گروه خانواده ـ راهنما نماد عشق، تعهد و مسئولیت است.

در کنگره ۶۰ راهنما مسئولیت بسیار بزرگی بر عهده دارد. او جسم، روان و جهان‌بینی رهجو را هم‌زمان در نظر می‌گیرد و با استفاده از متد DST برنامه درمان را تنظیم می‌کند. اما نقش او فقط تنظیم دارو نیست بلکه مهم‌تر از آن آموزش تفکر صحیح و اصلاح نگرش است. راهنما به ما یاد می‌دهد که چگونه مسئولیت زندگی خود را بپذیریم و از نقش قربانی خارج شویم. در کنگره ۶۰ گفته می‌شود که راهنما باید خود الگوی عملی آموزش‌ها باشد. یعنی اگر از صبر صحبت می‌کند در رفتارش صبر دیده شود اگر از نظم می‌گوید در حضورش نظم وجود داشته باشد.

همین هماهنگی بین گفتار و کردار است که باعث می‌شود حرف‌های او در دل رهجو بنشیند چون رهجو صداقت را احساس می‌کند. هفته راهنما فرصتی است تا به این جایگاه ارزشمند بیشتر توجه کنیم. شاید در طول سال به دلیل عادی شدن حضور راهنما کمتر به بزرگی کار او فکر کنیم اما وقتی کمی عمیق‌تر نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که او ساعت‌ها از وقت و انرژی خود را صرف می‌کند تا دیگران به تعادل برسند. این خدمت کاملاً داوطلبانه و از روی عشق است. این هفته به ما یاد می‌دهد که خدمت کردن چقدر می‌تواند حال انسان را خوب کند. راهنما با خدمت به دیگران خودش نیز رشد می‌کند.

او با دیدن رهایی رهجویان انرژی و انگیزه بیشتری می‌گیرد. این چرخه زیبا باعث می‌شود نور در کنگره گسترش پیدا کند. به نظر من هفته راهنما فقط یک مراسم یا جشن نیست بلکه تمرینی برای یاد گرفتن قدردانی است. ما یاد می‌گیریم زحمات کسانی را که در رشد ما نقش دارند ببینیم و به زبان بیاوریم همین قدردانی باعث می‌شود خود ما نیز در آینده بتوانیم در جایگاه خدمت قرار بگیریم. هفته راهنما فرصتی است تا از خودمان هم سؤال کنیم آیا من رهجوی خوبی بوده‌ام؟ آیا آموزش‌ها را اجرا کرده‌ام؟ آیا حرمت‌ها را رعایت کرده‌ام؟ چون رابطه راهنما و رهجو یک رابطه دوطرفه است. همان‌طور که راهنما مسئول هدایت است رهجو هم مسئول اجرای آموزش‌ها است.

رشد واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که هر دو طرف وظیفه خود را به‌درستی انجام دهند. هفته راهنما در کنگره ۶۰ برای من یادآور یکی از زیباترین مفاهیم زندگی است یعنی قدردانی از کسی که بدون چشم‌داشت، تجربه و دانایی خودش را در اختیار دیگران می‌گذارد. راهنما در کنگره فقط یک معلم نیست بلکه فردی است که خودش این مسیر را با تمام سختی‌ها طی کرده است و به رهایی رسیده است بنابراین حرف‌های او از جنس تجربه است نه صرفاً تئوری. من فکر می‌کنم بهترین قدردانی از راهنما این نیست که فقط یک شاخه گل بدهیم یا یک جمله زیبا بگوییم بلکه این است که در مسیر درمان ثابت‌قدم باشیم، سقوط نکنیم، نظم داشته باشیم و به تعادل برسیم.

وقتی راهنما پیشرفت ما را می‌بیند، این بزرگ‌ترین هدیه برای او است. هفته راهنما برای من نماد عشق، تعهد و مسئولیت است. نماد این حقیقت که هیچ‌کس به‌تنهایی به رهایی نمی‌رسد و همیشه دستی بوده که ما را از تاریکی به سمت نور هدایت کرده است و قدردان این دست‌های یاری‌گر باشیم و تلاش کنیم روزی خود ما نیز در جایگاه خدمت و راهنمایی دیگران قرار بگیریم و در پایان تشکر می‌کنم از راهنمای خوبم خانم زهرا عزیز، آرزوی سلامتی و آرامش همیشگی  برای خودشون و خانواده محترمشون دارم و همیشه قدردان زحمات ایشان هستم. هفته راهنما را فرصتی می‌دانم برای تجدید عهد با آموزش‌ها، احترام به حرمت‌ها و تلاش بیشتر در مسیر درمان.
بهترین هدیه به راهنما این است که آموزش‌ها را به‌درستی اجرا کنیم و به تعادل برسیم.

نویسنده‌: همسفر منصوره رهجوی  راهنما همسفر زهرا (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر منصوره رهجوی همسفر زهرا (لژیون سوم)
تنظیم و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سالار