عالم بی عمل؛ همانند درخت بی‌ثمر

وادی پنجم؛ در جهان ما تفکر قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید.
ضرب المثلی وجود دارد که می‌گوید: عالم بی‌عمل مثل درخت بی‌ثمر، مثل نهر بی‌آب و مثل ابر بی‌باران است.
اگر به درون خودم نگاه کنم می‌بینم که در چند جهان زندگی می‌کنم. در ابتدای وادی می‌گوید در (جهان ما) یعنی وقتی پا بر جهان مادی گذاشتم، لازم است بدانم که برای حرکت بایستی اقدام کنم، تنها فکر کردن مهم نیست؛ لازم است آن فکر به مرحله اجرا برسد.
برای عمل کردن و تبدیل دانایی به دانایی موثر، باید از ساختاری که ساخته‌ام عبور کنم. از نیروی منفی به سمت نیروی مثبت در حرکت باشم. جدا شدن از این ساختار به راحتی امکان ندارد. استرس، حال بد، خشم، نفرت و.... به همراه خواهد داشت.
لازم است برای تبدیل جهالت به دانایی از منیت خود عبور کنم، از ناامیدی‌ها بگذرم، از ترس‌ها رد شوم تا به تفکر درست و تاثیرگذار برسم. برای این کار بایستی آرام باشم تا خواسته‌هایم اجرایی شود و برای آرامش، پاکسازی را از خود آغاز کنم.
اولین قدم برای این کار دوری از ضد ارزش‌هاست و برای دوری از ضد ارزش‌ها نیاز به نقشه عظیم و بزرگ نیست، همین که چشمم را ببندم و به درون خود نفوذ کنم متوجه می‌شوم که چه چیزی ارزش است و چه چیزی ضدارزش.
ارزش‌ها معمولا با خرد جهانی یکی هستند، مثل: دروغ، تهمت، دزدی و... باید در مورد آن‌ها تفکر کنم و آن‌ها را بپذیرم.
همان‌طور که نیمه روشن وجودم را می‌بینم، تاریکی‌های درونم را نیز ببینم و بشناسم تا بتوانم از آن‌ها عبور کنم. عبور از آن فقط یک راه دارد، ارزش‌ها را در وجودم زیاد کنم تا ضد ارزش‌ها کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر شوند، قدم بعدی خودداری است. اگر گاهی نمی‌دانم چه کاری درست و چه کاری غلط است پس نباید در مورد آن اقدامی انجام بدهم.
بعد از آن نوبت قناعت است. باید یاد بگیرم قناعت کنم و پس‌انداز داشته باشم. قناعت با خساست بسیار فرق دارد. اگر نتوانم از مالم عبور کنم، اگر نتوانم انفاق کنم، پس‌انداز معنی ندارد. فقط از این طریق می‌توانم تفکرم را به اجرا درآورم که از مادیات به عنوان معنویات استفاده کنم ( با بخشش مادیات می‌توان بار معنویات را افزایش داد).
در مرحله‌ی بعدی باید تمام کارهایی مانند: قضاوت، تجسس، منیت و... را کنار بگذارم تا تبدیل به غیبت نشود. در این برهه نیاز به صبوری دارم، صبر با تحمل متفاوت است. باید یاد بگیرم در زمان و مکان درست و با بیانی مناسب صحبت کنم.
اگر در نهایت این قدم‌ها را درست برداشتم به مرحله‌ای خواهم رسید که خودم را پیدا خواهم کرد، جهان درونم را پیدا خواهم کرد و به مرحله‌ای که مرتبه‌ی والای انسانی است نزدیک خواهم شد.
امیدوارم به نقطه‌ای برسم که آرامش در درونم وجود داشته باشد و آن‌چه خدای مهربان برایم مقدر فرموده با جان و دل پذیرا باشم.

ویرایش: همسفر زهرا، رهجوی کمک راهنما همسفر لیلا (لژیون دوم)
ارسال: همسفر زهرا، رهجوی کمک راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)