دانایی در حرکت شکل می‌گیرد

مشارکت همسفر آسیه:
من همیشه با خواندن وادی هشتم به یاد این جمله‌ می‌افتم که خداوند در قرآن می‌فرماید: از تو حرکت از من برکت، یعنی اگر تو هیچ حرکتی نکنی هیچوقت رشد در خود و زندگیت به‌وجود نمی‌آید. اگر ما همیشه فقط بنشینیم و بگوییم چه‌کاری باید انجام دهم، مسلمأ کاری از پیش نمی‌بریم، به جایی نمی‌رسیم و زندگی ما هم به خیر و خوشی ختم نمی‌شود، ولی اگر به قول قدیمی‌ها دست روی زانو بگذاریم و یاعلی بگوییم، بلند شویم و حرکت کنیم حتما خداوند هم راه درست را به ما نشان می‌دهد، هرچند که باید خودمان انتخاب درست را داشته باشیم و نتیجه و تصمیم درستی بگیریم تا زندگی ما به صلح و آرامش برسد.

مشارکت همسفر محبوبه:
در وادی هشتم به این موضوع اشاره شده است که اگر بخواهیم مسیر زندگی خودمان را تغییر دهیم باید حرکت کنیم تا بتوانیم از تاریکی‌ها خارج شویم و به روشنایی‌ها برسیم.  پس اگر در صراط مستقیم باشیم به مقصد و هدف والای خودمان می‌رسیم.

مشارکت همسفر لیلی:
تاثیری که من از وادی هشتم گرفتم این بود که متوجه شدم تفکر نمی‌تواند به تنهایی تأثیری داشته‌باشد، مگر این‌که حرکت کنیم. قبل از این که بخواهیم حرکت کنیم در مورد آن فکر می‌کنیم و این یعنی وادی اول و هشتم به هم متصل است که هرکدام لازمه‌ دیگری است. زمانی که حرکت می‌کنیم انسان‌هایی در مسیرمان قرار می‌گیرند که با تجربه‌های خودشان به ما کمک می‌کنند و ما یک‌سری آموزش‌هایی را از آن‌ها دریافت می‌کنیم که باعث می‌شود در زندگی و مسیرمان از آن‌ها استفاده کنیم. دانایی در حرکت شکل می‌گیرد، با نشستن و خواندن نمی‌توانیم به دانایی برسیم. ما حتماً باید در حرکت، به دانایی برسیم. وقتی که حرکت کنیم خداوند با الهام و القاء و سایر نیروهای خود به ما کمک می‌کند.

مشارکت کمک راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا:
آقای مهندس می‌فرمایند: با حرکت راه نمایان می‌شود و این عین واقعیت است، ولی اینکه چه زمانی وارد راه شویم احتیاج به گذشت زمان دارد. من و مسافرم زمانی که وارد کنگره شدیم، همان موقع راه را پیدا کردیم. مسافرم سفر خود را شروع کرد، دو الی سه ماه ادامه دادیم ولی متاسفانه با وجود مشکلاتی که ایجاد شد نتوانستیم مسیر خود را ادامه بدهیم و مسافرم درمان خودش را رها کرد، من هم دلسرد شدم ولی ‌در آن زمان صبرکردم و دائماً به مسافرم می‌گفتم که راهی به جز کنگره نداریم تا اینکه بعد از گذشت چند سال مسافرم دوباره سفر خودش را شروع کرد و این دفعه با دفعه قبل خیلی فرق داشت که حتی مسافرم می‌گفت این بار حتماً درمان می‌شوم و خدا را شکر به رهایی رسید. گاهی وقت‌ها سی‌دی‌هایی که گوش می‌دهیم نکته‌هایی در آن است که خیلی کاربرد دارد. یک سی‌دی خانم مرضیه اعلام کردند که نام این سی دی هست، بازیگر باشیم یا تماشاچی؟ در این سی‌دی آقای‌ مهندس گفتند: کسی که وارد کنگره می‌شود باید حرکت کند و بازیگر باشد یعنی از همان زمانی که خود را به عنوان تازه‌وارد معرفی می‌کند کار او شروع می‌شود یعنی باید صحبت کند، مشارکت کند، خدمت کند و نباید تماشاچی باشد. ما اغلب کارها را خودمان انجام می‌دهیم و از بچه‌هایمان هیچ کمکی نمی‌خواهیم و این اشتباه است. من قبل از کنگره فکر می‌کردم وظیفه من این است که همه کارها را خودم انجام دهم، ولی وقتی که وارد کنگره شدم و آموزش گرفتم متوجه شدم که همه وظایف بر عهده من نیست و باید یک سری کارها را به بچه‌ها و یک‌سری کار‌ها را به همسرم بگویم که انجام بدهند و در حال حاضر که همه وظایف خود را بر عهده گرفتند، خیلی زندگی کردن برای من راحت‌تر شده است. وقتی که در مسیر قرار می‌گیریم، راه مستقیم است ولی این مستقیم بودن دلیل بر راحتی آن نیست و مسلمأ همراه با سختی است. ما باید با سختی و مشکلاتی که روبروی ما قرار می‌گیرند، عاقلانه برخورد کنیم و از مشکلات درس بگیریم و همین موضوع باعث می‌شود که رو به جلو حرکت کنیم. اگر مشکلات داشته باشیم و بگوییم که خدایا خودت حل کن هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد مگر اینکه خودمان حرکت کنیم و خدا هم از طریق نیروهای الهام و القا کمک می‌کند. مطمئن باشید که با حرکت راه نمایان می‌شود فقط بستگی به خواسته قلبی ما دارد که چگونه در این مسیر قدم برداریم. در این مسیر هر چه خواسته محکم‌تر باشد مطمئناً به نتیجه بهتر می‌رسیم.

