قضاوت کردن از جهل و نادانی انسان سرچشمه می‌گیرد

مشارکت همسفران لژیون پنجم نمایندگی ملاصدرا درباب دستورجلسه "قضاوت و جهالت"

مشارکت همسفر زینب:

قضاوت به‌ معنا حکم کردن و جهالت به معنا ندانستن است و قرار دادن این دو موضوع کنار هم به این معناست که از قضاوت‌هایی که بر مبنا جهالت و ندانستن است باید پرهیز کرد. انسان از روزی که صاحب‌ اختیار شد شروع به قضاوت در امور روزانه خود کرد که آیا انجام بدهم یا ندهم! بخورم یا نخورم! اما مهم این است که در امور دیگران قضاوت نکنیم. قضاوتی که از سوءظن شروع می‌شود، به‌طور‌قطع به کنجکاوی و داوری ختم می‌شود و در نهایت قضاوت نامشروع تلقی می‌شود؛ چراکه ما ظاهر قضیه را دیده که این قضاوت تهی است و باعث می‌شود در مورد دیگران باعجله قضاوت کنیم. اکثر انسان‌ها در حوزه فکری خود می‌دانند که قضاوت کار درستی نیست؛ اما در عملکرد این کار را انجام می‌دهند. ذهن انسان به‌گونه‌ای طراحی شده که کمتر از ثانیه و خودکار قضاوت می‌کند و این کار انرژی بسیاری از ما می‌گیرد. راه و چاره ما این است که ذره‌ذره دانایی خود را بالا ببریم تا وارد این‌ مسائل نشویم و به این توجه کنیم که همیشه در محضر خداوند هستیم و خداوند ناظر بر اعمال ماست.

ما باید به انسان‌ها و رویدادهای اطراف خود با دید مثبت نگاه کنیم، حرمت اشخاص را حفظ کنیم و با چشم احترام به دیگران نگاه کنیم. امکان خطا برای تمام انسان‌ها وجود دارد. زمانی که قضاوت نکنیم مورد قضاوت نادرست دیگران هم قرار نمی‌گیریم. به قول معروف اگر می‌خواهی راه رفتن کسی را قضاوت کنی کمی با کفش‌های او راه برو. مثلث جهالت از سه ضلع ترس، ناامیدی و منیت تشکیل‌ شده است و اگر کسی را مورد قضاوت نادرست قرار دهیم؛ از این مثلث ناشی می‌شود و گاهی با قضاوت کردن می‌خواهیم از خود فرار کنیم. ما همیشه ظاهر امر را می‌بینیم و از باطن خبر نداریم. بیشتر قضاوت‌ها در ظاهر است؛ زیرا با چشم‌های خود می‌بینیم و فوری قضاوت می‌کنیم و لحظه‌ای تفکر نمی‌کنیم که شاید این ‌گونه نباشد که ما می‌پنداریم.

مشارکت همسفر زهرا:

زمانی که انسان در جهل و نادانی باشد، در وجود او بسیاری از ضدارزش‌ها رشد می‌کند که خارج شدن از آن‌ها سخت و دشوار است. به‌طورمعمول قضاوت کردن کار انسان‌هایی‌‌ است که در آن زمینه، تخصص دارند، تمام قوانین را می‌دانند و برای انجام آن حقوق دریافت می‌کنند. ما با داشتن اطلاعات غلط و ناقص در مورد بسیاری از مسائل شروع به قضاوت می‌کنیم که نتیجه آن به غیبت ختم می‌شود و در نهایت برای شخص حکم صادر کرده و اجرا نیز می‌کنیم. گاهی هم قضاوت‌ها را به زبان نمی‌آوریم؛ اما همین که ذهن خود را درگیر مسائل بی‌ارزش می‌کنیم؛ انرژی مفید خود را از دست می‌دهیم. ما به جای تجسس در زندگی دیگران و سلب آرامش از زندگی خود و دیگران می‌توانیم از این انرژی برای زندگی روزمره خود استفاده کنیم.

