قافله سالار کاروان جان‌ها

انسان از بدو آفرینش در مسیر یافتن معنا و شناخت خویش بوده است؛ مسیری دشوار که در آن بی‌راهنما، گم‌گشتگی و سردرگمی، سرنوشت محتوم انسان می‌شود. در این میان، نقش «راهنما» در کنگره ۶۰ هم‌سنگ ستاره‌ای راهنما در شب تار وجود انسان است؛ نوری که مسیر تفکر و تعادل را از میان تیرگی‌های جهل و ترس می‌گشاید. از دیدگاه علمی، انسان موجودی است آگاه؛ اما تأثیرپذیر. ساختار روانی او از مجموعه‌ای از خواسته‌های متضاد، حس‌ها، تصاویر ذهنی و فرمان‌های فیزیولوژیک تشکیل شده است. در چنین دستگاه پیچیده‌ای، اگر آموزش و تجربه‌ صحیح وجود نداشته باشد، انسان به آسانی در سیم‌پیچ‌های اشتباه ذهنی و رفتاری گرفتار می‌شود.

در کنگره۶۰، راهنما با دانش جهان‌بینی، روان‌شناسی عملی و عشق خالص، به انسان کمک می‌کند تا این نیروها را بشناسد، آن‌ها را به تعادل برساند و در نهایت از ظلمت مصرف، ترس یا وابستگی، به روشنایی ایمان و دانایی گام بگذارد. راهنما تنها آموزگار نیست؛ بلکه تجسم عینی یک انرژی الهی در قالب انسان است؛ چون نه تنها دانسته‌هایش را منتقل می‌کند، بلکه با رفتار و تفکرش آموزش را به «عمل» درمی‌آورد. در حقیقت، همان‌گونه که در جهان‌بینی کنگره آمده است، «کسی که دانایی را به خدمت درآورد، از وادی کلام به وادی عشق رسیده است.» در ساحت ادبی، راهنما همان قافله‌سالار کاروان جان‌هاست که عاشقانه از خویش می‌گذرد تا همسفران گم‌گشته، یافتگان شوند.

او همچون باغبانی است که دانه‌های جان را در خاک خسته‌ انسان می‌کارد و با صبر و نور عشق، آنان را به شکوفه‌ دانایی می‌رساند و من به عنوان یک همسفر، شاهد این تکرار معجزه‌گونه بوده‌ام: درخشش دوباره‌ امید در چشمان مسافران، بازگشت شور زندگی به خانه‌ها و ترمیم پیوندهایی که سال‌ها زیر غبار رنج مدفون شده بودند. همه‌ این‌ها ثمره‌ حضور راهنمایانی است که بی‌ادعا اما با ایمانی راسخ، شمع وجود خود را در مسیر آموزش و خدمت سوزانده‌اند تا نور بر ما بتابانند. اکنون که هفته‌ راهنما فرارسیده است، با دلی لبریز از احترام، بر دستان مهربان آنان بوسه می‌زنیم و با یک پاکت، تقدیر کوچک اما از عمق جان، سپاس خود را تقدیمشان می‌نماییم. زیرا ارزش خدمات آنان را نمی‌توان با هیچ مادیاتی سنجید؛ تنها می‌توان با عشق و عمل سالم، ادامه‌دهنده‌ راهشان بود. باشد که همواره در پرتو نور الهی، راهنمایانمان پایدار، آرام و سرافراز باشند.

هفته‌ راهنما، هفته‌ یاد و سپاس از کسانی است که با عشق و مهر، چراغ راه انسان‌ها شدند. کسانی که آمدند تا نشان دهند حتی در تاریکی اعتیاد و ناامیدی، نوری هست که می‌شود به آن رسید؛ نوری به نام دانایی و عشق. راهنما یعنی کسی که با ایمان و صبر، مسافر و همسفر را به سمت آرامش و رهایی هدایت می‌کند. راهنما نه فقط درس جهان‌بینی می‌دهد؛ بلکه با رفتار و گفتار خودش الگوی زندگی سالم را نشان می‌دهد. او می‌آموزد که باید اول خود را بشناسیم، افکار و احساساتمان را مرتب کنیم تا بتوانیم در زندگی تعادل داشته باشیم. راهنما، مثل خورشیدی است که طلوعش امید را در دل‌ها زنده می‌کند.

وقتی وارد کنگره شدیم، شاید همه‌ ما دل‌نگران و خسته بودیم؛ اما آموزش‌های راهنما آرام‌آرام دل‌ها را آرام کرد، ذهن‌ها را روشن کرد و خانه‌ها را دوباره پر از محبت ساخت. این یعنی راهنما فقط حرف نمی‌زند؛ زندگی را به جریان عشق برمی‌گرداند. در هفته‌ راهنما، ما همسفران و مسافران با تمام عشق‌مان، می‌خواهیم از آن‌ها سپاسگزاری کنیم. شاید پاکتی که تقدیم می‌کنیم کوچک باشد؛ اما درونش احساسی بزرگ نهفته است، احساسی از اعتماد، احترام و قدردانی از کسی که بی‌منت، دست ما را گرفت و رها شدن را به ما آموخت. راهنمای عزیزمان، از دل و جان سپاسگزاریم؛ برای صبر، ایمان، و عشقی که بی‌هیچ چشم‌داشتی به ما هدیه دادید.

منبع: سی‌دی‌های هفته راهنما، وظایف راهنما و رهجو (۹۷)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون سوم)
نویسنده و ویرایش: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون سوم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وحید