مسیر درمان مسیر معجزهٔ یک‌شبه نیست

وادی نهم با یک جملهٔ کوتاه اما عمیق آغاز می‌شود: وقتی نیرویی که از کم شروع شود و به درجهٔ بالا و بالاتری برسد، نقطهٔ تحمل پیدا می‌کند. بارها این جمله را خوانده‌ام و هر بار لایهٔ تازه‌ای از آن برایم باز شده است. در نگاه اول شاید به نظر برسد که این وادی فقط از صبر سخن می‌گوید، اما هرچه بیشتر در آن فکر می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که موضوع اصلی ساختن است؛ ساختن توانی که در ابتدا بسیار ناچیز است و به‌تدریج به ظرفیتی بزرگ تبدیل می‌شود. این وادی به من آموخت که هیچ تغییری یک‌شبه رخ نمی‌دهد و هیچ انسانی یک‌دفعه به نقطه‌ای که آرزو دارد نمی‌رسد. مسیر همیشه از پایین‌ترین پله شروع می‌شود و هر پله، با تلاشی کوچک اما تکرارشونده فتح می‌شود.
در زندگی روزمرهٔ خودم نمونه‌های زیادی از این قانون دیده‌ام. کسی که امروز نمی‌تواند بیش از چند صد متر بدود، با تمرین روزانه و منظم می‌تواند پس از ماه‌ها کیلومترها بدود. کسی که در ابتدا تحمل شنیدن یک انتقاد ساده را ندارد، با تمرین صبر و تأمل می‌تواند در برابر سخت‌ترین حرف‌ها آرام بماند. همین‌طور کسی که در برابر فشارهای زندگی زود از پا درمی‌آید، با تجربهٔ تدریجی و پشتیبانی درست، می‌تواند بارهای سنگین‌تری را بر دوش بکشد. در همهٔ این نمونه‌ها یک نکتهٔ مشترک وجود دارد: نقطهٔ تحمل، عددی ثابت و از پیش تعیین‌شده نیست. این نقطه متغیر است و می‌تواند هم بالا برود و هم پایین بیاید. همین ویژگی، هم هشدار است و هم امید؛ هشدار از این جهت که بی‌توجهی می‌تواند توان ما را کاهش دهد، و امید از این جهت که با تلاش آگاهانه می‌توان آن را افزایش داد.
در کنگره ۶۰ فهمیدم که این قانون دو طرفه عمل می‌کند. بالا بردن نقطهٔ تحمل در مسیر فرو رفتن در ضدّ ارزش‌ها آسان و سریع است، اما بالا بردن آن در مسیر دوری از ضدّ ارزش‌ها کاری سخت و طاقت‌فرساست؛ چون اولی سقوط است و دومی صعود. در صعود، نیروهای بازدارنده بیشترند و انسان باید بر آن‌ها مسلط شود. با این حال، سخت بودن هرگز به معنای ناممکن بودن نیست. بسیاری از همسفران و مسافرانی که امروز در آرامش و رهایی زندگی می‌کنند، روزی در همین نقطهٔ پایین ایستاده بودند و فکر می‌کردند راهی وجود ندارد. آنچه آن‌ها را به اینجا رساند، شناخت صورت مسئلهٔ اعتیاد، پذیرش بیماری و پیمودن قدم‌به‌قدم مسیر درمان بود. از همین‌جا یاد گرفتم که بالا رفتن نقطهٔ تحمل به دو پارامتر اساسی نیاز دارد: تکرار منظم و گذر زمان. هیچ‌کدام از این دو را نمی‌توان حذف کرد یا دور زد. نه با عجله می‌شود و نه با یک‌بار تلاش؛ درست مثل بذری که می‌کاری، آبیاری می‌کنی و مراقبت می‌کنی تا در گذر زمان درختی تنومند شود و سایه‌بان شود.
این وادی نگاه من را به سختی‌ها و به خودم تغییر داد. امروز وقتی با کاری روبه‌رو می‌شوم که از توانم بیرون است، به خودم یادآوری می‌کنم که نقطهٔ تحمل من همین‌جاست و فردا می‌تواند بالاتر باشد. همین نگاه ساده، کارهای بزرگ را به قدم‌های کوچک و قابل انجام تبدیل می‌کند و از دل ناامیدی، برنامه بیرون می‌آید. وادی نهم به من آموخت که مسیر درمان، مسیر معجزهٔ یک‌شبه نیست؛ مسیر ساختن تدریجی است. اگر هر روز کمی جلو برویم، روزی می‌رسد که به همان نقطه‌ای می‌رسیم که فکر می‌کردیم محال است. سپاسگزار خداوند و همهٔ دوستانی هستم که در این مسیر کنارم هستند و مرا همراهی می‌کنند. در پایان، از صمیم قلب از جناب مهندس حسین دژاکام سپاسگزارم که با دانش و اندیشهٔ خود این راه را برای ما روشن کردند و چراغی شدند برای کسانی که در تاریکی اعتیاد سرگردان بودند. همچنین از خانوادهٔ محترم ایشان تشکر می‌کنم که با صبر و همراهی خود، در به ثمر رسیدن این مسیر سهیم بوده‌اند. خداوند به همهٔ آن‌ها سلامتی و توفیق خدمت عطا کند.

نویسنده ویراستاری و ارسال: همسفر فاطمه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آزادشهر