در 68 سالگی با متد DST به رهایی رسیدم

جلسه هفتم از دوره هشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره۶۰ نمایندگی سیرجان به استادی مسافر اصغر نگهبانی مسافر علیرضا و دبیری مسافر عباس با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه 19 آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در وادی اول یاد گرفتیم که برای به‌وجودآمدن هر چیزی ابتدا باید تفکر و اندیشه وجود داشته باشد؛ چون اندیشه آغاز خلقت است، نیروهای القا و احیا هم در این مسیر نقش دارند. ابداع متد DST توسط مهندس حسین دژاکام نیز با تفکر عمیق ایشان برای حل مسئله اعتیاد آغاز شد. این روش از دل تجربه به وجود آمد و با کمک خدا به علمی ماندگار تبدیل شد که به هزاران انسان، از جمله من کمک کرد تا بتوانند از بند اعتیاد رها شوند.

دوستان، من در سن 68 سالگی تصمیم گرفتم اعتیاد خودم را کنار بگذارم و با معرفی یکی از دوستان وارد جمعیت احیای انسانی کنگره60 شدم، اجازه بدهید کمی از تجربه سفر اول خودم برای شما صحبت کنم؛ زمانی که وارد نمایندگی سیرجان شدم، جلسات هنوز در ساختمان قبلی برگزار می‌شد و حدود یک ماه از شروع درمانم گذشته بود. هیچ‌کدام از اعضای خانواده‌ام نمی‌دانستند من کجا می‌روم چون از نتیجه کار مطمئن نبودم به آنها چیزی نگفته بودم. همسرم که از رفت‌وآمدهای طولانی من تعجب کرده بود، از بچه‌ها خواسته بود مرا دنبال کنند و ببینند کجا می‌روم.

یک روز پنجشنبه بعد از جلسه حدود ساعت ۹ شب به خانه رسیدم دیدم همه اعضای خانواده جمع شده‌اند. شیرینی، میوه و شام آماده کرده بودند و با دست زدن و شوخی گفتند: «آقای داماد آمد» از من پرسیدند این یک ماه کجا می‌روم که هر شب دیر به خانه برمی‌گردم بالاخره مجبور شدم بگویم برای درمان اعتیادم به کنگره60 می‌روم. خانواده‌ام تعجب کردند و گفتند: «مگر چه کم داری؟ از نظر مالی مشکلی داری؟ مگر ما برای تهیه مواد تو را تحت فشار گذاشته‌ایم؟»

آن‌ها نگران سلامتی من بودند؛ همان موقع پسرم با پزشکی که از دوستان خانوادگی ما بود تماس گرفت و درباره وضعیت من سؤال کرد. به او گفت: پدرم در سن ۶۸ سالگی و با بیش از ۴5 سال مصرف مواد مخدر، تصمیم به ترک مواد مخدر گرفته‌ است پزشک بعد از شنیدن توضیحات گفت اگر به این مسیر ادامه بدهد، احتمالاً تا دو ماه دیگر سکته خواهد کرد. همه اعضای خانواده این صحبت‌ها را شنیدند و بیشتر نگران شدند.

به خانواده‌ام گفتم اجازه بدهند فردا از راهنمایم سؤال کنم اگر ایشان گفتند ادامه مسیر برایم خطرناک است دیگر نمی‌روم؛ اما اگر مشکلی نبود تصمیم دارم سفردرمان اعتیاد را ادامه بدهم. فردای آن روز ماجرا را برای راهنمایم مسافر سعید تعریف کردم ایشان کمی مکث کردند و گفتند: «اگر در این مسیر گوش‌به‌فرمان باشی و سی‌دی‌هایت را هم بنویسی، من تو را تضمین می‌کنم؛ اگر آب از بینی تو آمد، خودم پاسخگو هستم.» با شنیدن این حرف‌ها خیالم راحت شد؛ البته راهنمایم تأکید کردند که فقط گفتن چشم کافی نیست و باید به آموزش‌ها عمل کنم. من هم قول دادم هرچه می‌گویند، انجام بدهم وقتی به خانه برگشتم، خانواده‌ام نظر راهنمایم را پرسیدند. گفتم تصمیمم را گرفته‌ام و می‌خواهم این مسیر را ادامه بدهم با خودم می‌گفتم شاید خدا بخواهد و بتوانیم شاخ این غول را بشکنیم.

من ده ماه و بیست‌وپنج روز سفر کردم، اما این مدت برایم مثل ده روز گذشت؛ چون مسیر برایم راحت و لذت‌بخش بود. راهنمایم واقعاً از دل و جان برای من وقت می‌گذاشتند. چندین بار در مسیر نزدیک بود دچار لغزش شوم، اما ایشان دستم را گرفتند و کمک کردند تا به رهایی برسم. اینجا از راهنما مسافر سعید و از همه راهنمایان و خدمتگزارانی که در طول سفر به من کمک کردند، تشکر می‌کنم. من در دو ماه اول سفر حتی نمی‌توانستم در جلسات مشارکت کنم و از صحبت‌کردن در جمع خجالت می‌کشیدم. یک روز یکی از خدمتگزاران نوشتاری به من داد و گفت باید آن را در جلسه بخوانم. هرچه گفتم نمی‌توانم، قبول نکرد و گفت: من نمی‌توانم سرم نمی‌شود، بالاخره آن نوشتار را خواندم و همین اتفاق باعث شد کم‌کم جرئت پیدا کنم. بعد از آن مرتب مشارکت می‌کردم و حتی معمولاً اولین نفری بودم که برای مشارکت دست بلند می‌کردم. به این ترتیب، خجالتم از بین رفت و توانستم بدون ترس در جلسات صحبت کنم.

در ادامه در لژیون ویلیام وایت به راهنمایی مسافر علی برای درمان سیگار شرکت کردم به پله‌های پایانی نزدیک شده بودم که برای رفتن به مسافرت مرخصی گرفتم. متأسفانه در آن سفر لغزش داشتم و سفر سیگارم خراب شد. وقتی برگشتم موضوع را با راهنمایم در میان گذاشتم و ایشان درباره شرایط ادامه مسیر با من صحبت کردند. این اتفاق برایم سخت بود و مدتی هم به کنگره نیامدم؛ اما وقتی احساس کردم دارم از کنگره فاصله می‌گیرم، با راهنما تماس گرفتم. ایشان گفتند: «بیا کنگره، کنگره را رها نکن.» همین صحبت باعث شد دوباره به کنگره برگردم و مسیرم را ادامه بدهم.

امروز واقعاً از راهنمایم شرمنده هستم. ایشان حدود ده ماه برای من زحمت کشیدند و بخش زیادی از آموزش‌های سفر سیگارم را مدیون زحمات ایشان هستم. آن زمان شاید قدر این آموزش‌ها را نمی‌دانستم، اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، بهتر متوجه می‌شوم چه زحماتی برای من کشیده شده است. از ایشان عذرخواهی می‌کنم و بابت تمام محبت‌ها و زحماتشان تشکر و قدردانی دارم.

در پایان یاد آقای مهندس دژاکام را گرامی می‌دارم، از خداوند می‌خواهم همه شما دوستان عزیز، هم در سفر درمان اعتیاد و هم در سفر درمان سیگار به رهایی برسید. امیدوارم هیچ‌کدام از شما در تاریکی نمانید و بتوانید با کمک آموزش‌ها و راهنمایی‌ها مسیر خود را به‌درستی ادامه دهید و به روشنایی برسید.

عکاس: مسافر ناصر
تایپیست: مسافر محسن
ارسال: مسافر حمید