English Version
This Site Is Available In English

تمرین فرمانبرداری و نظم

تمرین فرمانبرداری و نظم

امروز جلسه هشتم از دوره دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی در نمایندگی حسن‌آباد با استادی راهنمای نیکوتین مسافر محمد، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه « وادی نهم و تاثیر آن روی من » در تاریخ دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵ ساعت ١۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان محمد هستم مسافر. خداوند را شکر می‌کنم که بار دیگر این فرصت فراهم شد تا در شعبه حسن‌آباد حضور پیدا کنم و از انرژی جمع دوستان بهره‌مند شوم. از گروه مرزبانی، ایجنت محترم، نگهبان جلسه و تمامی خدمتگزارانی که شرایط حضور و خدمت در این جایگاه را فراهم کردند، تشکر می‌کنم. در رابطه با دستور جلسه باید بگویم که وادی نهم یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین دستور جلسات، به‌خصوص برای مسافران سفر اول است. در این وادی می‌آموزیم که وقتی نیرویی از کم شروع می‌شود و به‌ درجه بالا می‌رسد، نقطه تحمل به وجود می‌آید. دقیقاً همین اتفاق در مسیر اعتیاد و همچنین درمان رخ می‌دهد. هیچ‌کس یک‌شبه به مقصد نمی‌رسد و برای رسیدن به رهایی باید مسیر را طی کرد. تا زمانی که این مسیر را طی نکنیم، مقصد و نتیجه آن برایمان روشن نخواهد شد. این وادی پیامی مهم برای کسانی دارد که به دنیای تازه قدم گذاشته‌اند و قصد دارند به خویشتن خویش توجه کنند. بر این افراد واجب و ضروری است که از مرحله سخن عبور کنند و به نقطه عمل برسند. صرفاً حرف زدن کافی نیست، بلکه باید به آنچه می‌گوییم عمل کنیم و میان گفتار و کردارمان هماهنگی وجود داشته باشد.

زمانی که من مصرف‌کننده شدم، در روزهای نخست به یک‌باره مصرف بالایی نداشتم. ابتدا مصرفم کاملاً تفننی بود، هفته‌ای یک‌بار و بعد هفته‌ای دوبار به‌تدریج این مصرف افزایش پیدا کرد و آرام‌آرام نقطه تحمل من بالا رفت. ابتدا از دیگران مواد می‌گرفتم و مصرف می‌کردم، اما این روند ادامه پیدا کرد تا جایی که مصرفم به هروئین و شیره رسید و مشکلات و گرفتاری‌های زندگی‌ام روزبه‌روز بیشتر شد. همان‌طور که نقطه تحمل من در مسیر اعتیاد به‌تدریج بالا رفته بود، برای درمان نیز باید این نقطه تحمل را آرام‌آرام پایین می‌آوردم. سؤال اینجاست که چه کسی می‌تواند در این مسیر به ما کمک کند؟ قطعا راهنما و آموزش‌های کنگره۶۰. وقتی وارد لژیون می‌شویم و راهنمایی را انتخاب می‌کنیم، باید فرمانبردار باشیم. کنگره۶۰ همیشه به ما آموزش می‌دهد که سرمان را با سر راهنما عوض کنیم. اگر این کار را انجام دهیم، از بسیاری از خواسته‌ها و لذت‌های زودگذر می‌گذریم و تمرکزمان را روی درمان می‌گذاریم. به حرف راهنما گوش می‌کنیم و قدم‌به‌قدم به مقصد نزدیک می‌شویم. راهنما خودش این مسیر را با علم، آگاهی، دانش و معرفت طی کرده است و حالا دست ما را می‌گیرد تا بتوانیم به درمان برسیم. وقتی وارد لژیون می‌شویم، باید به‌موقع در جلسه حضور داشته باشیم. وقتی گفته می‌شود ساعت پنج در لژیون حاضر شوید، باید پیش از شروع جلسه روی صندلی خود نشسته باشیم. باید به صحبت‌های استاد و مشارکت دوستان توجه کنیم، زیرا ممکن است همان مطالبی که دیگران بیان می‌کنند، بخشی از مشکلات و تجربه‌های خود ما باشد و راهی برای شناخت بهتر نقطه تحمل به ما نشان دهد.

