چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید

تا زمانی که ذهن ما درگیر تاریکی‌هاست ما متوجه حقایق نمی‌شویم، زمانی که ما بادید بیمار خودمان جهان را می‌نگریم قضاوت می‌کنیم چون دید ما منفی است و اطراف و اطرافیان را مورد سوءظن قرار می‌دهیم و بعد شروع به تجسس و قضاوت و غیبت می‌کنیم.

اکثر انسان‌ها در حوزه ادراک عقل می‌دانند که نباید قضاوت کنند اما ذهن آلوده به‌صورت خودکار این کار را انجام می‌دهد که با این کار، انرژی ناخالص سهم او می‌شود و نیروهای منفی به افکار ما هجوم می‌آورند و باعث می‌شوند که دانایی در ما رشد نکند، هرچقدر که دانایی کمتر باشد قضاوت بیشتر صورت می‌گیرد.
ما باید بدانیم که قضاوت تنها مختص ذات پروردگار است و یکی از بهترین قضاوت‌هایی که ما می‌توانیم انجام بدهیم قضاوت کردن در مورد خودمان است، به شرطی که همراه باصداقت و شناخت خویشتن است. اگر غیرازاین باشد، مثلاً از روی جهل باشد ما با این‌طور قضاوت‌ها دچار منیت و قیاس و... می‌شویم و یا اگر خیلی خودمان را دست‌کم بگیریم ناامیدی در ما ریشه می‌کند.
در وادی پنجم، بسیار زیبا اشاره‌شده  است که یکی از پله‌های خروج از تاریکی و اضطراب قضاوت است. نباید عقل ما در چشم ما باشد، باید بینش و نگرش خود را نسبت به دنیا عوض کنیم و در دید و نگرش خودمان پالایش کنیم تا ذهن آلوده را از تاریکی‌ها و ترس‌ها و ناامیدی‌ها تمیز کنیم.

فکر را خاطر را، زیر باران باید برد                  با همه مردم شهر، زیر باران باید رفت

باید فکر و اندیشه، خود را زیر باران الهی پاک‌کنیم تا همه مردم را آن‌طوری که هستند بپذیریم و از دور قضاوت نکنیم و زیر باران الهی، دانایی گمشده خود را بیابیم و چتر جهالت را در زندگی خود ببندیم و زیر باران قدم برداریم و از خیس شدن نترسیم.

چترها را باید بست              زیر باران باید رفت
 

نویسنده:همسفر زهرا

 نگارنده: همسفر معصومه

کنگره 60 نمایندگی قم - همسفران