کمک من به کنگره اجرای صحیح قوانین و رعایت حرمت‌هاست

یازدهمین جلسه از بیست‌ودومین کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژهٔ مسافران نمایندگی یحیی زارع میبد، با استادی مسافر محسن، نگهبانی مسافر محمود و دبیری مسافر مصطفی، با دستور جلسهٔ «کمک من به کنگره و کمک کنگره به من» سه‌شنبه ۱۴ دی‌ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۷ آغاز شد.

سخنان استاد:

فراموشی یکی از صفاتی است که خداوند بزرگ برای رشد و تعالی انسان در وجود او قرار داده است. این فراموشی می‌تواند هم در مسیر مثبت و هم در مسیر منفی قرار گیرد و هر دو برای انسان مفید است، به‌شرط آن‌که فرد به درک صحیح برسد و راه درست را انتخاب کند. گاهی انسان با از دست دادن عزیزان یا محروم شدن از برخی داشته‌ها دچار سردرگمی و عذاب می‌شود؛ در اینجا فراموشی در مسیر مثبت قرار می‌گیرد و باگذشت زمان، آرامش به‌تدریج به انسان بازمی‌گردد؛ اما اگر فراموشی در جهت منفی باشد و انسان قدر نعمت‌ها و داشته‌هایی را که خداوند و دیگران به او عطا کرده‌اند نداند، دچار سردرگمی، عذاب و درنهایت ناسپاسی می‌شود. این غرور و منیت به‌تدریج سبب می‌شود که نعمت‌ها از او گرفته شود.

پیش از ورود به کنگره تصور می‌کردم اگر خانواده‌ام ازنظر مالی در امنیت باشد، همه‌چیز درست است و من به وظیفهٔ خود به‌درستی عمل کرده‌ام؛ اما با ورود به کنگره، آغاز سفر و دریافت آموزش‌ها، متوجه شدم چه تخریب‌هایی ازنظر جسمی، ذهنی و روانی، هم به خودم و هم به دیگران وارد کرده‌ام. درک کردم که باید در کنگره بمانم و با آموزش‌های صحیح، به‌صورت دقیق و مرحله‌به‌مرحله روی این تخریب‌ها کار کنم تا به درمان و در ادامه به تعادل برسم.

روزی که به‌عنوان یک تازه‌وارد وارد کنگره شدم، با دیدن این حجم از امکانات و آموزش‌ها شگفت‌زده شدم. به‌تدریج به این درک رسیدم که همهٔ این امکانات از روز اول وجود نداشته و هیچ‌کس از بیرون آن‌ها را فراهم نکرده است؛ بلکه همهٔ این‌ها حاصل تلاش، همدلی و مشارکت تمامی اعضای نمایندگی بوده است. پس من نیز در قبال این‌همه نعمت، وظیفه‌ای بر عهده دارم. جناب مهندس، ۲۸ سال پیش باتحمل سختی‌های فراوان، روش DST را ابداع کردند و باسخاوت و بخشندگی، آن را در اختیار افرادی که درگیر اعتیاد بودند قراردادند. ایشان موفق شدند متدی را ارائه دهند که امروز جهان در برابر آن عاجز است؛ چراکه در هیچ نقطه‌ای از دنیا نتوانسته‌اند انسانی را به درمان همراه با تعادل برسانند.

امروز وظیفهٔ ماست که قدردان کنگره و تمامی افرادی باشیم که برای ما زحمت کشیده‌اند و با فرمان‌برداری، اجرای صحیح قوانین و رعایت حرمت‌ها، پیش از هر چیز به خودمان کمک کنیم و درنهایت باعث شویم کنگره و اهداف آن رو به رشد و پیشرفت حرکت کند. اکنون‌که سفر اول را به پایان رسانده‌ام و به حال خوش رسیده‌ام، می‌توانم در کنگره بمانم و با خدمت گرفتن و خدمت کردن به هم‌نوعان خود، ذره‌ای از کمک‌هایی را که کنگره به من کرده است جبران نمایم و به این باور برسم که حال خوب، درنهایت با خدمت و یاری‌رساندن به دیگران، دوباره به خودم باز می‌گردد.

در کنگره آموختم که برای هر چیزی باید جنگید و هیچ‌چیز به‌راحتی و رایگان به دست نمی‌آید. همچنین فهمیدم که صرف داشتن یک ساختار مناسب و علم صحیح، به‌تنهایی قادر نیست مرا از منجلاب اعتیاد و ضدارزش‌ها خارج کند؛ بلکه خواست قوی خود شخص نقش بسیار مهمی دارد. این‌که گوش‌به‌فرمان راهنما باشم و طبق قوانین، اصول و حرمت‌های کنگره حرکت کنم، آنگاه آموزش‌ها اثرگذار خواهند شد و نه‌تنها اعتیاد؛ بلکه راه‌حل مقابله با مشکلات زندگی را نیز به من می‌آموزند.

امروز کنگره این بستر را به‌راحتی در اختیار ما قرار داده است؛ پس وظیفهٔ ماست که قدر آن را بدانیم و در مسیر رشد و توسعهٔ آن کوشا باشیم و همواره به یاد داشته باشیم اگر خدمات و محبت‌های دیگران را نادیده بگیریم و به‌سادگی از کنار آن‌ها عبور کنیم، دچار ناسپاسی شده‌ایم و این کفران نعمت، مساوی با گرفته شدن نعمت‌هاست. دیگران کاشتند و ما خوردیم/ ما هم بکاریم تا دیگران بخورند؛ این کمترین وظیفهٔ ماست.

مرزبان کشیک: مسافر حمید
ویراستار: مسافر جمال (لژیون ششم)
تایپ: مسافر ناصر (لژیون اول)
عکس: مسافر احسان (لژیون سوم)
ارسال خبر: مسافر سعید (لژیون دوم)