نوشتن سیدی در کنگره ۶۰ نه تنها یک تمرین کاغذی نیست، بلکه ابزاری برای تثبیت آموزش، تقویت تفکر، خودشناسی و تغییر جهانبینی است. مسافری که سیدی مینویسد، فعالانه در مسیر آموزش و درمان حرکت میکند و نتایج ملموس آن را در زندگی شخصی خود میبیند.
کلام استاد رعد: آنچه به درستی ساخته بشود، پس از تخریب، در هر دو حیات (مادی و معنوی) طی طریق میکند و ارزش آن پس از انتقال، حفظ میشود.
در ادامه با راهنما مسافر امیر گفت و گویی ترتیب دادیم که باهم میخوانیم:
1- لطفاً خودتان را به رسم کنگره معرفی کنید:
سلام دوستان، امیر هستم؛ یک مسافر، با بیش از بیست سال مصرف مواد وارد کنگره ۶۰ شدم. آخرین آنتیایکس من هروئین و شیشه بود. چهارده ماه به روش DST با داروی OT سفر کردم؛ لژیون ۱۱، شعبه دهخدا، با راهنمایی آقای علی. اکنون چهار سال و یک ماه است که آزاد و رها هستم.
2- چرا در کنگره ۶۰ نوشتن سیدیها یکی از پایههای اصلی آموزش محسوب میشود؟
در کنگره ۶۰ درمان بر سه ضلع جسم، روان و جهانبینی استوار است. یکی از مهمترین این اضلاع، جهانبینی است؛ زیرا بسیاری از تخریبهایی که بر یک مصرفکننده وارد شده، در تفکر و نگرش او شکل گرفته است. مسافر باید در مسیر درمان، سفر کند و این سفر بدون آموزش ممکن نیست. یکی از ابزارهای بسیار مؤثر آموزشی در کنگره، نوشتن سیدیهای صوتی موجود در اپلیکیشن دژاکام است؛ سیدیهایی از مهندس و در مواردی استاد امین که هر هفته در اختیار اعضا قرار میگیرد. اهمیت این موضوع در آن است که آموزشها در کنگره ۶۰ یکپارچه و هماهنگ است. یعنی تفاوتی بین آموزشِ نزدیکترین شعبه به دفتر مرکزی و دورترین شعبه وجود ندارد؛ همه از یک منبع واحد آموزش میبینند. تجربه شخصی من نشان داده افرادی که بهصورت منظم سیدیهای خود را مینویسند، روان متعادلتر و جهانبینی پختهتری دارند و تغییرات در آنها کاملاً محسوس است. به همین دلیل است که نوشتن سیدیها یکی از مهمترین و اساسیترین پایههای آموزش در کنگره محسوب میشود.

3- چه تفاوتی بین گوشدادن به سیدی و نوشتن آن وجود دارد؟
در کنگره ۶۰ میآموزیم که انسان آگاهی و اطلاعات را از طریق حواس دریافت میکند. وقتی سیدی را فقط گوش میدهیم، تنها حس شنوایی درگیر است؛ اما هنگامی که آن را مینویسیم، سه حس بهصورت همزمان فعال میشود:
1. حس شنوایی – شنیدن سخنان
2. حس لامسه – حرکت دست و نوشتن
3. حس بینایی – دیدن کلمات روی کاغذ
درگیری همزمان این سه حس باعث میشود مطالب در ناخودآگاه ثبت و حک شود؛ ممکن است سخنی را فقط با شنیدن، همان لحظه متوجه شویم اما بعداً فراموش کنیم.اما وقتی آن را نوشته باشیم، در زمان مناسب از ناخودآگاه بیرون میآید و قابل استفاده میشود. به همین دلیل نوشتن اثربخشی بسیار بیشتری دارد.
