دهمین جلسه از دوره نوزدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقای نمایندگی ستارخان با استادی راهنمای محترم مسافر رامین، نگهبانی همسفر سهند و دبیری همسفر صدرا با دستور جلسه "روش DST و تجربه من از سایر روشها "پنجشنبه بیست و یکم آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت چهارده آغاز به کار نمود.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
سلام. خیلی خوشحالم که امروز اینجا هستم. از نگهبان و دبیر عزیز، سپاسگزارم. به همهٔ اعضا مجدداً درگذشت بنیان کنگره را تسلیت میگویم. امیدوارم که ازاینپس ما ثابتقدمتر بتوانیم راه ایشان را ادامه بدهیم؛ زیرا روشی که ایشان ابداع کردند، سبب شد که اکنون من اینجا در حضور شما باشم.
دستور جلسهٔ این هفته روش DST و تجربهٔ من از سایر روشهاست. دوستانی که اینجا حضور دارند، اعتیاد را به آن شکلی که یک مصرفکنندهٔ مواد مخدر لمس میکند، تجربه نکردهاند. شاید پارها خود من با این پرسش و برخورد روبهرو شدم که میگفتند: «کمی اراده کن، غیرت به خرج بده و کنار بگذار!» یا میگفتند: «مگر مجبوری بکشی؟» شاید شما همزمانی به مسافرتان چنین حرفی زده باشید که: «نکن دیگر، این چه کاری است آخر؟» اما مقولهٔ اعتیاد به این سادگیها نیست. اکنون شاید پذیرفته باشیم که اعتیاد یک بیماری است، منتها این بیماری چیست؟ تعریفی که در صورتمسئلهٔ اعتیاد ارائه میشود، میگوید اعتیاد جایگزین شدن مواد مخدر بیرونی بهجای مواد شبه افیونی درونی بدن است.
چه رخ میدهد که یک فرد به مصرفکنندهٔ مواد مخدر تبدیل میشود؟ اینگونه است که من میروم و مادهای را مصرف میکنم. شاید برنج را ما هرروز بخوریم. برنج را سالها مصرف کنید، حتی روزی سه وعده، اگر یک سال هم نخورید خللی در سیستم بدن ایجاد نمیشود. من خودم مدتهاست برنج مصرف نکردهام و هیچ اتفاقی هم برایم نیفتاده است. چرا؟ به این دلیل که در کنگره، ما به سد خونی مغز معتقدیم. موادی با پایهٔ آلکالوئید از سد خونی مغز عبور میکنند، بر جسم اثر میگذارند. معادل آنها در درون بدن انسان ترشح میشود؛ موادی نظیر دوپامین برای سیستم پاداش، سروتونین برای ایجاد نشاط و پاداش، و دینورفین برای سیستم ضد درد، و ترکیبات پرشمار دیگری که در بدن ساخته میشوند. وقتی این مواد از بیرون وارد شوند، ترشح طبیعی بدن انسان تدریجاً کم، کمتر و درنهایت قطع میگردد. با قطع ترشح طبیعی، آن نیاز به مادهٔ شبه افیونی همواره پابرجا میماند؛ درست همانند فرزندی که کار نمیکند و معاش او وابسته به مستمریِ پدر است؛ اگر ناگهان حمایت پدر قطع شود یا او از دنیا برود، آن فرد تا بخواهد به تعادل بازگردد، آسیب سهمگینی را باید متحمل شود.
روش DST دقیقاً همین کارکرد را دارد؛ DST مخفف دژاکام (ضریب کاهش یا افزایش حدود ۰٫۸)، استپ (پلههای زمانی ۲۱روزه) و تایم (طول دورهٔ ۱۰ الی ۱۱ ماه) است. ساختار این روش بهگونهای است که بدن به همان شکلی که دچار مصرف و اختلال شده، به همان ترتیب و بهآرامی میتواند فرایند ترمیم و درمان خود را بازسازی کند. این سازوکار را از کجا دریافتیم؟ استاد امین چنین آزمایشی را شخصاً پشت سر نهادند. ایشان اقدام به مصرف تریاک، هم بهصورت کشیدنی و هم خوراکی کردند و جناب مهندس نتایج این تجربه را رسماً بیان فرمودند. من در همان جلسهای که خود استاد امین این تجربه را شرح میدادند حضور داشتم. ایشان مصرف مواد مخدر را آغاز کردند؛ در سه ماه نخست اتفاق بارزی رخ نداد، اما مصرف روزانه تداوم یافت. پس از سه ماه که وارد سقوط آزاد شدند، بازهم نشانههای بحرانی شدیدی ظاهر نشد. مجدداً به مدت شش ماه مصرف را تا سه وعده در روز تکرار کردند. پس از شش ماه، عوارضی چون بیخوابی پدیدار شد و پس از مصرف مداوم و نهایتاً آزمودن یک دورهٔ ۱۱ماهه در آزمایش مهندس، در سقوط آزاد تمامی عوارض بالینی و نشانههای شدید اعتیاد بروز پیدا کرد. بدینوسیله آشکار گردید که غیرفعال شدن کامل سیستمهای شبه افیونی بدن انسان، دستکم ۱۰ الی ۱۱ ماه به درازا میکشد؛ بنابراین سامانهای که در طول ۱۰ تا ۱۱ ماه از کار میافتد، امکان ندارد یکشبه، ظرف یک هفته یا ده روز احیا و درمان شود.
