از تجربه ترک تا رسیدن به درمان در کنگره ۶۰

هشتمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶٠، ویژه مسافران نمايندگی میلاجرد با استادی مسافر شعبان، نگهباني مسافر محمد و دبیری مسافر نادر با دستورجلسه«روش "DST و تجربه من از سایر روش ها» چهارشنبه ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، شعبان هستم، یک مسافر.

خدا را شکر می‌کنم که در این جایگاه حضور دارم و آموزش می‌گیرم. قبل از هر چیز، از راهنمای سفر DST خودم، آقای حامد، و راهنمای سفر ویلیام، آقای رضا، تشکر می‌کنم. اگر امروز حال خوبی دارم و در این جایگاه نشسته‌ام و صحبت می‌کنم، نتیجه زحمات این دو عزیز است. همچنین از لژیون خدمت سوم، آقا محسن، تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم. از نگهبان جلسه نیز سپاسگزارم و به همه شما عزیزانی که در اینجا حضور دارید و در حال سفر هستید، تبریک می‌گویم.

من قبل از ورود به کنگره ۶۰، تجربه‌های مختلفی برای درمان داشتم؛ از درمان‌های خانگی گرفته تا کمپ و روش‌های دیگر. اولین باری که اقدام به ترک کردم، یادم می‌آید ورزش می‌کردم. بعد از مدتی که درگیر اعتیاد شدم و قرص مصرف کردم، احساس می‌کردم قدرت زیادی پیدا کرده‌ام. وقتی روی تشک کشتی می‌رفتم، هر کسی با من کشتی می‌گرفت، شکست می‌خورد. فکر می‌کردم هیچ‌کس قوی‌تر از من نیست.

کم‌کم مصرفم به مواد مخدر دیگر کشیده شد و مصرف مواد مخدر صنعتی را هم تجربه کردم. مادرم به من گفت: «حالا بیا در خانه بخواب تا خوب شوی و درمان شوی.» من هم با غرور می‌گفتم: «ما هم غیرت داریم و هم مردانگی؛ قبول می‌کنیم و می‌رویم تا ببینیم چه می‌شود.»

حدود ده تا پانزده روز در خانه خوابیدم. یادم هست روز پانزدهم، به‌محض اینکه از خانه بیرون آمدم، اولین جایی که رفتم، سراغ مصرف مواد بود. تریاک و الکل مصرف می‌کردم. بعد از آن، هر بار که اقدام به ترک می‌کردم، وضعیتم بدتر می‌شد. مصرف تریاک و هروئین، تریاک و شیشه و تریاک و قرص را تجربه کردم و در اواخر کار، حتی به تزریق هم رسیدم.

من آدم بدی نبودم؛ فقط راه درست را بلد نبودم. تا اینکه یکی از دوستان مرا با کنگره ۶۰ آشنا کرد. در ابتدا اصلاً باور نمی‌کردم که کنگره بتواند به من کمک کند. وقتی صحبت از کنگره ۶۰ می‌شد، با خودم فکر می‌کردم اینجا چه خبر است؟ افرادی که در این مجموعه هستند، استاد دانشگاه‌اند و طوری صحبت می‌کنند که من حتی متوجه حرف‌هایشان نمی‌شوم. همه لباس‌های مرتب و تمیز می‌پوشند. با خودم می‌گفتم مگر مصرف‌کننده‌ها این‌طور هستند؟

شاید حدود پنج ماه طول کشید تا باور کنم کنگره ۶۰ واقعاً می‌تواند به درمان اعتیاد کمک کند. آنجا بود که متوجه شدم درمان با ترک کردن تفاوت زیادی دارد. ترک کردن برای من مثل این بود که مرا از یک ساختمان دوازده‌طبقه به پایین پرتاب کنند؛ خرد و خمیر می‌شدم و بعد، وقتی به پایین می‌رسیدم، می‌گفتند بلند شو و به زندگی عادی برگرد! درحالی‌که هیچ‌چیزی درست نشده بود.

در کنگره ۶۰ یاد گرفتم که برای رسیدن به درمان، سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند. نوشتن سی‌دی‌ها، گوش‌دادن به صحبت‌های استادان و حضور در جلسات، همگی برای من ضروری بودند.

