آقای مهندس ایستاده از میان ما رفتند

نهمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی راهنما مسافر امیر، نگهبانی مسافر محمود و دبیری مسافر ابوالفضل با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)»  شنبه ۲۳  آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان امیر هستم مسافر؛ خدا را شکر می‌کنم و بسیار خوشحالم که این توفیق حاصل شد تا یک بار دیگر بتوانم این جایگاه را تجربه کنم. ابتدا از آقای مهندس دژاکام بزرگوار و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که چنین بستری را برای من و امثال من فراهم کردند تا بتوانیم انسان دیگری شویم و زندگی راحت‌تر و بهتری را تجربه کنیم. از نگهبان، دبیر ارجمند و ایجنت محترم هم سپاسگزارم که بنده را دعوت کردند و این افتخار را به من دادند تا امروز در این جایگاه حضور داشته باشم. یکی از اتفاقات خوب این است که انسان بتواند از نعمت وجود کنگره و آموزش‌های آن در نزدیکی محل زندگی خودش بهره‌مند شود. امیدوارم جلسه بسیار خوبی داشته باشیم.
دستور جلسه امروز، دستور جلسه بسیار مهم و ارزشمندی است و قرار است درباره بنیان کنگره ۶۰ و آقای مهندس صحبت کنم. اما ابتدا می‌خواهم کمی خودم را معرفی کنم و از سوابق خدمتی که در کنگره داشته‌ام بگویم. من امیر خرمشاهی هستم. اواخر سال ۸۱ یا اوایل سال ۸۲ بود که به همراه همسرم وارد کنگره شدم. مشاوره اولیه من توسط شخص آقای مهندس دژاکام انجام شد. دقیقاً به یاد دارم که ایشان به همراه خانم راد در آن جلسه حضور داشتند و خودشان به من مشاوره دادند، آن مشاوره تأثیر بسیار زیادی روی من گذاشت و از همان‌جا سفرم را آغاز کردم. یک دوره سفر کامل داشتم و بعد از یک سال رهایی، تولدم را در کنگره تجربه کردم. اما به دلایلی از کنگره فاصله گرفتم و مدتی از این فضا دور شدم. در تمام آن مدت، همسفر من به کنگره می‌آمد، آموزش می‌گرفت، راهنما داشت و مسیر خودش را ادامه می‌داد. واقعاً هر چیزی که امروز در کنگره دارم را تا حد زیادی مدیون همسرم هستم و از همین‌جا از ایشان تشکر و قدردانی می‌کنم. سال ۹۱ دوباره به کنگره برگشتم و راهنمای من آقای علی اشکذری بودند. در نمایندگی آکادمی نزدیک به ۹ سال لژیون داشتم و در زمینه سیگار هم خدمت می‌کردم. در حال حاضر هم در ساختمان سیمرغ و در بخش ورزش کنگره، در کنار آقای حکیمی مشغول خدمت هستم و حدود یک سال و نیم تا دو سال است که در بخش ورزش کنگره ۶۰، در قالب شورای ورزشی، فعالیت می‌کنم. این خلاصه‌ای از سابقه حضور و خدمت من در کنگره بود.
به نظر من، تمام آموزه‌هایی که آقای مهندس به ما دادند و تمام درس‌هایی که در کنگره گرفتیم، ریشه در کتاب شریف و کلام‌الله دارند. چند روز پیش یکی از دوستان مطلبی را در استوری خود گذاشته بود که مربوط به سوره آل‌عمران بود و این مطلب برای من بسیار جذاب بود. رفتم و آیات مربوط به آن را پیدا کردم و معنایش را خواندم. در آیه ۱۷۰ سوره آل‌عمران، صحبت از کسانی است که به فضل و رحمتی که خداوند نصیبشان کرده، شادمان هستند. وقتی به آیات قبل نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که صحبت از انسان‌هایی است که در راه خداوند جهاد کرده‌اند و از داشته‌های خود گذشته‌اند. به نظر من، آقای مهندس یکی از بزرگ‌ترین جهادگران این عصر بودند. کافی است کمی فکر کنیم و اطراف خودمان را نگاه کنیم. چند نفر را می‌شناسیم که این‌قدر برای هدف خود و نجات انسان‌های گرفتار وقت بگذارند؟ کسی که شب و روز نداشته باشد و حتی از آسایش خودش و خانواده‌اش بگذرد تا بتواند راهی برای نجات انسان‌های گرفتار پیدا کند. در انتهای آن مطلب جمله بسیار زیبایی نوشته شده بود: «شما این سوی دلتنگی ایستاده‌اید و او آن سوی آرامش، ما همه دلتنگیم، اما او در آرامش است؛ پس برایش اشک نریزید که تنهاست، او نزد من و از فضل من شادمان است.» ما همه می‌دانیم که جایگاه جناب مهندس بهتر از جایگاه ماست و آرامش بیشتری دارند. این ما هستیم که دلتنگیم؛ ما که از وجودشان آموزش گرفتیم و از آموزه‌هایشان بهره‌مند شدیم.
به نظر من، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای آقای مهندس، کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر است که در اختیار ما قرار دادند. این کتاب‌ فقط کتاب‌ آموزشی نیست؛ در آن‌ مطالب فلسفی، عرفانی، علمی و مطالبی درباره زندگی وجود دارد. هر بار که انسان آن‌ را مطالعه می‌کند، می‌تواند برداشت تازه‌ای داشته باشد. من خودم یک تجربه جالب دارم. گاهی راهنماها می‌خواهند برای رهجوی خود پیام تولد بنویسند، کتاب را باز می‌کنند و از قسمتی که با شرایط رهجویشان تناسب دارد، مطلبی انتخاب می‌کنند. چند وقت پیش من هم به همین شکل کتاب را باز کردم و به مطلبی رسیدم که عنوان آن «باوری در ناباوری» بود. اجازه بدهید قسمتی از این نوشته را برایتان بخوانم.
در این نوشته، آقای مهندس از روزهایی صحبت می‌کنند که به پایان سفر نزدیک شده بودند؛ پانزده روز به پایان فصل پاییز مانده بود. صبح که از خواب بیدار شدم، قطعه‌ی کوچک خود را روی زبان قرار ندادم. قطعات باقی‌مانده را شمارش کردم و دیدم هنوز شانزده قطعه باقی مانده است، با خود فکر می‌کردم که آیا واقعاً به آن ذره وابسته هستم یا نه؟ روز بعد چهارشنبه هم بدون استفاده از مواد سپری شد. پنجشنبه نیز با وجود گذشت حدود ۴۰ ساعت، هیچ اتفاق منفی‌ای رخ نداد. باز هم از مصرف خودداری کردم، تا اینکه جمعه ساعت پنج صبح شد و حدود ۶۴ ساعت از آخرین مصرف گذشته بود و من در شک و یقین بودم و حتی جرأت نمی‌کردم این موضوع را با کسی مطرح کنم. تا اینکه جمعه حدود ساعت یک بعدازظهر، ۷۲ ساعت از آخرین مصرفم گذشت، همسرم سوال کرد؛ اوضاع چطور پیش می‌رود؟ راضی هستی؟ مشکلی نداری؟ به او گفتم؛ امروز سه روز است که از مواد استفاده نکرده‌ام و می‌بینی که هیچ کم‌ و کاستی ندارم. او از خوشحالی فریاد کشید و اشک از چشمانش جاری شد. بغض گلویش را گرفت. در یک کلمه گفت: قسم بخور. گفتم؛ خودت می‌دانی ما هرگز قسم نمی‌خوریم، اما این‌بار اشکالی ندارد، به همان الله که ذکر نامش بدن ما را به لرزه در می‌آورد، سه روز است که از مواد و همان ذره هم استفاده نکرده‌ام. اکنون در باور خودم هم نمی‌گنجد و باوری است در ناباوری. او خدا را ستایش کرد و به گریه خود ادامه داد و این گریه برای ما گریه شادی بود. به نظر من، این اتفاق فقط یک خاطره شخصی نیست؛ نقطه‌ای بسیار مهم در شکل‌گیری و پایه‌گذاری سفر و روش درمان در کنگره ۶۰ است. من این قسمت را خواندم تا بگویم کاری که در کنگره انجام می‌شود، چقدر ارزشمند و عمیق است. کاری که اگر انسان با ایمان، عشق، صبر و حرکت در مسیر آن قرار بگیرد، می‌تواند به نتیجه برسد.

نکته دیگری که می‌خواهم درباره آن صحبت کنم، آموزش‌هایی است که آقای مهندس به ما دادند. بارها در صحبت‌ها و آموزش‌هایشان تأکید کرده‌اند که ما باید همیشه از دانش و آگاهی لازم برای انجام هر کاری برخوردار باشیم. قبل از اینکه وارد کاری شویم، باید درباره آن تحقیق کنیم، آن را بشناسیم و آموزش ببینیم. آقای مهندس دقیقاً همین کار را با ما کردند. برای مثال، فرض کنید یک ماشین مدل‌بالا و فول‌آپشن در اختیار دارید که امکانات بسیار زیادی دارد. آیا صرفاً داشتن آن ماشین به این معناست که می‌توانید از تمام امکاناتش استفاده کنید؟ خیر. زمانی می‌توانید از آن ماشین لذت ببرید که امکاناتش را بشناسید، دفترچه راهنمایش را مطالعه کنید و یاد بگیرید هر قسمت چه کاربردی دارد. آقای مهندس هم به ما یاد دادند که چگونه از امکاناتی که خداوند در این جهان در اختیار انسان قرار داده استفاده کنیم. کنگره برای من فقط یک محل درمان اعتیاد نیست؛ کنگره به ما درس زندگی کردن داد. به ما یاد داد چگونه از سلامتی خود مراقبت کنیم، چگونه خشممان را کنترل کنیم، چگونه با حسادت مقابله کنیم، چگونه در زمان حال زندگی کنیم و چگونه از لحظات زندگی لذت ببریم.
