خلاصه سی‌دی: آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی

اولین مسئله در آداب معاشرت تعادل و بی‌تعادلی است. آقای مهندس می‌گویند: «درمان فوق ترک و تعادل فوق درمان است». تعادل یعنی به پایداری رسیدن و عدالت هم از همین لغت گرفته شده است. مشکلی که در حال حاضر وجود دارد این است‌که انسان‌ها ذره‌ذره از تعادل خارج شده‌اند و این فقط مربوط به قشر مصرف‌کننده نیست بلکه مربوط به همه انسان‌هاست، همه قشرها و مقام‌ها از تعادل خارج شده‌اند و موجب رنجش و عذاب اطرافیان خود می‌شوند.
وقتی فردی از مرحله‌ حیوانی وارد مرحله‌ انسانی می‌شود باید آداب معاشرت و روش‌های آن را به درستی اجرا کند مانند غذا خوردن، چه میزان خوردن و چگونه خوردن. کسی‌که این آداب را به جا بیاورد باادب و کسی‌که به جا نیاورد بی‌ادب است. به قول آقای اشکذری که می‌گفتند: یک یزدی به پسرش می‌گفت همیشه وقتی می‌خواهی راه بروی سرت را پایین بینداز و راه برو. پسرش پرسید: برای چی بابا؟ گفت: اول این‌که یقه پیراهنت خراب نمی‌شود، دوم اینکه اگر پولی روی زمین افتاده باشد اولین نفری که می‌بیند تو هستی و سوم اینکه همه می‌گویند به‌به عجب پسر سر‌به‌زیری!
راه رفتن هم آداب دارد, اگر آداب راه رفتن را رعایت نکنید ممکن است آرتروز گردن بگیرید و ...
انسان باید روی حرفی که می‌زند کنترل داشته باشد برای مثال یک مرتبه حرف زشتی از دهانش بیرون نیاورد، توی حرف دیگران نپرد، موقع غذا خوردن حرف نزند و ...
آز آداب غذا‌خوردن در میهمانی هم این است که مهمان تا صاحب سفره شروع به غذا کشیدن نکرده نباید غذا بکشد و بخورد و صاحب سفره اولین نفری هست که غذا را می‌کشد و آخرین نفری هست که از سر سفره بلند می‌شود و اینکه وقتی چند نوع غذا هست یک نوع انتخاب کند و بخورد.
از آداب صحبت کردن با دیگران یکی این است که آقایان وقتی با خانم‌ها صحبت می‌کنند نباید ضمیر مفرد استفاده بکنند. به جهت احترام ما در فارسی از ضمیر «شما» استفاده می‌کنیم.
در زمان رانندگی بوق زدن زیاد، تند‌رفتن، لایی‌کشیدن و آشغال‌ریختن از پنجره، اینها بی‌ادبی محسوب می‌شوند.
مراجعه به ادارات نیز اصولی دارد مثل نشستن بر روی صندلی باید با اجازه باشد، احترام‌ گذاشتن به حقوق دیگران، رعایت کردن فاصله، دخالت و تجسس نکردن در کار دیگران و ...

هر انسانی یک حریم شخصی دارد چه مذکر چه مؤنث، چه بچه چه بزرگ، و باید این حریم حفظ شود .
وقت شناسی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین میزان ادب است.
به طور کلی هیچ انسانی بد نیست و اگر بدی می‌کند به دانایی و آگاهی نرسیده‌ است و همه بدبختی بشر از جهل و نادانی اوست. ما بایستی با دانش و آگاهی و تجربه ذره‌ذره دانش‌مان را بالا ببریم و اگر این تفکر را داشته باشیم که اگر انسان‌ها بدی می‌کنند در اثر عدم آگاهی و عدم دانش‌شان است یک مقدار از درد و رنج خودمان کم می‌شود.

تهیه و نویسنده: همسفر فرناز لژیون کمک‌راهنما همسفر سمیه (لژیون ششم)
ویرایش: کمک‌راهنما همسفر سمیه (لژیون ششم)
ارسال: همسفر فهیمه لژیون کمک‌راهنما همسفر سلیمه (لژیون چهارم)
همسفران نمایندگی گنجعلی‌خان