4- به تجربهٔ شما، نوشتن کدام سیدی بیشترین تأثیر را در جهانبینیتان گذاشته و چرا؟
نمیتوان گفت فقط یک سیدی بیشترین تأثیر را داشته است؛ زیرا سیدیها طیفی از آموزشها هستند. هنر بزرگ مهندس این است که سیدیها را به شکلی ارائه میکنند که بخشی از آنها مخصوص سفر اول و بازسازی جسم و روان است و بخشهای دیگر برای سفر دوم و افزایش درک و انعطاف جهانبینی؛ از طرفی بیان مطالب آنقدر ساده و روان است که هم فردی با سواد کم متوجه میشود و هم فردی با سواد آکادمیک بالا. برای من، نوشتن چهل سیدی سفر اول و پس از آن سیدیهای سیاس کمک بزرگی بود؛ زیرا شالودهٔ جهانبینی در کنگره ۶۰ بر همین آموزشها استوار است و وادیها نیز در دل همین مجموعه قرار دارند. با نوشتن آنها، من کمکم با خودم روبهرو شدم و علاقهمند شدم روی خودم کار کنم. آموزشها برایم جا افتاد و هنوز هم هر هفته، مشتاق دریافت سیدی جدید هستم. سیدیها همیشه نکتهای تازه دارند و هر بار نیاز جدیدی از من را پاسخ میدهند؛ چون آموزش در کنگره جاری است.

5- چگونه میتوانیم عادت نوشتن دقیق و منظم را در خود تقویت کنیم؟
این موضوع به نقطه تحمل و نظم مربوط است؛ روزهای اول برای من خیلی سخت بود. سالها بود چیزی نمینوشتم اما راهنمایم گفت برای درمان لازم است سیدی بنویسم، و من هم از یک جایی شروع کردم. اوایل کلافهکننده بود؛ غلط املایی زیاد داشتم، بعضی مطالب را نمیفهمیدم؛ ولی وقتی نظم پیدا کردم، تواناییام بالا رفت؛ کمکم در ساعت مشخصی از روز مینشستم و مینوشتم. این کار باعث شد الآن بتوانم یک سیدی را یکباره بنویسم و تمامش کنم.
6- چه عواملی باعث میشود برخی افراد نوشتن سی دی را جدی نگیرند؟ ونتیجه آن چیست؟
این موضوع معمولاً از نقاط تاریک درونی افراد میآید؛ مثل منیت بالا، یا این فکر که «نوشتن فایدهای ندارد، فقط دارو کافی است». این نگاه از عدم شناخت نوع درمان در کنگره است. اگر رهجو بداند درمان در سه ضلع انجام میشود، حتماً به ارزش نوشتن پی میبرد. کسی که سیدی نمینویسد، معمولاً: جهانبینیاش تغییر نمیکند، در مسیر درمان کند میشود و بعضی اوقات درجا میزند.
7- نوشتن سی دی چگونه میتواند من را به شناخت بهتر از خودم برساند؟
در کنگره راهنما مستقیم به رهجو نمیگوید چه ایرادی داری. مثل بیرون نیست که بگویند: این بیماری را داری یا چنین مشکلی داری.در کنگره بیشتر روی ساختن نقاط مثبت کار میشود. مسائل منفی بهصورت کلی مطرح میشود و این خودِ رهجو است که با نوشتن و تفکر، ایراداتش را پیدا میکند. وقتی خودت به یک ایراد برسی، بهتر میتوانی آن را اصلاح کنی. این شناخت از درون شکل میگیرد و برای همین ماندگارتر است.
سخن پایانی:
من از همهٔ خدمتگزاران کنگره ۶۰ تشکر میکنم؛ در رأس آنها مهندس عزیز، گروه سایت، و شما که این مصاحبه را تنظیم کردید. خدا را شکر میکنم که بستری فراهم شد تا بتوانم در کنگره آموزش بگیرم. مطالبی که مهندس هر هفته در سیدیها ارائه میدهند واقعاً در زندگی من اثر گذاشته است. هیچجای دنیا، هیچ انجیو و هیچ مکانی لذت و آرامشی که کنگره ۶۰ به من داده را نداشتهام. برای این نعمت از خداوند و از شما سپاسگزارم.
مصاحبه و تایپ: مسافر رایان
تنظیم و بارگزاری: مسافر مصطفی
نمایندگی پارک پامچال قزوین
- تعداد بازدید از این مطلب :
120