الهام در مسیر رهایی

امروز پنجشنبه 1404/11/23 جلسه چهارم از دوره پنجم سری کارگاههای عمومی مسافران و همسفران کنگره 60 زاهدان با دستور جلسه "دی سپ" به استادی ایجنت محترم مسافر جواد، نگهبانی مسافر علیرضا و دبیری مسافر حمیدرضا آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، جواد هستم، یک مسافر.

خدا را شاکرم که جلسات کنگره بار دیگر رنگ و بوی عادی گرفته و دل‌های ما دوباره در کنار هم آرام می‌گیرد. خواسته‌ی مشترک همه‌ی ما این است که هفته‌ای یک، دو یا سه بار گرد هم بیاییم، در معرض آموزش قرار بگیریم و از این چشمه‌ی جاری معرفت بنوشیم. زیرا زندگی ما سراسر الهام است و اگر در صراط مستقیم حرکت کنیم، این الهام‌ها ما را به سوی تعادل رهنمون می‌کند. همان‌گونه که الهام ماه رمضان ـ که متعلق به امروز و دیروز نیست و بیش از چهارده قرن از آن می‌گذرد ـ زمینه‌ای شد تا مهندس در مسیر درمان اعتیاد به کشف و بنیان روشی دست یابند که امروز ما، چه سفر اولی و چه سفر دومی، ثمره‌ی آن را در زندگی خود لمس می‌کنیم.
در باب D.SAP اگر بخواهم سخن بگویم، مجال بسیار می‌طلبد. گفته می‌شود آبروی علم، به عمل آن است؛ و روش DST مصداق همین کلام است. شاید برخی گمان کنند این مسیر تنها یک جایگزینی ساده است، اما حقیقت آن است که فهم این روش، در گرو قدم گذاشتن در متن آن است. من هشت سال است که شربت مصرف نمی‌کنم و این تجربه را با جان و دل درک کرده‌ام. تا زمانی که کسی خود وارد این مسیر نشود، عمق و ظرافت آن را نخواهد فهمید. D.SAP نیز از همین قاعده پیروی می‌کند؛ الهام‌ها غالباً در سخت‌ترین شرایط شکل می‌گیرند و به ثمر می‌نشینند.

یکی از قوانین کنگره ۶۰ آن بود که درمان باید کامل باشد؛ اگر اعتیاد درمان می‌شود، سیگار نیز باید درمان شود. پس از سکته‌ی مهندس، موضوع درمان سیگار جدی‌تر دنبال شد. پیش از آن، افراد با آدامس یا چسب جایگزین می‌کردند، اما این راهکارها موقتی بود و پس از مدتی بازگشت اتفاق می‌افتاد. از همین روست که گفته می‌شود درمان سیگار ده ماه زمان نیاز دارد؛ چراکه رسیدن به تعادل، صبر و نظم می‌خواهد.

در موضوع کاهش وزن نیز الهام بر همین اصل استوار است: گفته نمی‌شود نخورید تا لاغر شوید، بلکه بیاموزید با نظم و انضباط بخورید تا به تعادل برسید. این نگاه، نگاه حذف نیست؛ نگاه اصلاح و تنظیم است.
تجربه‌ی شخصی من در دوران کرونا، گواهی بر این مسیر است. در نمایندگی مشهد، با حرکت بر اساس پروتکل‌های اعلام‌شده، میزان آسیب و مرگ‌ومیر به حداقل رسید. کسانی که D.SAP را به‌درستی استفاده کردند، در اوج بحران نیز با مشکل جدی مواجه نشدند. این تجربه برای من ملموس و عینی بود.
D.SAP موضوعی پیشرفته است؛ ریشه‌های آن را می‌توان در اشارات حکمایی چون بوعلی‌سینا در کتاب «شفا» جست‌وجو کرد. امروز پله‌های ۲۱روزه، حضور OT و روند تدریجی درمان، نشان از فعل و انفعالات دقیق در جسم دارد؛ فرآیندی که نیازمند زمان، نظم و آگاهی است. همان‌گونه که در مثال سرکه‌ی سیب گفته می‌شود: اگرچه برخی آن را پس از چهل روز مصرف می‌کنند، اما برای رسیدن به سرکه‌ای واقعی و متمایز، زمان طولانی‌تری لازم است. رسیدن به کیفیت، صبر می‌طلبد.
اثر D.SAP نیز مقطعی و سطحی نیست؛ تا ماه‌ها در جسم باقی می‌ماند و کار خود را انجام می‌دهد. امید است همان‌گونه که از روش DST، درمان نیکوتین و تغذیه‌ی سالم بهره بردیم، از این نعمت نیز به‌درستی استفاده کنیم.
هفته‌ی آینده، هفته‌ی راهنماست؛ و سخن گفتن در این جایگاه، مسئولیتی سنگین است. ما در کنگره جشن می‌گیریم تا نشان دهیم از جهان‌بینی چه آموخته‌ایم و چه درکی به دست آورده‌ایم. من هرگاه راهنمایم سخن می‌گوید، می‌ایستم و با جان گوش می‌دهم. صمیمیت ما هرگز از جایگاه و حرمت کم نمی‌کند. خود را هم‌سطح او نمی‌دانم و همواره خود را مدیون راهنمایم و زحمات مهندس می‌دانم؛ چراکه اگر بنیان این مسیر گذاشته نمی‌شد، بسیاری از ما امروز در اینجا، بدون مصرف مواد، حضور نداشتیم.
اگر کنگره به ما آرامش نمی‌داد، در آن نمی‌ماندیم. اگر لذت و رشد را تجربه نمی‌کردیم، ادامه نمی‌دادیم. آنچه به دست آورده‌ایم، از برکت آموزش‌ها، راهنماها و بنیان‌گذار این راه است.

به‌عنوان یک رهجو، وظیفه دارم با دل و عشق قدردان باشم. در کنگره می‌آموزیم از مخلوق خداوند قدردانی کنیم؛ از همسر و فرزند گرفته تا همکار، مرزبان و خدمتگزارانی که بی‌هیچ چشمداشتی ساعت‌ها می‌ایستند و خدمت می‌کنند. مهندس می‌فرمایند خدمتگزاران حقوقی دریافت نمی‌کنند؛ و همین، اهمیت قدردانی را دوچندان می‌کند، حتی اگر با یک دل‌نوشته‌ی ساده باشد.
حضور در کنگره مهم است، اما قدردانی از یکدیگر مهم‌تر است. امید که هفته‌ی آینده، هفته‌ای سرشار از شور و آگاهی برای مسافران سه‌شنبه و همسفران چهارشنبه باشد.
بیرون از کنگره ۶۰، اعتیاد غولی است سهمگین؛ شاید باورش برای برخی دشوار باشد، اما درمان واقعی را ما در همین‌جا یافته‌ایم؛ در آموزش، در نظم، در عشق و در قدردانی.

نگارش : مسافر مهدی (لژیون چهارم، راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم، راهنما آقای جواد)