وقتی راهنمای خود را انتخاب کردم، دوستان قدیمی می‌دانند که ایشان برای من مانند یکی از اعضای خانواده و حتی فرزند خودم عزیز بودند. با این حال، در ابتدای سفر چندان مسئولیت‌پذیر نبودم. گاهی به دلیل خستگی و مشغله کاری، به‌جای ساعت پنج، حدود ساعت شش عصر وارد لژیون می‌شدم و در انجام وظایفم کوتاهی می‌کردم. تا اینکه یک روز راهنمایم که همیشه با احترام مرا محمد آقا خطاب می‌کرد، با من صحبت کرد و گفت: این‌طوری نمی‌شود. شما باید یا اینجا را انتخاب کنید یا کارتان را. ابتدا از شنیدن این حرف ناراحت شدم، اما بعد متوجه شدم که راهنما خیر و صلاح مرا می‌خواهد و باید به حرفش عمل کنم. این تجربه برای من بسیار ارزشمند بود، زیرا بعدها فهمیدم که با انتخاب درست و اولویت دادن به درمان، نه‌تنها چیزی را از دست ندادم، بلکه شرایط زندگی‌ام نیز بهتر شد. من حدود ۱۵ یا ۱۶ سال است که در کنگره حضور دارم و در تمام این سال‌ها بارها نتیجه فرمانبرداری و عمل به آموزش‌ها را تجربه کرده‌ام. به همین دلیل تصمیم گرفتم پیشنهاد راهنمایم را بپذیرم و برای حل این مشکل اقدام کنم.

در آن زمان با کامیون کمپرسی کار می‌کردم و ماهانه ۷۰۰ تومان حقوق می‌گرفتم. نزد صاحب‌کارم رفتم و از او درخواست کردم که اجازه دهد ساعات کاری‌ خود را تغییر بدهم. خدا رحمتش کند، او نیز در رهایی من سهم داشت. از وضعیت من اطلاع داشت و می‌دانست که کتاب کنگره را با خودم می‌برم و بعد از ناهار، زیر ماشین مطالعه می‌کنم. وقتی موضوع را مطرح کردم، متوجه شد که قصد دارم درمان شوم و از من پرسید چه درخواستی دارم. به او گفتم که حقوقم ۷۰۰ تومان است، اما اگر امکان دارد، ۵۰۰ تومان به من بدهد تا بتوانم از ساعت هشت صبح تا دو بعدازظهر کار کنم و فرصت کافی برای حضور در کنگره داشته باشم. او پذیرفت و حتی به پسرش سفارش کرد که از حقوق من کم نکند. این اتفاق به من نشان داد که اگر انسان واقعاً بخواهد و برای خواسته‌اش تلاش کند، راهی برای حل مشکلات پیدا خواهد کرد. گاهی برای حضور در کنگره بهانه‌های مختلفی می‌آوریم و از بیماری اعضای خانواده، مشکلات کاری و گرفتاری‌های زندگی صحبت می‌کنیم، درحالی‌که بسیاری از این مشکلات برای دیگران هم وجود دارد. مشکلاتی که خودمان در زندگی به وجود آورده‌ایم، می‌توانند آموزگار ما باشند. اگر با آگاهی و مسئولیت‌پذیری به سراغ آن‌ها برویم، می‌توانیم حلشان کنیم و حال بهتری داشته باشیم. من هم زمانی مصرف تفننی داشتم، اما به‌تدریج وارد مصرف هروئین و شیره شدم و حتی به روزی پنج مثقال شیره رسیدم. این اتفاق یک‌شبه نیفتاده بود، بلکه نتیجه افزایش تدریجی نقطه تحمل من در مسیر اعتیاد بود.

همان‌طور که نقطه تحمل من در مسیر مصرف مواد بالا رفته بود، در مسیر درمان نیز باید آن را به‌تدریج پایین می‌آوردم. برای این کار به راهنمایم گوش کردم، فرمانبردار بودم و در چهارچوب قوانین و آموزش‌های کنگره خدمت کردم. هرچه راهنما می‌گفت، تلاش می‌کردم به آن عمل کنم و به‌مرور متوجه شدم که نقطه تحمل من در حال تغییر است. در این مسیر فقط درمان جسم مطرح نیست، بلکه باید رفتار و کردار انسان نیز تغییر کند. برای مثال، بارها از خود می‌پرسیدم چگونه دروغ گفتن را کنار بگذارم. راهنمایم به من آموزش می‌داد که وقتی در مسیر درمان و صراط مستقیم حرکت می‌کنی و به برنامه‌ای که برایت تعیین شده عمل می‌کنی، تغییرات رفتاری نیز به‌تدریج اتفاق می‌افتند. وقتی مصرفت را طبق برنامه تنظیم می‌کنی، شب به‌موقع می‌خوابی و صبح زود بیدار می‌شوی، درواقع در حال تمرین فرمانبرداری و نظم هستی. همین آموزش‌ها به‌تدریج روی سایر بخش‌های زندگی نیز تأثیر می‌گذارند. ممکن است در ابتدا متوجه تغییرات نشوی، اما وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، می‌بینی اگر روزی ده بار دروغ می‌گفتی، حالا تعداد آن کمتر شده است. این تغییرات با عمل کردن به آموزش‌ها و تکرار رفتارهای درست به وجود می‌آیند. وادی نهم به ما می‌آموزد که برای تغییر، باید به‌صورت تدریجی و مستمر حرکت کنیم و انتظار نداشته باشیم تمام ویژگی‌های نادرست ما یک‌شبه از بین بروند.