رویکرد من به اعتیاد در سالهای تاریکِ گذشته این بود که آن را بیماری مرموز، پیشرونده و لاعلاج میدانستم؛ تعریفی مرسوم که ناامیدی مطلق را در جانم مینشاند. نه در جستوجوی درمان میرفتم و نه امیدی به ترک داشتم؛ با خود میگفتم معتاد متولد شدهام، معتاد نیز خواهم مُرد، این سرنوشتی است که بر سر خویش آوردهام و باید تا پایان بسوزم و بسازم. با همین تصور خام، هر مسیری را محک زدم: بستری در کمپها، حضور در سازمانهای مردمنهادِ گوناگون، مراجعه به مراکز بهزیستی، سمزدایی و سقوط آزادهای پیدرپی و ناگهانی، رجوع به پزشکان متعدد و مصرف انواع داروها. دستاوردِ همهٔ این راهها تنها یکچیز بود: بازگشت مجدد به نقطهٔ مصرف مواد.
شیوهٔ مصرفِ من به تزریق مداوم هروئین تبدیل شده بود؛ یازده سالِ پیاپی، هرروز هروئین تزریق میکردم. فارغ از سالهایی که تریاک و مواد دیگر مصرف میکردم، تنها یازده سال به شکل مستمر تزریق روزانه داشتم که حاصلی جز عفونت شدید جسمی، درگیری در بیمارستانهای مختلف و رفتن به کمایی عمیق در بیمارستان لاله نداشت. از بیمارستان بیرون میآمدم و باز مصرف میکردم. آمپولهای نالوکسان را برای سمزدایی به من تزریق کرده بودند، اما کل سیستم عصبی و زیستی بدنم دچار فروپاشی شد؛ حالتی که درد و رنج آن بهمراتب از حس مرگ فراتر بود. اگر اعتیاد درمانناپذیر بود، هرگز اکنون در حضور شما ننشسته بودم؛ اگر راهی وجود نداشت، بیتردید هنوز گرفتار آن مصرف ویرانگر بودم.
چه فرایندی سبب درمان منِ رامین شد؟ پنج سال تمام در سایر انجمنها عضویت داشتم و حتی در آنجا به جایگاه راهنمایی نیز رسیدم، اما حاصلی در بر نداشت؛ چراکه همچنان از درون خمار بودم و نیاز فیزیولوژیک در وجودم شعله میکشید. فرض کنید انسان گرسنهای ادعا کند غذا نمیخورد؛ شاید از برابر چند رستوران یا نانوایی با نیروی اراده بگذرد، اما سرانجام در نقطهای رمق از کف میدهد، چشمهایش سیاهی میرود و ناگزیر تسلیم تناول غذا میشود. برای من نیز همین سناریو تکرار میشد. با ورود به کنگرهٔ ۶۰، صورتمسئلهٔ اعتیاد برایم شکافته شد؛ رویکردی کاملاً منطقی و علمی. سفر خود را آغاز کردم، درمان در یک بازهٔ زمانی ۱۱ماهه تحقق یافت و اعتیاد برای همیشه در جسم و روانم ریشهکن شد. در ادامه درمان مصرف سیگار به سرانجام رسید و سالهاست که هیچگونه مادهٔ مخدری مصرف نکردهام. چرا این درمان پایدار ماند؟ زیرا اگر به سیستم فیزیولوژی بدن فرصت لازم اعطا شود و داروی مناسب در اختیارش قرار گیرد، خودش شروع به بازسازی کرده و آنچه را که در درازمدت از دست داده است، از نو تولید مینماید. درواقع با تمهیدات جناب مهندس، این کلید گشوده شد.
برای رسیدن به درمان راستین، دو مؤلفه الزامی است: حضور پیوسته و تداومِ مستمر به فرایند سفر همراه بانظم دارویی. اعتیاد در کنگرهٔ ۶۰ کاملاً درمانپذیر است؛ دارو بهجا و بر قاعده مصرف میشود و ترمیم رخ میدهد. اما آیا منِ رامین باید تنها به همان وضعیت پیش از اعتیاد خویش بازگردم؟ در آموزهها آمده است که نود درصد از بازسازی ساختار جسم و روان در طول آن ۱۱ ماه رخ میدهد، اما چهبسا تکامل فردی از صد درصد پیشین نیز فراتر رود. چرا؟ اگر من صرفاً به رامینِ سالهای قبل بدل شوم، درحالیکه به تعادل جسمی بازگشتهام، همان ساختار تفکر آسیبپذیری که روزگاری مرا به ورطهٔ اعتیاد کشاند، در سرم دستنخورده باقی میماند. این تفکر تنها با دریافت جهانبینی و ارتقای مقولهٔ روان تکامل مییابد. روان با آموزش، خدمت صادقانه و حضور مستمر، و تفکر از طریق جهانبینی سامان مییابد؛ بدینسان درمان فرد پایدار و ابدی خواهد بود. برای مسافری که طبق این الگو در کنگره به رهایی میرسد، احتمال بازگشت به اعتیاد صفر است. اگر کسانی مجدداً به مصرف مواد روی میآورند، دلیلش این است که به معنای واقعی درمان نشدهاند؛ پروندهٔ جسم، روان یا جهانبینی آنها همچنان ناقص مانده است. امیدوارم دوستانی که اینجا حاضرند و مسافرشان در سفر اول به سر میبرد، همانگونه که تا به امروز پشتیبان بودهاند، مسیر را با شکیبایی همراهی کنند تا درمان قطعی حاصل آید و همگان از برکاتش بهرهمند شوند. از اینکه به صحبتهای من گوش دادید سپاسگزارم.
مسئول سایت همسفران آقا شعبه ستارخان: محمد رهجوی لژیون دوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
39