یازدهمین جلسه از دوره نوزدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقای نمایندگی ستارخان با استادی مسافر مجتبی، نگهبانی همسفر سهند و دبیری همسفر صدرا با دستور جلسه "وادی نهم و تاثیر آن روی من"پنجشنبه بیست و هشتم آبان ماه 1405 ساعت چهارده آغاز به کار نمود.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
از ایجنت محترم، آقا محسن و گروه مرزبانی و نگهبان و دبیر تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من گذاشتند تا بیایم اینجا و این جایگاه را دوباره تجربه کنم و آموزش بگیرم.
اگر بخواهم راجع به دستور جلسه صحبت کنم، من هم کتاب را خواندم و هم سیدیهای مهندس را گوش کردم. موضوع، «وادی نهم و تأثیر آن روی من» است. وادی نهم چه میگوید؟ میگوید "وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجهٔ بالا و بالاتری برسد، نقطهٔ تحمل پیدا میشود." خب، این سرتیترِ وادی است که بحث نقطهٔ تحمل را مطرح میکند. بعد یک پیام قشنگ هم دارد؛ پیامی برای کسانی که به دنیای تازه قدم نهادهاند و به خویشِ خویشتن توجه مینمایند. در آنجا تأکید میشود که برای شما واجب و ضروری است که از سخن به نقطهٔ عمل حرکت نمایید.
ما هشت وادیِ پیش از این داشتیم؛ وادی تفکر بود و یواشیواش که جلوتر رفتیم، به وادی عقل رسیدیم که به ما گوشزد میکرد انسان میتواند از عقل خود استفاده کند. بعد که بالاتر آمدیم، به وادی نهم رسیدیم؛ وادی نهمی که تأکیدش بر «حرکت از سخن به نقطهٔ عمل» است. من که در گذشته مصرفکننده بودم، هیچوقت به این نقطه نرسیده بودم که تمام صحبتهایی که میکنم، پای حرف خودم باشم و به آنچه میگویم، عمل کنم. وادی نهم نکات مهم بسیاری دارد؛ میگوید وقتی انسان خلق شد، به او اختیار کامل داده شد. بعد انسان در دوراهی قرار گرفت؛ یکی راه شر بود و یکی راه خیر. بعد فرمان را میگوید، بعد نقطهٔ آشوب را مطرح میکند، نیروهای بازدارنده، اهریمنی و تخریبی را میگوید و در نهایت راجع به عدالت صحبت میکند. من دو سه صفحه هم در این باره نوشتم، اما اگر بخواهم صحبت کنم، هم وقت جلسه گرفته میشود و هم مطالب بسیار زیاد است؛ تمام سعی من این است که فقط روی همان نقطهٔ تحمل صحبت کنم.
در گذشته، اگر بخواهم از اوایل مصرفم بگویم، من با مصرف یک نخ سیگار شروع کردم. دروازههای ضدارزشی و دنیای تاریکی با همان یک نخ سیگار به روی من باز شد. وقتی یک نخ سیگار میکشیدم، در خانه متوجه میشدند؛ اولین دروغ را همانجا گفتم. در جیب من سیگار پیدا میکردند، در جیب فندک پیدا میکردند و من چقدر قسم میخوردم که این مال من نیست؛ میگفتم بوی سیگار من از من نیست، سوار تاکسی شده بودم، راننده تاکسی سیگار کشید و من بوی سیگار گرفتم و این فندک هم مال من نیست، مال دوستم است! میبینید، یک نخ سیگار به روزی دو سه پاکت سیگار و مصرف مواد مخدر ختم شد. این نقطهٔ تحمل در راه منفی بود؛ در این راه منفی نه تجربهاش را داشتم و نه کسی به من یاد داده بود. سریع پلههای ترقی را چندتا یکی بالا رفتم و از مصرف سیگار به مصرف مشروب و سپس به مواد مخدرِ مختلف رسیدم. حالا میخواهم این نقطهٔ تحمل را در راه برگشت تجربه کنم.
وادی پنجم میگوید "در جهانِ ما تفکر، قدرتِ مطلقِ حل نیست، بلکه با رفتن و رسیدن، آن را کامل میکنیم." یک جا هم در وادی پنجم به ما میگوید برای اینکه از انسانی بیتعادل به یک انسان باتعادل تبدیل شویم، باید تزکیه و پالایش داشته باشیم. من انجیاوهای دیگری هم رفتم؛ سه ماه، شش ماه در کمپ بودم، اما وقتی بیرون میآمدم، میگفتم دیگر مصرف نمیکنم، ولی باز مصرف میکردم! بیرون آمدن از مسیر ضدارزشی به همین سادگی نیست که من در یک محیط دربسته بنشینم و خودم را کلی سرزنش کنم و بگویم از این در که بیرون رفتم دیگر مواد مصرف نمیکنم، اما اولین کاری که میکردم، باز هم مصرف مواد بود؛ نه دانشی بود، نه علمی بود.
بعد که جلوتر آمدم، با آموزشهای کنگره آشنا شدم. در خودِ کتاب هم میگوید برای دوری از ضدارزشها، باید داناییمان را بالا ببریم و آموزش ببینیم؛ این مسیر، مثل حرکتِ به سمت ضدارزش نیست. من بدون هیچ تجربهای، با یک نخ سیگار به تهِ تاریکی رسیدم؛ ولی برای برگشت از راه ضدارزشی، به آموزش نیاز دارم و هم به زمان احتیاج دارم، هم به استمرار نیاز دارم و هم به تمرین؛ تا بتوانم از دنیای تاریکی بیرون بیایم. بیش از این صحبت نمیکنم؛ مرسی که حرفم را گوش کردید.
.jpg)
مسئول سایت همسفران آقای شعبه ستارخان: همسفر محمد از لژیون دوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
272