همسفر غزل✍🏻
ایمان یعنی نور خدا در وجود انسان زنده شود و صفات او در رفتار و کردار ما جاری گردد، نه فقط در کلاممان. وقتی میگوییم خداوند بخشنده و مهربان است، انسان باایمان نیز باید بخشندگی و مهربانی را در زندگی خود متجلی کند. ایمان صرفاً اعتقاد ذهنی یا عبادت ظاهری نیست، بلکه از عصاره جان بخشیدن است؛ از بهترین داشتهها، نه از اضافهها.
انسان باایمان همچون رودخانهای جاری است که چون میبخشد، زلالتر و پرآبتر میشود؛ اما اگر ندهد و در خود بماند، مانند برکهای راکد خواهد شد که به مرور لجن میبندد. در نظام هستی گرفتن بدون دادن معنا ندارد؛ باید کاشت تا برداشت کرد. اگر نکاشته باشیم، چیزی برای درو کردن نخواهیم داشت. ایمان یعنی کاشتن خوبیها، حتی اگر دیده نشود و حتی اگر انتظار بازگشتی نداشته باشیم.
کمکی که از سر معامله باشد، محصولی نخواهد داد؛ ایمان و عشق بلاعوضاند. اگر برای تفاخر یا دریافت چند برابر ببخشیم، پاسخی دریافت نمیکنیم، اما اگر خالصانه و برای رضای خدا بدهیم، قانون هستی آن را چندین برابر بازمیگرداند. انسان باایمان از کم شدن نمیترسد، زیرا به پشتوانهای الهی تکیه دارد و میداند حکمتی در کار است؛ اگر دری بسته شود، دری دیگر از رحمت گشوده خواهد شد.
بیایمانی ریشه اضطراب و ناامنی است، چون تکیهگاهی وجود ندارد؛ اما ایمان امنیت و آرامش درونی میآورد. ایمان یعنی اصلاح زاویه دید، یعنی اگر بارها به دیوار خوردیم مسیر را عوض کنیم. یعنی در برابر خدمتی که میگیریم، خدمتی ارائه دهیم و مسئولیت خود را در قبال هستی بپذیریم. ایمان یعنی بهترینها را تقدیم کنیم، نه آنچه خود نمیخواهیم. کسی ایمان دارد که میکارد، صبر میکند، انتظار ندارد و میداند قانون هستی همواره پاسخ کاشت خالص را خواهد داد.
منبع: سیدی ایمان از مهندس حسین دژاکام
نویسنده: همسفر غزل رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر غزل نگهبان سایت
همسفران نمایندگی میلاجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
52