آموزش صبوری و محبت، سه گام برای رسیدن به تعادل

گاهی انسان برای رسیدن به رهایی و تعادل، راه‌های مختلفی را تجربه می‌کند؛ راه‌هایی که ممکن است در ابتدا امیدبخش باشند؛ اما همیشه به نتیجه‌ای پایدار ختم نشوند. روش DST به ما می‌آموزد که درمان، مسیری تدریجی است که با نظم، آموزش، صبر و حرکت در زمان مناسب به تعادل می‌رسد؛ اما آنچه این روش را برای ما شنیدنی‌تر می‌کند، تجربه کسانی است که در جایگاه همسفر، مسیر درمان مسافرشان را همراهی کرده‌اند و خود نیز طعم تغییر و رهایی را تجربه کرده‌اند.

امروز میزبان همسفر زهرا هستیم؛ همسفری که در کنار همراهی مسافرشان، سفر نیکوتین را نیز تجربه کرده‌اند. می‌خواهیم از زبان ایشان بشنویم که تجربه روش‌های دیگر، چه تأثیری بر نگاهشان داشته، روش DST چه تفاوتی در زندگی‌شان ایجاد کرده و این مسیر چه درس‌هایی از صبر، مسئولیت‌پذیری و خودشناسی برایشان به همراه داشته است.

همسفر زهرا و مسافرشان محسن با ۱۰ سال تخریب و آنتی‌ایکس شیره، وارد کنگره۶۰ شدند. ۱۰ ماه و ۲۴ روز سفر کردند با متد DST و داروی OT، به راهنمایی مسافر محمدجواد و همسفر مریم. هم‌اکنون ۶ ماه و ۱۴ روز است که با دستان پرمهر جناب آقای مهندس دژاکام، از بند اعتیاد آزاد و رها هستند. ورزش مسافر شنا و والیبال و ورزش  همسفر بدمینتون است.

اگر بخواهیم به روزهای پیش از آشنایی با کنگره ۶۰ و روش درمان DST برگردیم، تصور شما از درمان اعتیاد چه بود؟ آیا پیش از ورود به کنگره، تجربه‌ای از روش‌های درمانی دیگر داشتید؟

قبل از آشنایی با کنگره۶۰، تصور من از اعتیاد بیشتر بر پایه قطع ناگهانی مصرف بود. فکر می‌کردم اگر شخص مصرف‌کننده اراده کند و مواد را کنار بگذارد، مشکل حل می‌شود. شاید مثل بسیاری از خانواده‌ها شناخت درستی از ماهیت بیماری اعتیاد نداشتم و بیشتر به دنبال راهی سریع برای تمام شدن این مسئله بودم. تصور می‌کردم درمان یعنی مصرف نکردن، در حالی که بعدها متوجه شدم درمان واقعی، بازسازی جسم، روان و جهان‌بینی است. کنگره به من آموخت که اعتیاد فقط یک رفتار نیست که بتوان با تصمیم و اراده آن را متوقف کرد، بلکه مسئله‌ای عمیق‌تر است که برای حل آن باید زمان، آموزش و آگاهی را در نظر گرفت.

با توجه به اینکه در کنار سفر مسافرتان، خودتان نیز سفر نیکوتین را تجربه کردید، چه تفاوت‌های اساسی میان روش DST و سایر روش‌های درمانی برایتان آشکار شد؟ این تجربه چگونه نگاه شما را نسبت به مفهوم درمان، زمان و صبوری تغییر داد؟

یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌هایی که در روش DST تجربه کردم، تدریجی بودن و توجه به زمان بود. پیش از آن تصور می‌کردم برای رهایی از یک وابستگی باید به‌سرعت آن را کنار گذاشت، اما در سفر نیکوتین متوجه شدم که جسم انسان برای بازسازی و سازگاری به زمان نیاز دارد؛ وقتی خودم این مسیر را تجربه کردم، تازه توانستم بخشی از سختی‌هایی را که مسافرم در مسیر درمان پشت سر می‌گذاشت، عمیق‌تر درک کنم. فهمیدم تغییر واقعی با فشار، عجله و اجبار اتفاق نمی‌افتد. باید به جسم فرصت داد، آموزش دید و به برنامه پایبند بود. این تجربه به من یاد داد که صبوری به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه یعنی با آگاهی، نظم و امید، قدم‌به‌قدم حرکت کنیم.

به نظر شما، اگر اضلاع دانایی، نظم و مسئولیت‌پذیری در کنار روش DST قرار نگیرند، چه تأثیری بر روند و نتیجه سفر درمانی خواهد داشت؟

به نظر من، روش DST مانند نقشه راه است، اما برای رسیدن به مقصد، تنها داشتن نقشه کافی نیست. مسافر باید آموزش ببیند، دانایی خود را افزایش دهد، نظم داشته باشد و مسئولیت سفرش را بپذیرد. اگر دانایی نباشد، ممکن است شخص فلسفه و چرایی برنامه را درک نکند. اگر نظم نباشد، تعادل و استمرار در سفر آسیب می‌بیند و اگر مسئولیت‌پذیری وجود نداشته باشد، فرد ممکن است همیشه به دنبال مقصر یا عامل بیرونی برای مشکلات خود باشد. من معتقدم این سه ضلع در کنار روش DST به یکدیگر معنا می‌دهند؛ درمان فقط اجرای یک برنامه نیست، بلکه مسیری برای یادگیری زندگی کردن به شکل صحیح‌تر است.

آیا می‌توان گفت روش DST تنها مسافر را به درمان نزدیک کرد، یا اینکه شما نیز در این مسیر به شناخت عمیق‌تر، آرامش بیشتر و توانایی‌های تازه‌ای دست یافتید؟ این تغییرات را چگونه توصیف می‌کنید؟

قطعاً این مسیر فقط متعلق به مسافر من نبود. من هم در این سفر، به نوعی مسافر تغییر و شناخت خودم شدم. قبل از ورود به کنگره شاید بسیاری از رفتارهایم را از روی نگرانی و دلسوزی انجام می‌دادم، اما بعدها فهمیدم که همیشه نگرانی و دخالت به معنای محبت نیست. گاهی لازم است به جای کنترل کردن دیگران، روی خودمان کار کنیم. در کنگره یاد گرفتم بیشتر گوش بدهم، کمتر قضاوت کنم، مسئولیت رفتارهای خودم را بپذیرم و برای شناخت خودم وقت بگذارم. بزرگ‌ترین دستاورد من آرامش درونی بود؛ آرامشی که از آگاهی و پذیرش به وجود آمد، نه از تغییر دادن اجباری شرایط و دیگران.

آیا تجربه سفر نیکوتین در کنار سفر درمانی مسافرتان، باعث شد مفهوم همسفر بودن را عمیق‌تر درک کنید؟ این دو تجربه چه تأثیری بر شناخت، مسئولیت‌پذیری و جهان‌بینی شما گذاشتند؟

بله، بسیار زیاد. زمانی که خودم سفر نیکوتین را آغاز کردم، متوجه شدم همسفر بودن فقط به معنای همراهی با مسافر نیست؛ بلکه هر انسانی باید مسئولیت سفر خودش را بپذیرد. تا زمانی که خودم درگیر تغییر و اصلاح رفتارهایم نشده بودم، شاید به‌درستی متوجه نمی‌شدم که تغییر کردن چقدر به زمان، تمرین و استمرار نیاز دارد. سفر نیکوتین به من آموخت که نمی‌توان از دیگری انتظار تغییر داشت، در حالی که خودمان حاضر نیستیم برای تغییر قدم برداریم. این دو تجربه باعث شد جهان‌بینی من نسبت به خودم، مسافرم و حتی زندگی تغییر کند. فهمیدم هرکس مسیر و مسئولیت خودش را دارد و همراهی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که به جای تحمیل خواسته‌هایمان به رشد یکدیگر کمک کنیم.آقای مهندس در سی‌دی «عشق» بر نقش محبت و دانش در رشد و تعالی انسان تأکید دارند.

شما به‌عنوان یک همسفر، در طول سفر مسافرتتان چگونه توانستید محبت را در کنار آگاهی و دانایی قرار دهید تا به‌جای کنترل‌گری و نگرانی، به همراهی و حمایتی سازنده برسید؟ این تغییر نگرش چه تأثیری بر خودتان و روند درمان مسافرتان داشت؟

من در طول این مسیر به این درک رسیدم که محبت به‌تنهایی کافی نیست؛ محبت تنها زمانی می‌تواند سازنده باشد که با دانایی همراه شود. شاید در گذشته تصور می‌کردم اگر مدام مراقب مسافرم باشم، از او سؤال کنم، رفتارش را کنترل کنم و دائم نگرانش باشم، یعنی دوستش دارم و به او کمک می‌کنم؛ اما به‌تدریج دریافتم که این رفتارها، با وجود نیت خیر، گاهی می‌تواند منجر به فشار و ایجاد فاصله شود. در کنگره آموختم که محبت واقعی، با احترام به انتخاب‌ها و مسئولیت‌های فرد مقابل همراه است. یاد گرفتم که به‌جای کنترل کردن، آموزش ببینم؛ به‌جای قضاوت کردن، درک کنم و به‌جای نگرانی‌های بی‌امان، اعتماد و آرامش را در درون خود پرورش دهم.این تغییر نگرش ابتدا در درون خودم ریشه دواند و سپس در رابطه‌ام با مسافرم جلوه‌گر شد. فضای خانه آرام‌تر شد و توانستم به‌جای آنکه بخشی از تنش‌ها باشم، به همراهی برای حل مشکلات تبدیل شوم. به باور من، محبت بدون دانایی ممکن است به وابستگی و کنترل‌گری منجر شود، اما محبت همراه با آگاهی، زمینه‌ساز رشد و تعالی انسان است.

اگر امروز بخواهید حاصل تمام تجربه‌های خود را در قالب یک پیام با همسفرانی در میان بگذارید که هنوز به مسیر درمانی مناسب دست نیافته‌اند، چه پیامی برای آن‌ها خواهید داشت؟

پیام من به همه همسفران این است: ناامید نشوید و تصور نکنید که شرایط امروز، سرنوشت همیشگی شما و خانواده‌تان است. من به این باور رسیده‌ام که برای رسیدن به آرامش، باید از خودمان شروع کنیم. قرار نیست با نگرانی، سرزنش، اجبار و کنترل‌گری، کسی را تغییر دهیم. گاهی بزرگ‌ترین کمکی که می‌توانیم به مسافرمان بکنیم، این است که خودمان آموزش ببینیم و مسیر رشد و آگاهی را آغاز کنیم. به کنگره فرصت بدهید، آموزش‌ها را جدی بگیرید و صبور باشید. بدانید که هیچ تغییر ماندگاری، یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد. اگر بخواهم تمام تجربه‌ام را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم: من به کنگره آمدم تا همراه مسافرم باشم، اما در این مسیر فهمیدم که خودم هم نیاز به سفر دارم؛ سفری از ناآگاهی به دانایی، از نگرانی به آرامش و از کنترل‌گری به محبت آگاهانه. آشپزی درس بزرگی به من داد: همه چیز را نمی‌توان با عجله بهتر کرد. برخی چیزها به زمان، حرارت مناسب و کمی صبر نیاز دارند؛ همان‌طور که عجله و اضطراب می‌تواند یک غذای لذیذ را خراب کند، در مسیر درمان نیز عجله برای اصلاح سریع همه چیز، می‌تواند نتیجه را برعکس کند.

طراح سوال و مصاحبه کننده: همسفر زهرا (م) رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکاس خبری: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر شهناز رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سهروردی اصفهان