مشارکت همسفر مریم عرب جعفری:

قضاوت کردن از جهل و نادانی انسان سرچشمه می‌گیرد. هنگامی که با مشاهده صفتی در فرد یا گروه خاصی، احساس ناخوشایند به ما دست دهد، در مورد آن قضاوت کرده، در ذهن خود تجزیه و تحلیل می‌کنیم و درگیر یک جنگ درونی می‌شویم که نتیجه آن جزء تخریب و ویرانی چیز دیگری در بر ندارد و از انسان انرژی بسیار گرفته و هزینه آن بسیار سنگین است و این همان قضاوت‌های بی‌مورد و قیاس‌هایی است که انسان انجام می‌دهد. انسان باید در مورد کارهای مربوط به خود، قضاوت کند و هرگز نباید وارد حریم شخصی دیگران شود. بیشتر مشکلات ما ابتدا از ذهن ما شروع می‌شود؛ زیرا منبع ناآرامی هر شخص ذهن و اندیشه اوست و همیشه نگران این است که مبادا چیزی بر خلاف میل او اتفاق افتد، از این رو دچار خشم و نفرت می‌شود؛ بنابراین قضاوت منبع اصلی بهم‌ریختگی‌های انسان است. به‌طورکلی در مورد چیزهایی که به ما مربوط نیست دخالت نکنیم. افکار و اندیشه خودمان را بر پایه مثبت بگذاریم. این را بدانیم که اگر خواستیم قضاوت کنیم احتیاج به منابع اطلاعاتی فراوان، دانش و آگاهی داریم و به همین راحتی در مورد دیگران قضاوت نکنیم. سعی کنیم با گرفتن دوربین قضاوت سمت خودمان، رفتارهای خود را مورد بررسی قرار دهیم.

مشارکت همسفر ارغوان:

قضاوت الهی و خواست خداوند است. تنها خداوند می‌تواند قضاوت کند؛ چراکه خالق موجودات و بر آن‌ها احاطه دارد. خداوند تنها به برخی از پیامبران خود، آن هم در شرایط خاص اجازه قضاوت داده است. به فردی که قضاوت می‌کند قاضی گفته می‌شود. شخص قاضی با دلیل، مدرک، دانش و آگاهی‌ قضاوت می‌کند و در کل علم قضاوت را آموخته است. او شرایطی را گذرانده و تجربه این کار را دارد. در قرآن کریم ۲۴ مرتبه از جهل نام برده که دارای دو بعد، یکی جهل در برابر علم و دیگری جهل در برابر عقل به این معنی که شخص خودش را به جهالت بزند و به علم خود عمل نکند.

در سی‌دی قضاوت آقای مهندس فرمودند: کسی که به مرحله قضاوت می‌رسد باید از قبل آگاهی و اطلاعات داشته باشد تا بتواند قضاوت کند. قضاوت، آموزش و علم می‌خواهد؛ اما جهالت به پیشینه نیاز ندارد. جهل که میوه آن حرص و خودخواهی است و نداشتن امنیت نتیجه جهالت است، شخص در این حالت ناآگاه است. کسی که بدون آموزش، حرفی را قبول و قضاوت می‌کند دارای جهالت است. قضاوت نادرست از جهالت می‌آيد و باعث به‌وجود آمدن بسیاری از مشكلات برای خود شخص می‌شود. من اگر دوربينم را روی خود زوم كنم درمورد دیگران قضاوت نخواهم كرد.

مشارکت همسفر مریم اسعدی:

در مورد قضاوت پیش‌نیازهایی مانند دانایی، خودشناسی، علم‌، آگاهی، عدالت و فرمان‌ِ عقل لازم است اما جهالت به پیش‌نیاز احتیاج ندارد. همراه جهالت، ترس و منیت و ناامیدی می‌آید. اگر جاهل باشی نتیجه‌اش نداشتن امنیت است و اگر دانایی باشد، آن موقع امنیت به وجود می‌آید. حال از قرار گرفتن این دو موضوع کنار هم یعنی از قضاوت‌هایی که بر مبنا جهالت و ندانستن است باید پرهیز کرد. انسان از روزی که صاحب اختیار شد، شروع به قضاوت کرد؛ اما موضوع مهم این است که در مورد چیزهایی که به ما مربوط نیست، قضاوت نکنیم. ما باید به انسان‌ها و رویدادهای اطراف خود با دید مثبت نگاه کرده، حرمت اشخاص را حفظ کنیم و به تفاوت‌های فردی احترام گذاریم.

ویرایش و ویراستار: کمک‌راهنما همسفر نجمه (لژیون نهم)

ارسال: همسفر مرضیه رهجو کمک‌راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)

همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)