اوایل با خودم می‌گفتم این‌ها چه فایده‌ای دارد؟ چرا باید در جلسات شرکت کنم؟ من که همه‌چیز را بلدم و نیازی به این آموزش‌ها ندارم! اما غافل از اینکه هیچ‌چیزی نمی‌دانستم. به‌تدریج اتفاقی در من افتاد و متوجه شدم مطالبی در کنگره وجود دارد که واقعاً به آن‌ها نیاز دارم. فهمیدم باید سی‌دی بنویسم، آموزش بگیرم و به حرف‌های راهنمایم عمل کنم.

هر چیزی که راهنمایم می‌گفت، بدون قید و شرط می‌پذیرفتم. همیشه قبل از ساعت پنج در شعبه حاضر می‌شدم و سعی می‌کردم جزو اولین نفراتی باشم که به شعبه می‌آیند. سی‌دی می‌نوشتم و به آموزش‌ها عمل می‌کردم تا اینکه به رهایی رسیدم.

بعد از رهایی به من می‌گفتند: «حالا درمان شده‌ای؛ یک سال دیگر هم بیا و بعد از آن برو دنبال زندگی‌ات و هر کاری که دوست داری انجام بده.» اما من با خودم فکر می‌کردم حتی اگر صد سال هم بگذرد، باز هم باید به کنگره بیایم. کنگره ۶۰ تنها جایی بود که به من کمک کرد خود واقعی‌ام را پیدا کنم. در هیچ جای دیگری چنین چیزی به دست نیاورده بودم. هر جا برای درمان مراجعه کرده بودم، وضعیتم بدتر شده بود و حتی کارم به زندان کشیده بود.

به یاد دارم در یکی از روش‌های درمانی، قرار بود با روش تیپر، مصرف متادون را کاهش بدهم. روزی ۸۰ سی‌سی متادون مصرف می‌کردم. به‌تدریج مقدار آن را پایین آوردند تا به یک سی‌سی رسید، اما نمی‌دانم چگونه دوباره مصرفم به ۸۰ و حتی ۹۰ سی‌سی افزایش پیدا کرد. با وجود فشارها و سخت‌گیری‌هایی که برای بهبود من انجام می‌دادند، هیچ‌وقت به نتیجه نرسیدم.

اما در کنگره ۶۰، با روش DST و شربت OT، شرایط کاملاً متفاوت بود. با وجود اینکه مصرف مواد مختلف، از جمله تریاک، هروئین و مواد دیگر را تجربه کرده بودم، در این روش به‌تدریج به درمان رسیدم. نه خماری داشتم و نه آن اذیت و آزارهایی را که در روش‌های قبلی تجربه کرده بودم، احساس می‌کردم.

حتی امروز در محله خودمان، بعضی‌ها وقتی کیفم را در دستم می‌بینند، فکر می‌کنند داخل آن مواد مخدر است و تصور می‌کنند هنوز مصرف‌کننده هستم و نقش دیگری بازی می‌کنم؛ اما نمی‌دانند که من در کنگره ۶۰ به درمان رسیده‌ام.

من به روش DST ایمان آورده‌ام و همیشه از خدا می‌خواهم که آقای مهندس دژاکام را حفظ کند. واقعاً می‌گویم کاری که آقای مهندس و کنگره ۶۰ برای من انجام دادند، حتی پدرم هم نتوانست برایم انجام دهد. این مجموعه زندگی دوباره‌ای به من بخشید.

تمام این اتفاقات نتیجه زحمات آقای مهندس، راهنمایان و خدمتگزاران کنگره است؛ همان عزیزانی که تلاش می‌کنند تا درِ شعبه باز باشد و منِ سفر اولی بتوانم وارد کنگره شوم، آموزش بگیرم و به درمان برسم.

هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که چگونه نفر اول وارد شعبه می‌شدم، سی‌دی می‌نوشتم و به هر آنچه راهنمایم می‌گفت، عمل می‌کردم. نتیجه این تلاش‌ها و آموزش‌ها، رسیدن من به رهایی بود.

در پایان، از همه شما عزیزانی که به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

ضبط، عکس و ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد