متدDST یعنی نظم و انضباط

هفتمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی مسافر حسین، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر حسام با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان حسین هستم مسافر؛ خوشحالم که امروز این فرصت فراهم شد تا در خدمت شما عزیزان باشم و از آموزش‌های شما استفاده کنم. در ابتدا از آقا‌‌ اردلان و گروه‌ مرزبانی‌‌ تشکر می‌کنم که با تمام تلاش و زحماتشان شرایطی را فراهم می‌کنند تا چراغ این جلسات روشن بماند و ما بتوانیم در این مکان حضور پیدا کنیم و آموزش بگیریم. موضوع صحبت من متد DST و درمان اعتیاد است. من قبل از ورود به کنگره، هیچ تجربه‌ای از ترک اعتیاد نداشتم. آشنایی من با کنگره از طریق همسرم اتفاق افتاد. جالب است بدانید حدود ۱۵ سال از جلوی نمایندگی‌ آکادمی کنگره عبور می‌کردم و به محل کارم می‌رفتم، می‌دانستم آنجا مرکز درمان اعتیاد است، اما هیچ‌وقت برای ورود به آن اقدام نکردم. من از سال ۱۳۷۱ مصرف را شروع کردم. همسرم بعد از حدود سه سال حضور در کنگره، توانست من را هم با این فضا آشنا کند. اینجا می‌خواهم به یک نکته مهم اشاره کنم؛ نقش همسفر واقعاً بسیار ارزشمند است. من از طریق همسرم با کنگره آشنا شدم؛ از طریق نوشتن سی‌دی‌ها، صحبت‌ها و تعریف‌هایی که از آموزش‌های کنگره می‌کرد. با این حال، قسمت این بود که بعد از سال‌ها، بالاخره خودم هم وارد این مسیر شوم. چیزی که در ابتدا من را جذب کنگره کرد، فقط متد DST نبود بلکه نظم و انضباط، آداب معاشرت و احترام متقابل برای من بسیار جالب و ارزشمند بود. من در دوران مصرف، نه نظم مشخصی در زندگی داشتم، نه برنامه‌ریزی درستی برای خواب و بیداری و نه حساب‌ و کتاب منظمی برای کارهای روزمره‌ام. اما وقتی وارد کنگره شدم، کم‌کم یاد گرفتم که برای زندگی‌ام برنامه داشته باشم و نظم را در کارهایم به وجود بیاورم. جناب مهندس در یکی از سی‌دی‌هایشان درباره ماه رمضان صحبت می‌کردند که چگونه مصرف خود را با زمان سحر و افطار تنظیم می‌کردند و همین برنامه‌ریزی به ایجاد نظم در زندگی و روند درمان کمک می‌کرد.

به نظر من، کنگره فقط یک متد درمانی به ما آموزش نمی‌دهد؛ بلکه نظم، احترام، آداب معاشرت و جهان‌بینی را هم به ما می‌آموزد. یک سؤال همیشه برای من مطرح بوده که آیا قرار است فقط زمانی که حالم خوب نیست به کنگره بیایم؟ در جلسه بنشینم و بعد از جلسه دوباره به زندگی قبلی خودم برگردم؟ یا باید آموزش‌هایی را که می‌گیرم، در خانه، محل کار و در تمام بخش‌های زندگی‌ام به کار ببرم. برای من مهم است که بدانم آموزش‌های کنگره را کجا و چگونه کاربردی کنم. هدف این نیست که فقط در جلسه حضور داشته باشم؛ هدف این است که این آموزش‌ها وارد زندگی من شوند. موضوع دیگری که برایم بسیار جالب بود، نظم و احترام در جلسات کنگره است. من در صحبت‌های دوستانی که تجربه حضور در ان جی اوهای دیگر را داشتند، کمتر درباره چنین نظم و انضباطی شنیده بودم. اینجا وقتی نگهبان، مهماندار یا دبیر جلسه مسئولیتی بر عهده دارد، همه به جایگاه او احترام می‌گذارند و از قوانین پیروی می‌کنند. این موضوع برای من بسیار ارزشمند است؛ چون متوجه شدم هر کسی در کنگره جایگاه و مسئولیتی دارد و احترام به این جایگاه‌ها بخشی از آموزش ماست.

به اعتقاد من، تمام این برنامه‌ها، از راهنمایی راهنماها گرفته تا خدمت مرزبانان و نگهبانان، برای این است که ما به حال خوش و درمان درست برسیم. گاهی ممکن است شخصی سفرش را به پایان برساند و گل رهایی هم بگیرد، اما هنوز حال خوشی نداشته باشد. این نشان می‌دهد که فقط به پایان رساندن سفر کافی نیست. باید در طول سفر به آموزش‌ها توجه کنیم و آن‌ها را در زندگی خود به کار ببندیم. حتی گاهی یک جمله از مشارکت یک مسافر سفر اولی می‌تواند برای من یک آموزش بزرگ داشته باشد. لازم نیست همیشه صحبت‌های طولانی بشنویم؛ گاهی دو جمله از تجربه یک نفر، دنیایی از آموزش در خودش دارد.

من همیشه به این فکر می‌کنم که مشارکت فقط برای صحبت کردن نیست؛ فرصتی است تا تجربه و آموخته‌های خودمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم و از تجربه دیگران هم آموزش بگیریم. در کنگره یاد گرفته‌ام که صداقت چقدر اهمیت دارد، اینجا قرار نیست چیزی را از یکدیگر پنهان کنیم یا خودمان را بهتر از آنچه هستیم نشان بدهیم. مهم این است که با خودمان صادق باشیم و بدانیم حال خوش و آرامش، چیزی است که باید با آموزش و عمل کردن به دست بیاوریم. من نزدیک به ۳۰ سال درگیر مصرف بودم و خدا را شکر می‌کنم که همسفرم با صبر و مقاومت خودش مسیر کنگره را ادامه داد و در نهایت من هم از طریق او با این راه آشنا شدم. راهنمای من همیشه تأکید می‌کردند که بچه‌ها، باید زمان را در نظر بگیرید و فرصت بدهید؛ همان‌طور که یک درخت برای محکم شدن ریشه‌هایش به زمان نیاز دارد، ما هم برای رسیدن به حال خوش باید فرصت بدهیم تا آموزش‌ها در وجودمان ریشه بدواند. به نظر من، مهم این نیست که فقط به گل رهایی برسیم و از کنگره خداحافظی کنیم؛ مهم این است که حال خوش را در زندگی‌مان حفظ کنیم. حال خوش چیزی نیست که دیگران به ما بدهند؛ با تلاش و عمل کردن به آموزش‌ها، خودمان می‌توانیم آن را به دست بیاوریم. در پایان، بسیار خوشحالم که امروز اینجا هستم و می‌توانم از آموزش‌‌ها استفاده کنم. امیدوارم بتوانم در ادامه مسیر، بیشتر یاد بگیرم و به خصوص به دوستان سفر اولی کمک کنم تا این مسیر را با آگاهی و نظم بیشتری ادامه بدهند.

عکس: مسافر ابوالفضل رهجوی راهنما مسافر کامران (لژیون پنجم)
تایپ: مسافر داوود رهجوی راهنما مسافر اردلان (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا