راهنما؛ آموزگاری‌ است که تمام آموخته‌های خود را در این مسیر انتقال می‌دهد

راهنمایان با جامه‌های سفید‌ خود، به سماء ادامه می‌دهند تا‌ از مرزهای بین آسمان‌ها و زمین بگذرند تا در مسیر، خود از شرابی که نوشیده‌اند، آنانی‌که در رنج دائم به‌سر می‌برند را عبور دهند و مرهمی باشند بر روی جراحات زخمی شدگان تا آنان را نیز از عقبه‌های سخت عبور دهند. هفته‌ راهنما را ابتدا خدمت بنیان کنگره۶۰، آقای مهندس دژاکام و تمامی راهنمایان عزیز تبریک عرض می‌کنم. یکی از چهار جشنی که در طی سال از آن یاد شده و برگزار می‌گردد، جشن‌ راهنما می‌باشد. راهنما کسی است که خود، تاریکی‌ها را تجربه کرده و با آموزش‌ گرفتن و کسب‌ آگاهی، به سمت‌ نور حرکت نموده است. او به مرور‌ زمان این جایگاه را کسب‌ کرده است.

راهنما طی سال‌ها از یک مسیر پر پیچ‌وخم گذشته و به مقصد خود رسیده است؛ در بدو ورود به کنگره۶۰، مسافر با راهنمایی و راهکارهای راهنما در مدت ۱۰‌ الی ‌۱۱ ماه به درمان می‌‌رسد‌. در ابتدا توسط راهنمای‌ تازه‌واردین طی ۳جلسه مشاوره می‌شود و با لبخند و آغوش‌ گرم راهنمای تازه‌واردین‌، مشتاقانه در مسیر بهبودی و درمان قرار می‌گیرد؛ زیرا راهنما نیز مسیر درمان را قبلاً طی نموده و به درمان در کنگره۶۰ ایمان و باور قلبی دارد. راهنمای همسفر نیز آموزش دیده است تا بتواند به انسان‌های دردمند و دربند خدمت کند. خدمتی صادقانه یک راهنما باعث می‌شود رهجو با تزکیه و پالایش، آرامش ازدست‌رفته خود را به دست آورد.

راهنما چراغی در دست دارد که انوار این چراغ، آموزش‌های آقای مهندس است و رهجو را به سرزمین نور، عشق و ایمان هدایت می‌کند تا خود را پیدا کند. راهنما؛ مسلح به سلاح مهر و محبت، عشق و ایمان، مهربانی و صبر می‌باشد. او بایستی آموزش بدهد و خود نیز آموزش بگیرد؛ زیرا آموزش، یک فرآیند دوطرفه می‌باشد. آموزش‌هایی که درمورد راه درست زندگی کردن، تفکر سالم و جهان‌بینی است. وقتی خواسته‌ قوی برای آموزش و یادگیری داشته باشیم، با آگاهی کامل رو‌به‌‌جلو حرکت کرده و قدر این آموزش‌ها را می‌دانیم. قدر مکانی به‌نام کنگره۶۰ را بیشتر می‌دانیم‌ و به این درک می‌رسیم که بدانیم بی‌دلیل وارد این‌ مکان نشده‌ایم، بلکه انتخاب شده‌ایم تا بیاموزیم و آموزش دهیم.

بایستی سعی کنیم با شال گرفتن و در جایگاه راهنمایی خدمت کردن، زکات رهایی خود را بپردازیم و با کلام، زبان و عمل (پاکت دادن) قدردان راهنمایان خود باشیم. این قدر‌دانی به من یادآوری می‌کند که بدانم، اوایل چگونه با حال نامناسب و تخریب بالا وارد کنگره شده‌ام و اکنون به عنوان یک رهجو، با هدایت و آموزش‌های راهنمای خویش به حال‌خوش رسیده‌ام. بهترین حال ممکن برای یک راهنما، دیدن موفقیت رهجو، کسب جایگاه‌های خدمتی و گرفتن شال او در کنگره می‌باشد. این امر میسر نمی‌شود، مگر با گوش به‌فرمان راهنما بودن، سر خود را با سر راهنما عوض کردن، چشم گفتن، نوشتن سی‌دی‌ها و استفاده از منابع، کتب و جزوات‌ آموزشی، زیرا راهنما خود این مسیر را طی نموده و قدردان راهنمای خویش می‌باشد.

تمام افرادی که در کنگره۶۰ حضور دارند، یک رهجو هستند. این ویژگی در تمام اعضاء کنگره۶۰ مشترک است و باعث ایجاد یک وجه‌اشتراک در میان اعضا می‌شود، که در این جشن‌ها خود را نشان می‌دهد. یک راهنما؛ همیشه خود را خدمتگزار می‌داند و آموزش‌های ناب کنگره را بسط ‌و اشاعه می‌دهد. ایشان خود آن‌‌ها را کاربردی می‌کند و به رهجویان خود نیز توصیه می‌کند تا بیرون از کنگره۶۰ و در زندگی شخصی به آن‌ها عمل کند. راهنما امانت‌دار و رازدار رهجوی خویش می‌باشد. گاهی با لبخند و کلام محبت‌آمیز و گاهی با تلنگر زدن، باعث تغییر و حرکت در او شده و تبدیل ناامیدی رهجو را به امید تبدیل می‌کند.

راهنما آموزگاری است که تمام آموخته‌های خود را در این مسیر به رهجو انتقال می‌دهد تا او نیز با تلاش خود به آگاهی و ارزش‌ها دست پیدا کند و بداند که خداوند فرصت خدمت کردن را به هر کسی نمی‌دهد؛ او باید قدردان و شکرگزار خداوند متعال باشد که این موهبت و نعمت را به او عطا کرده است. در آخر از راهنمایان خود، عرض تقدیر و تشکر دارم و امیدوارم اجر خدمت آن‌ها در زندگی‌‌شان جاری و ساری باشد.

منبع: سایت کنگره۶۰
نویسنده: راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ابن‌سینا