English Version
This Site Is Available In English

درمانگر واقعی خود شخص است

درمانگر واقعی خود شخص است

دومین جلسه از دوره دهم سری جلسات عمومی کنگره۶۰ نمایندگی رضوی ویژه مسافران و همسفران با استادی راهنما مسافر وحید، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر علی با دستور جلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» پنج‌شنبه 28 آبان ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

بنام قدرت مطلق الله
سلام دوستان، وحید هستم یک مسافر
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که امروز فرصت حضور در این جمع و قرارگرفتن زیر این سقف را دارم. بسیار خوشحالم که در شعبه رضوی حضور پیدا کردم. مدت‌ها دوست داشتم به این شعبه بیایم؛ اما فرصتی فراهم نمی‌شد. از آقای کاظم تشکر می‌کنم که لطف کردند و بنده را دعوت کردند تا امروز در خدمت شما باشم.
امیدوارم بتوانیم از نعمتی که در اختیارمان قرار گرفته است، به‌درستی استفاده کنیم و در حفظ آن کوشا باشیم.
موضوع جلسه امروز، بزرگداشت آقای مهندس دژاکام، بنیان‌گذار و استاد گرامی کنگره ۶۰ است. اگر امروز از آقای مهندس دژاکام یاد می‌کنیم و برای ایشان بزرگداشت برگزار می‌کنیم، به دلیل دستاوردهایی است که برای انسان‌ها به ارمغان آورده‌اند.

باتوجه‌به نتایجی که از این حرکت حاصل شده و ارزش‌هایی که برای همه ما، چه افرادی که به‌صورت مستقیم با مسئله اعتیاد درگیر بوده‌اند و چه کسانی که به‌صورت غیرمستقیم با آن ارتباط داشته‌اند، به وجود آمده است، این موضوع اهمیت بسیار زیادی دارد.
شاید برای افرادی که با مسئله اعتیاد آشنایی ندارند، این موضوع چندان قابل‌درک نباشد؛ اما کسانی که در این مسیر قرار گرفته‌اند، به‌خوبی می‌دانند چه اتفاق بزرگی رخ‌داده است. مسئله‌ای که صدها سال لاینحل باقی‌مانده بود، به‌واسطهٔ تلاش و تفکر آقای مهندس دژاکام راه‌حل پیدا کرد. این دستاورد کوچکی نیست.

آقای مهندس کلید درمان اعتیاد را کشف کردند، آن را به ما شناساندند و سپس با تمام وجود از آن نگهداری و حراست کردند. در واقع، ایشان امانتی را در اختیار ما قرار دادند که وظیفه داریم آن را حفظ کنیم و به نسل‌های آینده منتقل نماییم.
آقای دکتر امین در صحبت‌های اخیرشان درباره موضوع نگهبانی نکته مهمی را مطرح کردند. سؤال این است که چه کسی این ساختار و این مسیر را به وجود آورده است؟ بنیان این حرکت را آقای مهندس دژاکام بنا کردند و امروز مسئولیت نگهداری از آن بر عهده ماست.

اگر به گذشته کنگره نگاه کنیم، متوجه می‌شویم شرایطی که امروز در اختیار ما قرار دارد، به‌سادگی به دست نیامده است. در سال‌های ابتدایی، امکانات و شعبات امروزی وجود نداشت. بسیاری از ما برای رسیدن به درمان، سختی‌های زیادی را تحمل کردیم. آن زمان شرایط به شکل امروز نبود و مسیر درمان، با امکانات بسیار محدودتری طی می‌شد.
یکی از موضوعاتی که من در کنگره به آن پی بردم، این است که کنگره ۶۰ برای درمان اعتیاد یک راه‌وروش علمی و مشخص ارائه کرده است؛ اما نکته مهم اینجاست که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌جای خود شخص، این مسیر را طی کند.
در کنگره ۶۰ درمانگر به معنای رایج آن وجود ندارد؛ نه راهنما و نه حتی بنیان‌گذار کنگره چنین ادعایی ندارند که به‌جای مسافر درمان را انجام می‌دهند. درمانگر واقعی خود شخص است؛ کسی که باید آموزش بگیرد، به آگاهی برسد، کلید درمان را در دست بگیرد و با حرکت در مسیر درست، قفل اعتیاد خود را باز کند.

مسافر باید خودش مسئولیت درمانش را بپذیرد. باید آموزش ببیند و بداند که برای رسیدن به درمان، تنها رهایی از وابستگی جسمی کافی نیست.
درمان در کنگره ۶۰ بر پایه مثلث درمان، یعنی جسم، روان و جهان‌بینی شکل‌گرفته است. برای هرکدام از این بخش‌ها ابزار و آموزش مشخصی وجود دارد. برای جسم، داروی مناسب و برنامه درمانی مشخص در نظر گرفته شده است و برای روان و جهان‌بینی نیز آموزش‌ها و سی‌دی‌ها نقش اساسی دارند.

