از نقطه آشوب تا رسیدن به تعادل و آرامش

همسفر زهرا (ک)

«وادی نهم و تأثیر آن روی من» تیتر وادی نهم می‌گوید: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود.» با گوش دادن به سی‌دی وادی نهم، متوجه شدم یکی از مفاهیم اساسی این وادی، نقطه تحمل است. آموختم که هر انسانی در برابر مسائل و شرایط مختلف زندگی ظرفیت مشخصی دارد و این ظرفیت با آموزش، تمرین و تکرار قابل افزایش است.

من به‌عنوان یک همسفر با شنیدن این وادی بیشتر به رفتارهای خودم توجه کردم و متوجه شدم گاهی در برخورد با مسافرم، انتظاراتی فراتر از توان و شرایط او دارم و می‌خواهم تغییرات در مدت کوتاهی اتفاق بیفتند. همین موضوع باعث می‌شود در برابر مسائل کوچک، زودتر از حد معمول ناراحت یا عصبانی شوم و ناخواسته آرامش محیط خانواده را تحت تأثیر قرار دهم. زمانی که مسئله‌ای فراتر از نقطه تحمل کسی باشد، آن فرد به نقطه آشوب می‌رسد و آن زمان مثل زمانی است که آب روی شعله گاز به نقطه جوش می‌رسد و ممکن است از ظرف به بیرون بریزد یا حتی می‌توان آن را به کوه آتشفشان تشبیه کرد که به یک‌باره فوران می‌کند. آن وقت ممکن است سخن یا عمل نسنجیده‌ای از شخصی سر بزند که نتیجه‌اش پشیمانی تا آخر عمر باشد. این آموزش به من نشان داد همان‌طور که مسافر برای رسیدن به درمان و تعادل به زمان نیاز دارد، من نیز باید فرصت تغییر و رشد را به خود بدهم و با کار کردن روی ویژگی‌های منفی‌ام، ظرفیت وجودی خود را گسترش دهم؛ مثل آبی که قطره‌قطره روی سخت‌ترین و سفت‌ترین سنگ‌ها می‌ریزد و در نهایت آن سنگ خرد می‌شود.

یکی دیگر از نکات مهمی که برایم قابل تأمل بود، ارتباط روش DST با تغییر تدریجی انسان است. پیش از ورود به کنگره، بارها درباره عادت‌های بیست‌ویک‌روزه مطالبی شنیده بودم و برای ایجاد تغییر در رفتارهایم تلاش می‌کردم؛ اما معمولاً در میانه راه انگیزه‌ام را از دست می‌دادم و دوباره به عادت‌های گذشته بازمی‌گشتم. با آموزش‌های کنگره۶۰ دریافتم که برای رسیدن به تغییر پایدار، ابتدا باید اشتباهات خود را بپذیرم، خودم را ببخشم و با صبر و استمرار در مسیر اصلاح قدم بردارم. به این نتیجه رسیدم که افزایش نقطه تحمل، به معنای بزرگ‌تر شدن ظرف وجودی انسان است؛ ظرفی که برای گسترش آن باید زمان، آموزش و تمرین را در نظر گرفت. هیچ تغییر ماندگاری با عجله و یک‌باره حاصل نمی‌شود؛ همچنین آموختم که با اجبار، سرزنش و عصبانیت نمی‌توانم در دیگران تغییر ایجاد کنم. نقطه آغاز تغییر و تحول، خود من هستم؛ باید به‌جای تمرکز بر رفتار دیگران، از خودم شروع کنم و تلاش کنم در موقعیت‌های دشوار، به‌جای واکنش‌های احساسی، با تفکر و آگاهی تصمیم بگیرم؛ البته صبر و تحمل به معنای چشم‌پوشی از مشکلات نیست، بلکه یعنی توانایی مدیریت شرایط بدون از دست دادن تعادل.

از نگاه من، نقطه تحمل تنها به مواجهه با سختی‌ها و ناراحتی‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه در محبت کردن، گذشت، مسئولیت‌پذیری و پذیرش تفاوت‌های دیگران نیز باید ظرفیت خود را افزایش دهیم. وادی نهم به من آموخت که مسیر رشد و تغییر، مسیری تدریجی است و نیازمند استمرار است. من نیز باید از نقطه صفر حرکت کنم، با بهره‌گیری از آموزش‌ها و تمرین مداوم، هر روز به انسانی آگاه‌تر و همسفری صبورتر تبدیل شوم.

در پایان، از جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان بابت فراهم کردن بستر این آموزش‌ها سپاسگزارم و از راهنمای عزیزم نیز تشکر می‌کنم که با آموزش‌ها و راهنمایی‌های ارزشمندشان در این مسیر به من کمک می‌کنند.

همسفر زهرا (الف)

