«وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجهٔ بالا و بالاتری برسد، نقطهٔ تحمل پیدا میکند.» من سالها در کنار مردی زندگی کردم که درگیر اعتیاد بود و همواره خودم را در حاشیهٔ این ماجرا میدیدم؛ گویی این جنگ، جنگ اوست و من تنها تماشاگر آن هستم؛ اما وادی نهم به من آموخت که ماجرا فقط دربارهٔ او نیست؛ من نیز نقطهٔ تحمل دارم و این نقطه، هر روز میتواند جابهجا شود. پیش از ورود به کنگره، «تحمل» برای من به معنای دندان روی جگر گذاشتن و سکوت کردن بود. تصور میکردم هرچه بیشتر رنج بکشم و حرفی نزنم، همسر بهتری هستم؛ اما وادی نهم به من نشان داد که نقطهٔ تحمل، یک ویژگی ثابت نیست؛ بلکه نقطهای است که میتوان آن را افزایش یا کاهش داد. همین آموزش، نگاه مرا نسبت به خودم تغییر داد.
من قانون این وادی را در زندگی خودم بهوضوح تجربه کرده بودم. در سالهای نخست، حتی یک شب دیر آمدن همسرم برایم فاجعه بود؛ اما با تکرار این اتفاقات، نقطهٔ تحمل من افزایش یافت و بهجایی رسید که دروغ، بیپولی، غیبتهای چندروزه و بیاحترامی را نیز تحمل میکردم و سکوت پیشه میساختم. من در مسیر نادرست، بهخوبی تمرین کرده بودم. وادی نهم برایم روشن کرد که همین قانون در جهت معکوس نیز عمل میکند. همانطور که نقطه تحمل در برابر درد و سختی میتواند افزایش یابد، توانایی ایستادگی در برابر بیاحترامی و نپذیرفتن رفتارهای نادرست نیز قابل تقویت است و چون حرکتی رو به صعود است، نه سقوط؛ به همین دلیل این مسیر دشوارتر است.
در روزهای نخست، سکوت کردن و بیان خواستههایم با آرامش، برای من بسیار دشوارتر از فریاد زدن بود؛ اما دو اصل مهم این وادی، یعنی تکرار منظم و گذشت زمان، به من کمک کرد. هر بار که بهجای درگیری، جملهای محترمانه بیان میکردم، گامی در جهت تغییر نقطهٔ تحمل خود برمیداشتم؛ همچنین دریافتم که افزایش نقطهٔ تحمل، بدون دانایی امکانپذیر نیست. من سالها با محبت بیحدوحصر و ترحم، ناخواسته مسیر را طولانیتر کرده بودم؛ زیرا شناخت درستی از صورتمسئله اعتیاد نداشتم.
زمانیکه در کنگره آموختم چگونه آگاهانه همراهی کنم، سختیهای این مسیر برایم معنای دیگری پیدا کرد و شیرینی آموزش را احساس کردم. بزرگترین درسی که آموختم، تفاوت میان «همسفر بودن» و «همراهی ناآگاهانه» بود. پیش از این تصور میکردم، همسفر کسی است که فقط میماند و تحمل میکند؛ اما اکنون میدانم همسفر واقعی کسی است که ابتدا خودش را بشناسد، آموزش بگیرد و سپس با دانایی در کنار مسافرش قرار بگیرد. من آموختم اگر نقطه تحمل خود را در مسیر درست افزایش ندهم، همراهیام بهجای کمک، ممکن است به زیان هر دوی ما تمام شود؛ زیرا کسی که در برابر بیاحترامی، بیتفاوت شده است، نمیتواند الگوی مناسبی برای حفظ مرزهای سالم در زندگی باشد.
این آموزش، رابطه ما را نیز تغییر داد. در گذشته، زندگیمان سرشار از سکوتهای سنگین و فریادهای ناگهانی بود؛ اما امروز آموختهام که میتوانم حرفم را بیان کنم و در عین حال آرامش خود را حفظ نمایم؛ نه از روی ترس سکوت کنم و نه برای اثبات خود وارد جنگ شوم. رسیدن به این تعادل، همان نقطهٔ تحملی است که با تکرار و گذشت زمان در وجودم شکل گرفته است. امروز در خانهای زندگی میکنیم که در آن، احترام جایگزین ترس شده است. اکنون که به گذشته نگاه میکنم، درمییابم آنچه تغییر کرده، فقط حال مسافرم نبوده است؛ بلکه خود من نیز تغییر کردهام. نقطه تحمل من در برابر سختیها، در توانایی نه گفتن و در حفظ آرامش، دستخوش تغییر شده است.
آموختهام که تحمل کردن هر چیزی نشانه صبوری نیست و گاهی باید با آگاهی، در برابر آنچه نادرست است ایستادگی کرد. وادی نهم به من آموخت که من نیز در ساختن نقطه تحمل خود نقش دارم؛ بنابراین میتوانم در مسیر درست، با قدمهای کوچک، تکرار منظم و صبر آن را دوباره بسازم. اکنون میدانم تغییر، یک اتفاق ناگهانی نیست؛ بلکه حاصل حرکت آگاهانه و مستمر است. این آگاهی و امید، نیرویی است که هر روز مرا برای ادامه این مسیر مصممتر میکند.
نویسنده: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر آزاده (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر آزاده (لژیون سوم)
عکاس: راهنمای تازهواردین همسفر اعظم
ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر اکرم نگهبان سایت
همسفران نمایندگی اردستان
- تعداد بازدید از این مطلب :
64