گاهی بعضی از افراد تصور می‌کنند فقط باید قفل جسمشان باز شود؛ درحالی‌که درمان کامل، به هر سه ضلع مثلث درمان نیاز دارد.
نکته دیگری که می‌خواهم بر آن تأکید کنم، اهمیت آموزش و انجام دقیق وظایف در کنگره است. وقتی راهنما بر انجام تکالیف، نوشتن سی‌دی‌ها و حضور منظم در جلسات تأکید می‌کند، این موارد صرفاً یک تشریفات نیستند؛ بلکه هرکدام بخشی از مسیر آموزش و درمان محسوب می‌شوند

ما در کنگره سه سفر داریم:
سفر اول، از مصرف مواد تا رسیدن به قطع مصرف.
سفر دوم، از قطع مصرف تا رسیدن به خودشناسی و شناخت جایگاه انسانی.
و سفر سوم، از رسیدن به خود تا رسیدن به قدرت خدمت و انتقال آموزش‌ها به دیگران.
بنابراین نباید تصور کنیم که با پایان سفر اول، همه‌چیزتمام شده است. سفر اول آغاز راه است و ادامه مسیر به آموزش، حرکت و تلاش خود مسافر بستگی دارد.
موضوع مهم دیگر، واقعی بودن درمان در کنگره ۶۰ است. من در ابتدای آشنایی با کنگره، با دیده تردید به این مسیر نگاه می‌کردم و حتی برای شناخت بیشتر، به تهران رفتم. در ابتدا دنبال نقاط ضعف و ایرادهای احتمالی می‌گشتم؛ اما به‌مرور متوجه شدم که این مسیر، یک مسیر واقعی است و درمان، آموزش و بازگشت به زندگی سالم، همگی واقعیت دارند.

حالا سؤال این است که ما در قبال این دستاورد بزرگ چه مسئولیتی داریم؟
به نظر من، تک‌تک ما باید نگهبان این سیستم باشیم. هر سیستمی در کنار نقاط قوت خود ممکن است با آسیب‌ها و آفت‌هایی روبه‌رو شود. یکی از آفت‌های مهم، سلیقه‌ای عمل‌کردن و ایجاد قوانین شخصی است.
ما نباید برای خودمان قانون‌های جدید بسازیم یا بر اساس سلیقه شخصی، قوانین و ساختارهای کنگره را تغییر دهیم. تمام موضوعات، وظایف، جایگاه‌ها و حرمت‌ها در کنگره مشخص شده‌اند. برای هر جایگاهی مسئولیت و وظیفه‌ای تعریف شده است.
اگر من به‌جای اجرای قوانین، بر اساس دلسوزی شخصی یا سلیقه خودم تصمیم بگیرم، در حقیقت به ساختار کنگره آسیب می‌زنم.

برای مثال، وقتی از یک مسافر خواسته می‌شود تکالیف مشخصی را انجام دهد، اگر من به‌جای تأکید بر انجام آن وظیفه، از او بخواهم آن را نادیده بگیرد، در واقع به او کلید اشتباهی داده‌ام. با کلید اشتباه، هیچ قفلی باز نمی‌شود.
این ساختار با تفکر و تجربه شکل‌گرفته است و ما وظیفه داریم به آن احترام بگذاریم و در حفظ آن کوشا باشیم.
امروز چیزی که در اختیار ما قرار گرفته، یک امانت ارزشمند است. باید با رعایت حرمت‌ها، قوانین و اصول کنگره، از این امانت نگهداری کنیم تا به‌درستی و سلامت به آیندگان منتقل شود.

همان‌طور که آقای مهندس دژاکام این مسیر را برای ما هموار کردند، ما نیز باید در جایگاه خودمان مسئولیت‌پذیر باشیم و اجازه ندهیم سلیقه‌های شخصی به ساختار و اصول کنگره آسیب برسانند.
گاهی ارزش یک دستاورد در زمان به‌دست‌آوردنش به طور کامل مشخص نیست. برای مثال، زمانی که برق اختراع شد، شاید کسی تصور نمی‌کرد روزی زندگی انسان تا این اندازه به آن وابسته شود. بعدها مشخص شد چه تحول بزرگی در اختیار بشر قرار گرفته است.

دستاورد آقای مهندس دژاکام نیز از همین جنس است. شاید امروز هنوز به طور کامل متوجه نباشیم چه گنجینه ارزشمندی در اختیار داریم؛ اما در آینده، با شناخت بیشتر و عمیق‌تر، ارزش این حرکت را بهتر درک خواهیم کرد.
در پایان، امیدوارم همه ما بتوانیم نگهبانان خوبی برای این ساختار باشیم، از آموزش‌ها و دستاوردهای کنگره ۶۰ به‌درستی استفاده کنیم و آن‌ها را سالم و کامل به نسل‌های آینده انتقال دهیم.
از این‌که به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.

گزارش تصویری طبخ و توزیع اطعام:



تصویربردار: مسافر مجتبی لژیون نهم
صدا بردار: مسافر حامد لژیون چهاردهم
تایپ و ویرایش: مسافر محمد لژیون چهارم
ارسال خبر: مسافر محمد لژیون چهارم
مرزبان خبری: مسافر مصطفی
 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .