دریافت پاداش. این رهجوست که برای عبور از منیت، خودمحوری و وابستگی‌های درونی، نیازمند تمرین سپاسگزاری است. هر آنچه انسان با عشق می‌بخشد، در حقیقت به خود بازمی‌گرداند و سبب برکت در زندگی او می‌شود. این بخشش، تمرینی است برای عبور از تعلقات و رسیدن به ظرفیت بالاتر. درمان در کنگره نعمتی بزرگ است که ارزش آن تنها با تجربه تاریکی‌های گذشته قابل درک می‌باشد. بسیاری برای درمان بیماری‌های جسمی هزینه‌های سنگین پرداخت می‌کنند، اما آرامش، امنیت درونی، بازگشت اعتماد خانواده و حال خوش، با معیارهای مادی قابل سنجش نیست. رهایی از وابستگی، بازسازی شخصیت و بازیابی عزت‌نفس، دستاوردهایی است که شکرگزاری دائمی را می‌طلبد. اگر انسان قدر این نعمت را بداند، نگاه او به خدمت، آموزش و سپاسگزاری تغییر خواهد کرد. خدمت در کنگره جایگاهی برای ماندن یا کسب اعتبار نیست؛ بلکه ابزاری است برای عبور از خویشتن. شال خدمت نماد مسئولیت و تعهد است، نه برتری. هر مسئولیت فرصتی است برای پالایش درون، افزایش ظرفیت و رشد معنوی. خدمت به انسان می‌آموزد که چگونه از خواسته‌های نفسانی عبور کند و به تعادل نزدیک‌تر شود. حرکت هستند. بسیاری از ناهنجاری‌ها و بیماری‌ها ریشه در عدم تسلیم دارند. قطع مصرف بدون تسلیم، باور و اجرای آموزش‌ها، به تعادل پایدار منجر نخواهد شد. شخصیت اعتیادگونه تنها زمانی تغییر می‌کند که فرد با ایمان به مسیر، با عشق به آموزش و با عقلانیت در اجرا، حرکت نماید. حسابگری و نگاه تجاری در این مسیر جایی ندارد؛ زیرا کیمیاگری در بستر عشق و تسلیم شکل می‌گیرد. رهجو پس از پایان سفر اول، تازه راه را پیدا می‌کند. این مرحله آغاز مسئولیت‌پذیری و استمرار در مسیر است. اگر فرد پس از رسیدن به رهایی، آموزش‌ها را رها کند، رشد متوقف خواهد شد. استمرار در حضور، اجرای دقیق آموزش‌ها و حفظ ارتباط با ساختار آموزشی، لازمه رسیدن به تعادل پایدار است. در نهایت، آنچه انسان را از خویشتن عبور می‌دهد و به مرحله بالاتری از تعادل می‌رساند، سپاسگزاری عاشقانه و آگاهانه است. راهنما تنها نشان‌دهنده راه است و این رهجوست که باید با شناخت مبدأ، تعیین مقصد، تسلیم، ایمان و عشق، مسیررا طی نموده و به تعادل واقعی دست یابد.

تایپ و ویرایش : مسافر محسن لژیون سوم(با کمک هوش مصنوعی)

عکاس : مسافر علیرضا لژیون سوم

ارسال خبر : سایت نمایندگی قوچان