چقدر آموزش و سی‌دی درباره موضوعات مختلف داریم؛ از مسائل ساده و روزمره مثل آشپزی گرفته تا موضوعات عمیق درباره جهان، کائنات و عظمت هستی. به نظر من، یکی از هنرهای بزرگ آقای مهندس، جزئی‌گویی و ساده بیان کردن مطالب پیچیده بود. ایشان مطالب را به زبان ساده و قابل‌فهم بیان می‌کردند؛ به شکلی که تمام اعضای کنگره، از یک فرد بی‌سواد یا کسی که در شرایط دشوار زندگی بوده تا یک پزشک، مهندس یا قاضی، بتوانند از آن آموزش‌ها استفاده کنند. این موضوع واقعاً ارزشمند است. ما باید بیشتر به این موضوع فکر کنیم که چه حجم عظیمی از آموزش در اختیار ما قرار گرفته و چقدر می‌توانیم از آن‌ها در زندگی خود استفاده کنیم.

مطمئن هستم هرچه زمان بیشتری بگذرد، عظمت شخصیت و عملکرد آقای مهندس برای ما روشن‌تر خواهد شد و در سطح جهان نیز بیشتر شناخته خواهند شد. ایشان به ما هنر زندگی کردن را آموزش دادند؛ اینکه زندگی کنیم، از لحظاتمان لذت ببریم و در زمان حال حضور داشته باشیم. در اینجا لازم می‌دانم به آقای دکتر امین هم خدا قوت بگویم، واقعاً ایشان زحمات زیادی می‌کشند. از خانواده محترم آقای مهندس هم تشکر می‌کنم. به نظر من، برنامه‌ریزی و تدبیری که برای ادامه مسیر و بعد از این اتفاق انجام شده، بسیار ارزشمند است و ما باید قدردان این زحمات باشیم.
من امیر، به‌عنوان یک عضو کنگره ۶۰، وظیفه‌ام این است که گوش‌به‌فرمان باشم؛ خارج از فرمان و دستور، کار اضافه‌ای انجام ندهم و آن آموزش‌هایی را که در کنگره گرفته‌ام، در زندگی خودم کاربردی کنم. باید هرکدام از ما به خودمان قول بدهیم که قوی‌تر از گذشته در مسیری که قرار داریم حرکت کنیم. من از همان روزهای اول هم این باور را داشتم و امروز هم با اطمینان می‌گویم که آینده کنگره ۶۰ بسیار درخشان خواهد بود و رشد کنگره می‌تواند حتی سریع‌تر از گذشته ادامه پیدا کند. آقای مهندس کار ناتمامی نداشتند. همان‌طور که آقای دکتر امین هم اشاره کردند، ایشان ایستاده رفتند. ما باید به این موضوع توجه کنیم که مسئولیت ادامه مسیر بر عهده ماست. هرکدام از ما در هر جایگاهی که هستیم، باید وظیفه خودمان را به بهترین شکل انجام بدهیم، اگر سفر اولی هستیم، تمام تمرکزمان را روی سفرمان بگذاریم و سفرمان را به پایان برسانیم. مطمئن باشید زندگی بعد از رهایی بسیار لذت‌بخش‌تر از زمانی است که هنوز درگیر مصرف مواد هستیم. اگر در سفر دوم هستیم، اگر در جایگاه خدمتی قرار داریم یا در هر بخشی از کنگره فعالیت می‌کنیم، باید تلاش کنیم دین خودمان را به این مجموعه ادا کنیم. ما باید قوی‌تر از گذشته حرکت کنیم تا بتوانیم کنگره را به جایگاهی که شایسته و بایسته آن است برسانیم. در پایان، امیدوارم همه ما بتوانیم آنچه را از آقای مهندس آموخته‌ایم، در زندگی خودمان اجرا کنیم و با عملکرد درست، ادامه‌دهنده راه و اندیشه ایشان باشیم. از اینکه وقت ارزشمندتان را در اختیار من قرار دادید، بسیار سپاسگزارم. ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.

عکس: مسافر ابوالفضل رهجوی راهنما مسافر کامران (لژیون پنجم)
تایپ، ویرایش و ارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا