برداشت من از سیدی «راهنما»
در این سیدی به هفتهٔ راهنما و درسی دیگر از مکتب عشق اشاره شده است. برای بهتر زندگیکردن، قدردانی، شکرگزاری، رؤیتکردن و درککردن مفهوم و معنای عشق، این هفته فرصتی برای ما مهیا شده است که از راهنمایان خودمان تشکر کنیم.
تشکرکردن طی سه مرحله انجام میشود:تشکر زبانی، تشکر بادل یا قلب، و تشکرکردن با قدم و عمل. مصداق این جمله است: «برای عاشقی که عشقش را نثار ما کرده، او را حساب با عشق است؛ با معشوق چه حساب.»
قدردانی در این هفته، برای خودِ منِ همسفر است تا یادم نرود چگونه جهان برون و درونم دگرگون شد و این مسیر برایم روشن گردید. توانستم کویر خشکِ وجودی خودم را سبز کنم. باشد که بتوانیم در این هفته، آنطور که شایسته و بایسته است، از راهنمای خودمان تشکر و قدردانی کنیم.
یکی از مسائلی که ما در کنگره یاد گرفتیم، شکرگزاری است که همان تشکرکردن میباشد؛ شکرگزاری از خالق و خداوند.
شاید پدران و مادران ما شکرگزاری را در خانواده به ما یاد نداده باشند. همانطور که تمام پدرها و مادرها برای ارتقای فرزندان خویش زحمات بیشماری را متحمل میشوند، ولی فرزندان پرتوقع برخورد میکنند؛ یا در جامعه، از معلم خود در هفتهٔ معلم، آنطور که جایگاه معلم را مقدس شمردهاند، تشکر نمیشود. ولی خوشبختانه ما در کنگره قدردانی را آموزش گرفتهایم که از طریق پاکت، به اندازهٔ توان خودمان تشکر کنیم.
آقای مهندس فرمودند: «ما باید از لحاظ دانش و آگاهی پا را فراتر بگذاریم تا به شناخت جهان درون خود پی ببریم و به دنیای جدید قدم بگذاریم.»
همین سپریکردن روزها، روزنهای باشد برای یافتن خودمان؛ جهان بعدی که بعضیها آن را قبول ندارند. این شناخت میسر نمیشود مگر با کاربردیکردن مقولهٔ جهانبینی که باعث میشود دریچهای از نگرش ما به موضوع نفس، روح و جسم انسان گشوده شود.
جناب مهندس میفرمایند: «هر کس در هر جایگاهی که وجود دارد، عین عدالت است؛ چون پیشینهاش از روز اَلست آغاز شده و تا الان ادامه دارد.»
پس باید به خویشتن خویش توجه نماییم؛ زیرا ممکن است ما در جهانهایی از تاریکی، ناامیدی و اعتیاد به خواب برویم و سیر کنیم. باید بدانیم که نفس ما از روز اَلَست آغاز شده است و هدفی را دنبال میکند. برای پا گذاشتن به دنیای تازه، باید آموزش ببینیم، تفکر کنیم و به عمل سالم برسیم.
این آموزشها از وادیها است که ما را به سمت بهتر زندگیکردن سوق میدهد. میتوانم مثالی بزنم: مصرفکنندگان مواد مخدری که به جهان تازه قدم گذاشتهاند و از نقطهٔ سخن به نقطهٔ عمل حرکت میکنند، باایمان راسخ و قدمهای استواری که برمیدارند، پاداششان در پایان، دست همیاری برای کمک به انسانهایی است که با دست خود زنجیرهایی بر پای خود زدهاند و به دنبال رهایی و آزادی هستند. این، از همان بند عشقی است که تو را به سمت سعادت سوق میدهد.
منبع: «سی دی راهنما»
نویسنده: همسفر سکینه، راهنمای تازه واردین
تایپ و ویرایش: همسفر فریبا، رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون دوم)
ویراستاری و ارسال: همسفر فریبا، رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون دوم) دبیر سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
63