در این مسیر باید به قوانین و اصول اخلاقی نیز توجه کنیم. دروغ نگوییم، دزدی نکنیم، تجسس نکنیم، مال دیگران و مال یتیم را نخوریم، کم‌فروشی و گران‌فروشی نکنیم و از نزول دادن و انجام کارهای نادرست دوری کنیم. این‌ها اصولی هستند که باید در زندگی به آن‌ها عمل کنیم. من زمانی به این مسائل توجهی نداشتم و در شرایطی قرار گرفته بودم که حال خوبی نداشتم. در اواخر دوران مصرف، تمام انرژی‌ام صرف مواد شده بود و حتی برای انجام کارهای روزمره نیز توان کافی نداشتم. اما با ورود به کنگره و حرکت در مسیر درمان، فهمیدم که باید تمام ابعاد زندگی‌ام را تغییر بدهم. اگر قرار است نقطه تحمل من پایین بیاید و به تعادل برسم، باید در کنار درمان جسم، رفتار و تفکرم نیز اصلاح شود. این تغییرات نیازمند زمان، تلاش و استمرار هستند. وقتی انسان فرمانبردار باشد و آموزش‌ها را در زندگی اجرا کند، به‌تدریج می‌تواند از رفتارهای نادرست فاصله بگیرد و به آرامش نزدیک شود. بنابراین، نباید تصور کنیم که تغییر کردن غیرممکن است. همان‌طور که نقطه تحمل ما در مسیر اعتیاد افزایش پیدا کرده، در مسیر درست نیز می‌توانیم با تمرین و تکرار، تغییرات اساسی در خودمان ایجاد کنیم.

امروز که ۷۴ سال دارم، وقتی به شرایط زندگی‌ام نگاه می‌کنم، خداوند را شکر می‌کنم که توانسته‌ام به چنین جایگاهی برسم. شاید در گذشته تصور می‌کردم در این سن باید دیگران مرا با ویلچر جابه‌جا کنند و برای انجام کارهای روزمره به کمک دیگران نیاز داشته باشم، اما امروز با پای خودم راه می‌روم، قلبم به‌خوبی کار می‌کند، غذا می‌خورم و می‌توانم زندگی عادی خودم را داشته باشم. شب‌ها حدود ساعت ۱۰ می‌خوابم و صبح‌ها ساعت ۶ بیدار می‌شوم. این‌ها برای من نعمت‌های بزرگی هستند که نتیجه تغییرات تدریجی و حرکت در مسیر درمان‌ هستند. من فرمانبرداری کردم، به آموزش‌های راهنما گوش دادم و قدم‌به‌قدم پیش رفتم تا نقطه تحملم تغییر کرد و به رهایی رسیدم. رهایی از اعتیاد لذت بسیار زیادی دارد و امیدوارم تمام دوستانی که در سفر اول هستند، این مسیر را به‌درستی طی کنند و خودشان این لذت را تجربه کنند. انسان می‌تواند بدون مصرف مواد نیز به حال خوش و شور و نشاط برسد. همان‌طور که در کنگره می‌آموزیم، مواد و الکل تنها راه تجربه این حالت‌ها نیستند و بدن انسان توانایی ایجاد تعادل و ترشح مواد طبیعی مورد نیاز خود را دارد. رسیدن به این جایگاه قیمت و جایگزین آماده‌ای ندارد و نه در داروخانه و نه با پرداخت پول به دست می‌آید. هر شخص باید خودش زحمت بکشد، تلاش کند، سختی‌های مسیر را بپذیرد و به آموزش‌ها عمل کند تا به مقصد برسد. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید از همه شما سپاسگزارم.

تایپ و ویرایش: مسافر مجید
عکاس: مسافر مجید
ارسال: مرزبان خبری مسافر حسن
نمایندگی حسن‌آباد
 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .