روش DST؛ مسیری تدریجی از ناامیدی تا رهایی

اولین جلسه از دوره ششم سری کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰ ویژه همسفران آقا نمایندگی کوروش آذرپور به استادی همسفر علی، نگهبانی همسفر علی و دبیری همسفر حسین با دستور جلسه‌ "DST و تجربه من از سایر روش‌ها" پنج‌شنبه 21 آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان علی هستم، یک همسفر.

ابتدا تشکر می‌کنم از آقا علی نگهبان جلسه، که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در جایگاه استادی جلسه خدمت کنم. همچنین از مرزبانان محترم، ایجنت محترم و همه عزیزانی که اجازه دادند امروز در خدمت شما باشم، صمیمانه تشکر می‌کنم. در رابطه با دستور جلسه، روش درمان DST، می‌خواهم کمی از تجربه شخصی خودم صحبت کنم.

من در طول این سال‌ها، تقریباً هر کاری که فکر می‌کردم ممکن است به آرامش خودم و بهتر شدن حال مسافرم کمک کند، انجام دادم. به پزشک، روان‌شناس و افراد مختلف مراجعه کردم. هر کسی که فکر می‌کردم می‌تواند کمکی به ما بکند، سراغش رفتم. تمام تلاشم این بود که مسافرم کمی آرام‌تر شود و بتواند به زندگی عادی خودش برگردد. اوایل خیلی سخت نمی‌گرفتم. با خودم می‌گفتم شاید با مشاوره، درمان دارویی یا مصرف داروهایی مثل متادون، کم‌کم حالش بهتر شود و به درمان برسد. حدود یک سال اول، چون در ابتدای مسیر بودیم، ایشان هم تا حدودی حرف من را گوش می‌کرد و همراهی می‌کرد؛ اما داروهایی را که پزشک تجویز می‌کرد، شاید فقط یکی دو روز مصرف می‌کرد و بعد به خاطر ما ادامه نمی‌داد. از او می‌پرسیدم چرا درمان را ادامه نمی‌دهی، می‌گفت: «شما نمی‌دانید، این داروها حال من را بدتر می‌کنند.» و بعد به خاطر ما ادامه نمی‌داد. گاهی با او بحث و دعوا می‌کردم و می‌گفتم: «وقتی خودت کاری انجام دادی و نتیجه‌اش این شده، حالا یک متخصص دارد راهی را به تو نشان می‌دهد؛ چرا به حرفش گوش نمی‌کنی تا شاید نتیجه بگیری؟» اما باز هم این اتفاق نمی‌افتاد. این وضعیت یک سال، دو سال و حتی چندین سال ادامه داشت. گاهی درمان را شروع می‌کرد و گاهی رها می‌کرد. وقتی می‌دیدیم نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود، سراغ راه‌های دیگری می‌رفتیم. یکی از این راه‌ها کمپ بود. ایشان را به کمپ می‌بردیم، اما آنجا هم به ما می‌گفتند که یک ماه کافی نیست و حداقل باید دو تا سه ماه بماند. می‌گفتند بعد از گذشت یک ماه، خماری اولیه برطرف می‌شود و برای اینکه فرد بتواند به وضعیت عادی برگردد، باید مدت بیشتری در کمپ بماند. اما ما هیچ‌وقت نتوانستیم این مدت را کامل کنیم. معمولاً وقتی به ملاقاتش می‌رفتیم، می‌گفت: «من خوب شدم، این دفعه دیگر تمام شد و آخرین باری است که این اتفاق می‌افتد.» با همین امید او را بیرون می‌آوردیم، اما متأسفانه فقط دو سه روز یا چهار روز بعد، دوباره مصرف مواد را شروع می‌کرد. سال‌های زیادی از زندگی ما به همین شکل گذشت.

اما اینجا می‌خواهم از آقای مهندس تشکر کنم. من تا حدود سه یا چهار سال پیش شناختی از کنگره60 نداشتم. در تمام آن سال‌ها هر جایی که فکر می‌کردم ممکن است راه نجاتی وجود داشته باشد، مراجعه می‌کردم. از افراد مختلف سؤال می‌کردم و هر روشی را که به ما پیشنهاد می‌شد، امتحان می‌کردیم. حتی به مراکزی می‌رفتیم که محیط بازتری داشتند و مثل کمپ فضای بسته نبودند و هزینه بیشتری هم دریافت می‌کردند؛ اما باز هم نتیجه‌ای که انتظار داشتیم حاصل نمی‌شد. مسافرم چند روز یا یک ماه آنجا می‌ماند، بیرون می‌آمد و دوباره مصرف را شروع می‌کرد.اما روشی که آقای مهندس دژاکام ابداع کردند و به ما معرفی کردند، از نظر من یکی از بهترین روش‌های درمان اعتیاد است. چرا این روش را بهترین می‌دانم؟ چون دارم نتیجه آن را با چشم خودم می‌بینم. می‌بینم افرادی که با حال نامساعد وارد کنگره می‌شوند، با روش DST به‌تدریج مسیر درمان را طی می‌کنند. در این روش، مواد به‌صورت ناگهانی قطع نمی‌شود، بلکه با یک برنامه منظم و به‌تدریج، درمان انجام می‌شود. من خودم شخصاً تا امروز حدود ۵۰ تا ۶۰ نفر را دیده‌ام که با حال نامساعد وارد کنگره شدند و بعد از حدود ۱۰ ماه، به رهایی رسیدند و حال عمومی‌شان بهبود پیدا کرد. به نظر من یکی از ویژگی‌های ارزشمند روش DST همین است که به فرد فرصت می‌دهد به‌تدریج مسیر درمان را طی کند و به تعادل برسد. در پایان، دوباره از آقای مهندس دژاکام، خانواده بزرگ کنگره ۶۰ و همه عزیزانی که برای این مسیر زحمت می‌کشند، تشکر می‌کنم. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم. 

در ادامه تقدیر و تشکر نگهبان و دبیر دوره جدید از نگهبان و دبیر دوره قبل

و در ادامه اهدای لوح تقدیرنامه لژیون سردار توسط نگهبان محترم لژیون سردار همسفر مهراب

 برای مشاهده جلسه قبل کلیک کنید.

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمتگزاران سایت همسفران آقا نمایندگی کوروش آذرپور