قدردانی و سپاسگزاری هم در کلام است و هم در عمل

پنجشنبه ۱۴۰۴/۰۹/۲۷ دوازدهمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی غزالی مشهد با استادی راهنما مسافر حسن، نگهبانی موقت مسافرایمان و دبیری موقت مسافر مجتبی با دستور جلسه «در کنگره ۶۰ چگونه قدردانی می‌کنیم؟» پنجشنبه ۱۴۰۴/۰۹/۲۷ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حسن هستم یک مسافر، خداوند را شاکر و سپاسگزارم که به من این فرصت را داد در نمایندگی غزالی باشم خدمت کنم و آموزش بگیرم. از ایجنت شعبه، نگهبان و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم.
درباره دستور جلسه در کنگره ۶۰ چگونه قدردانی می‌کنیم؟ موضوعی که می‌خواهم صحبت کنم را شاید خودم هم هنوز متوجه آن نشده باشم. من فهمیدم که قدردانی و شیوهٔ ابراز آن در یک جامعه از واجبات زندگی انسانی است و بخشی از ویژگی‌های یک انسان ایدئال محسوب می‌شود. چنین انسانی باید کارنامه‌ای قابل‌قبول داشته باشد و یکی از گزینه‌های ضروری برای او دانستن هنر قدردانی است. قدر کسی را که کاری انجام می‌دهد، بداند. قدردانی و قدردان بودن صفتی است که به‌رایگان در اختیار انسان قرار نمی‌گیرد و باید آن را فراگرفت، این صفت با تلاش و ممارست در انسان‌پرورش می‌یابد؛ آموزشی است، اکتسابی است و برای به‌دست‌آوردنش باید زحمت کشید، باید از آن درس گرفت و از هستی آموخت، همه ماهر لحظه در زندگی در معرض این آزمایش هستیم که آیا قدردان هستیم یا خیر، زیرا هستی بی‌وقفه برکت و نعمت و لطف خود را بر ما ارزانی می‌دارد تا ما را بیازماید. آیا من که اکنون زنده‌ام و نفس می‌کشم، برای این نعمت قدردانم؟ آیا الان که در کنار خانواده‌ام و در آرامش هستم، برای این بودن سپاسگزار خداوند و هستی هستم؟ قدردانی و سپاسگزاری هم در کلام است و هم در عمل، آموختن این موضوع بسیار مهم است.

در کنگره، تمرین قدردانی بسیار راحت‌تر است. در آنجا برای ما تعریف شده که یک مسافر یا رهجوی تمام‌عیار چه خصوصیاتی باید داشته باشد، از زمانی که به‌ عنوان تازه‌ وارد وارد کنگره می‌شوم وظیفه دارم برای این پذیرش تشکر کنم، در جلسه تازه‌واردین برای آشنایی با کنگره، باید از راهنمای تازه‌واردین خودم سپاسگزاری کنم، باید از مرزبانی که من را پذیرفته قدردان باشم، وقتی وارد لژیون می‌شوم، راهنمایم هر هفته سه جلسه به من آموزش می‌دهد. آیا برای این آموزش‌ها قدردان او هستم؟ حتی از کسی که یک استکان چای به دستم می‌دهد سپاسگزارم؟

کنگره مانند یک اقیانوس است، اگر من سپاسگزار نباشم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ ماهی‌ای که در کف اقیانوس زندگی می‌کند، با گل‌آلود کردن آب اطرافش، در واقع جلوی دید خودش را می‌گیرد و خودش را از دیدن زیبایی‌های اقیانوس محروم می‌کند. در کنگره نیز دقیقاً همین‌گونه است. اگر من کوتاهی کنم و سپاسگزار نباشم، خودم را از دریافت برکات و زیبایی‌های این مسیر محروم خواهم کرد. در کنگره، قدردانی یک موضوع بسیار مهمی است که بر عهدهٔ من است. گاهی فرصت‌هایی ویژه‌تر پیش می‌آید که برجسته‌تر است، مثل ساختن نمایندگی یا خرید میز و صندلی که هزینه‌بردار است. در این میان سهم من چیست؟ هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که توانایی سپاسگزاری یا مشارکت مالی، حتی به اندازهٔ مبلغی ناچیز را ندارد، هدف این است که از قافلهٔ سپاسگزاری عقب نمانم. گاهی یک جلسه یا یک هفته به همسفری اختصاص می‌یابد که در تمام لحظات سخت، تخریب‌ها و چالش‌های زندگی‌ام، پای من ایستاده است حال آیا قدردان او هستم؟ در جشن‌هایی مانند «هفته راهنما»، «هفته دیده‌بان» یا «گلریزان»، فرصت بسیار خوبی برای سپاسگزاری در گفتار، عمل و مشارکت پیش می‌آید، اگر قدردان نباشم، آسیب خواهم دید و سطح رشد من پایین خواهد آمد. هستی نعمت‌هایش را به کسی می‌دهد که قدرشان را بداند. اگر کسی قدر سلامتی، نعمت‌ها یا حتی صندلی که در کنگره روی آن نشسته را نداند، به‌تدریج از این گردونه خارج می‌شود، از اینکه با سکوتتان به صحبت‌هایم گوش سپردید سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر حسین

نگارش: مسافر رحیم لژیون چهارم، مسافر مجید لزیون چهارم، مسافر جمال لژیون چهارم، مسافر رجب لژیون یکم

عکاس: مسافر رضا لژیون ششم

ویرایش و ارسال خبر: مسافر مهدی لژیون یکم