با توجه به وادی نهم ما باید در تمام سطوح نقطه تحمل خود را تغییر داده و در هر سطح و موضوعی که وجود دارد باید تحمل لازم را پیدا کنيم. انسان برای هر کار و عملی بر سر دوراهی قرار می‌گیرد که یک راه خیر و یک راه شر است و اختیاری که قدرت مطلق به او داده است بايد انتخاب کند که کدام راه را انتخاب کند. در هر کار و عملی در زندگی این خود ما هستیم که تعیین می‌کنیم انسان‌ها چگونه با ما رفتار کنند و چه بهتر است که ما با رفتارمان کاری کنیم که انسان ها روی ادب و نزاکت و مهربانی خودشان را به ما نشان دهند. ما برای بالا بردن نقطه تحمل باید ۲ نکته را بدانیم: الف_تکرار منظم موضوع مورد نظر. ب_در نظر گرفتن و رعایت طول زمان. با گذشت زمان ما بایستی بتوانیم از سد رنج‌ها، سختی‌ها و یا نیروهای تخریبی و بازدارنده عبور کنیم تا بتوانيم نقطه تحمل خود را بالا ببریم و این کاری است هم سخت و هم سهل. سخت بودن آن به دلیل زمان‌بر بودن آن است و علت سهل بودن آن این است که باید روی برنامه و حساب پیش بروید. شاید مشکلات و سختی‌هایی که باید از آن عبور کرد را لعنت خداوند بدانید؛ ولی با عبور از آن‌ها می‌توان فهمید که آن ها رحمت خداوند بودند. به‌طور کلی اگر انسان بخواهد در هر جایگاهی قرار بگیرد اول باید نقطه تحمل خودش را با آن جایگاه برابر نماید در غیر این‌صورت برای خودش و ديگران مشکل ایجاد می‌کند و در آخر باید بدانیم که مسئله‌ نقطه تحمل اهمیت زيادی دارد، حتی در مسائلی مانند مقام، منصب، پول، احترام، محبوبیت، قهرمانی و ... .اگر فرد در این مسائل نقطه‌ تحمل نداشته باشد قطعا دچار مشکل خواهد شد.

همسفر زهرا (م)

وقتی با وادی نهم آشنا شدم و مفهوم نقطه تحمل را بهتر درک کردم، احساس کردم این وادی حرف‌های زیادی برای گفتن به من دارد؛ حرف‌هایی که شاید سال‌ها باید می‌شنیدم تا بتوانم نگاه خودم را به زندگی تغییر دهم. من قبل از ورود به کنگره، همیشه انتظار داشتم مسافرم تغییر کند. تمام مشکلات زندگی‌ام را از او و اعتیادش می‌دانستم و در ذهن خودم بارها این جمله را تکرار می‌کردم که اگر مسافرم اعتیاد نداشت، من زندگی خوب و آرامی داشتم. همیشه در برابر او جبهه می‌گرفتم و تصور می‌کردم اگر او تغییر کند، تمام مشکلات من هم برطرف خواهد شد.

در آن روزها هیچ‌وقت به این فکر نمی‌کردم که شاید خود من هم در زندگی مشکلاتی دارم که باید آن‌ها را بشناسم و برای برطرف کردنشان تلاش کنم. همیشه دیگران را مقصر می‌دانستم و کمتر به رفتار، افکار و واکنش‌های خودم توجه می‌کردم؛ اما با ورودم به کنگره ۶۰ و قرار گرفتن در مسیر آموزش‌ها، کم‌کم متوجه شدم که موضوع فقط اعتیاد مسافرم نیست. من هم مشکلات زیادی دارم. فهمیدم در برابر اتفاقات و سختی‌های زندگی نقطه تحمل پایینی دارم؛ خیلی زود ناراحت می‌شوم، زود واکنش نشان می‌دهم و گاهی مسائل کوچک برایم به مشکلات بزرگی تبدیل می‌شوند.

وادی نهم مانند آینه‌ای روبروی من قرار گرفت و باعث شد خودم را بهتر ببینم. فهمیدم همان‌طور که از مسافرم انتظار تغییر دارم، خودم نیز نیازمند تغییر هستم. نمی‌توانم تمام مسئولیت ناآرامی‌های زندگی‌ام را بر دوش دیگران بگذارم و انتظار داشته باشم با تغییر آن‌ها، من هم به آرامش برسم. این وادی به من آموخت که نقطه تحمل من باید با آموزش، تفکر و تجربه افزایش پیدا کند. باید یاد بگیرم در برابر مشکلات صبورتر باشم، قبل از هر واکنشی فکر کنم و به‌جای جبهه گرفتن، به دنبال راه‌حل باشم.

امروز بهتر درک می‌کنم که همسفر بودن فقط به معنای همراهی با مسافر و انتظار برای رهایی او نیست. من هم در کنار مسافرم سفری دارم؛ سفری از ناآگاهی به دانایی، از قضاوت به شناخت، از مقصر دانستن دیگران به پذیرش مسئولیت رفتارهای خودم. دیگر نمی‌خواهم تمام خوشبختی و آرامش خودم را به تغییر دیگران وابسته کنم. می‌دانم که من مسئول تغییر خودم هستم و باید به‌جای تمرکز بر نقاط ضعف دیگران، روی ساختن و اصلاح خودم کار کنم. شاید یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای من از وادی نهم این باشد که فهمیدم برای داشتن یک زندگی بهتر، لازم نیست فقط منتظر تغییر مسافرم باشم؛ بلکه باید خودم نیز حرکت کنم، آموزش بگیرم و نقطه تحملم را بالا ببرم. اکنون می‌دانم که مسیر تغییر، مسیری تدریجی است و همان‌طور که برای رشد هر چیزی زمان لازم است، برای رشد ظرفیت و توانایی‌های من نیز زمان، تلاش و آموزش نیاز است.

از جناب مهندس دژاکام سپاسگزارم که با آموزش‌های کنگره۶۰ به من آموختند که گاهی بزرگ‌ترین مانع آرامش من، همان چیزی است که در وجود خودم هنوز نشناخته‌ام و بزرگ‌ترین قدم برای تغییر زندگی، شناخت و اصلاح خویشتن است. وادی نهم به من آموخت که به‌جای اینکه همیشه منتظر تغییر مسافرم باشم، خودم تغییر را از نقطه‌ای که ایستاده‌ام آغاز کنم؛ زیرا من هم به اندازه مسافرم نیازمند آموزش، رشد و رسیدن به تعادل هستم.

رابط خبری: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر شهناز رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سهروردی اصفهان