مشارکت همسفر قدسیه:
حرکت ما باعث می‌شود که ما به مقصد برسیم. حرکت کردن انسان مانند آب روان و جاری است، آبی که روان است هیچ وقت جایی نمی‌ماند که تبدیل به گندآب و لجن زار شود. انسان هم برای رسیدن به هدفش باید تلاش کند‌، این حرف به این معنا نیست که از همان ابتدا کارهای بزرگی انجام دهیم، باید ذره ذره از کارهای کوچک و جزئی شروع کنیم و در مسیر ارزش‌ها قرار بگیریم و خودمان را به آرامی به هدف و صراط مستقیم نزدیک کنیم.

مشارکت همسفر اعظم:
در‌ مورد دستور جلسه باید بگویم، ما قبل از این‌که به کنگره بیاییم همیشه ناامید بودیم چون راه را پیدا نکرده‌بودیم که بتوانیم مشکلات خود را حل کنیم و فکر می‌کردیم که به آخر خط رسیده‌ایم و هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم، ولی زمانی که وارد کنگره شدیم و آموزش گرفتیم متوجه شدیم که باید حرکت کنیم و ناامید نباشیم. وقتی که حرکت کنیم در مسیر قرار می‌گیریم و زمانی‌که در مسیر باشیم راه خودش نمایان می‌شود کنگره به راحتی انسان را در مسیر قرار می‌دهد. اگر در صراط مستقیم قرار بگیریم به تکامل و رهایی می‌رسیم. زمانی که می‌گوییم راه نمایان می‌شود یعنی اگر قصد مسافرت به شمال را داشته‌باشیم و در جای خود بنشینیم و بگوییم اگر مسیر را بلد نباشیم چه‌کنیم، مسلمأ هیچ‌ اتفاقی نمی‌افتد و فقط در حد حرف باقی می‌ماند ولی به محض راه افتادن و در جاده قرار گرفتن، تابلو‌‌هایی که وجود دارند راه را به ما نشان می‌دهند و با همین علامت‌ها می‌توانیم به راحتی به مقصد خودمان که شمال است برسیم، در زندگیمان هم همینطور است اگر مشکلی به وجود آید و حرکت نکنیم، مشکلات برای ما غیرقابل حل و سخت می‌شوند و ما اصلأ نمی‌توانیم آن ها را حل کنیم، ولی زمانی‌‌که حرکت کنیم باعث می‌شود که بتوانیم مشکلات خود را حل کنیم، قوی‌شویم و به تکامل برسیم.
 

تایپ و ویرایش: همسفر مریم از لژیون دوم کمک راهنما همسفر مرضیه و همسفر زهرا لژیون یکم کمک راهنما همسفر زهره

ارسال: همسفر مرضیه کمک راهنما

همسفران نمایندگی اردستان