درمان اصولی، رهایی پایدار

جلسه ششم از دوره سوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی صبا به استادی پهلوان همسفر مونس، نگهبانی پهلوان همسفر نیره و دبیری همسفر مهدیه با دستور جلسه « DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه امروز DST و تجربه من از سایر روش‌ها است. ببینید، وقتی خورشید شروع به تابیدن می‌کند، نور خود را برای همه به یک اندازه می‌تاباند؛ اما این‌که هرکدام از ما چطور از این نور بهره ببریم، به خودمان بستگی دارد. عقل، هوش و خرد نیز در وجود همه ما به همین شکل نهادینه شده است. این‌که چطور آن‌ها را به کار بگیریم و در زندگی از آن‌ها استفاده کنیم به خودمان بستگی دارد. سال‌ها پیش، انسان والایی به نام آقای مهندس حسین دژاکام از عقل، هوش و درایت خود به بهترین شکل استفاده کردند. ایشان نگفتند من مصرف‌کننده هستم و حالا که گرفتار اعتیاد شده‌ام، زندگی‌ام باید به همین شکل ادامه پیدا کند. اعتیاد که برای ما معمایی پیچیده و بیماری غیرقابل‌درمان به نظر می‌رسید، با نگاه و تحقیقات ایشان مسیر تازه‌ای پیدا کرد. آقای مهندس با توجه به تجربه ترک‌های ناموفق خود، روش‌های مختلفی را بررسی و آزمایش کردند و به این نتیجه رسیدند که همان‌طور که انسان به‌تدریج مصرف‌کننده می‌شود؛ باید مرحله‌به‌مرحله نیز به درمان برسد. همان‌طور که ورود مواد مخدر به بدن طی ماه‌ها و سال‌ها باعث اختلال در عملکرد سیستم تولیدکننده مواد شبه‌افیونی طبیعی می‌شود، برای بازسازی این سیستم نیز باید زمان در نظر گرفت. ایشان با تحقیقات خود روش DST را معرفی کردند و نشان دادند که اعتیاد موضوعی علمی است و برای درمان آن باید نگاهی علمی داشت. با پله‌های ۲۱ روزه کاهش تدریجی و تیپر کردن، جسم فرصت پیدا می‌کند تا به تعادل برسد.

مسافر من هم روزی به این نتیجه رسید. خودش می‌گفت: مونس، بعد از ۱۸ سال از این‌که روح، جسم و نفسم تحت فرمان یک ماده باشد و اختیار زندگی‌ام دست خودم نباشد خسته شده‌ام، این ماده اجازه نمی‌دهد درست زندگی کنم و می‌خواهم از این شرایط رها شوم. به همین دلیل، روش‌های مختلفی را که شاید بعضی از آن‌ها را شنیده باشید و بعضی را نه، تجربه کرد. یکی از آن‌ها روشی به نام ابوالفضل‌درمانی بود؛ افراد را در اتاقی تاریک جمع می‌کردند و با عزاداری، سینه‌زنی، بالا و پایین پریدن و فعالیت‌های شدید تصور می‌کردند تمام سموم و مواد مخدر از بدنشان خارج می‌شود و به رهایی می‌رسند. افراد دیگری هم مکان‌هایی راه‌اندازی کرده بودند و با جمع کردن مصرف‌کنندگان، تنها از آن‌ها پول دریافت می‌کردند؛ درحالی‌که نه‌تنها مشکلشان حل نمی‌شد؛ بلکه دغدغه مالی دیگری نیز به مشکلاتشان اضافه می‌شد. تا این‌که خدا را شکر مسافرم با کنگره۶۰ آشنا شد و وارد این مسیر شد. او دقیقاً پس از ۱۰ ماه و ۲۷ روز در کنار خانواده و پدر و مادرش، بدون اين‌که تحقیر شود یا به شخصیتش توهین کنند به رهایی رسید. من هم تجربه شیرینی از کنگره دارم. یک سال پس از ازدواجم، حدود ۳۰ کیلو افزایش وزن پیدا کردم. وقتی متوجه شدم هیچ‌کدام از لباس‌هایم اندازه‌ام نیست و دیگر نمی‌توانم مثل گذشته در جمع‌ها حضور پیدا کنم، دچار افسردگی شدیدی شدم. هر روشی را امتحان کردم؛ یکی می‌گفت صبحانه نخور، دیگری رژیم کدو را پیشنهاد می‌داد. تصورم این بود که می‌توانم اضافه‌وزنی را که طی یک سال به وجود آمده، در یکی دو هفته برطرف کنم؛ اما نتیجه‌ای جز آسیب و افسردگی بیشتر نداشت. تا این‌که در کنگره به مسیر درست رسیدم. خدا را شکر می‌کنم که مرزبان شدم و این فرصت را داشتم که در حضور آقای مهندس عزیز باشم. وقتی موضوع مصاحبه راهنمایی برایم جدی شد، تصمیم گرفتم این مسیر را دنبال کنم. حدود یک سال و چند ماه زمان برد تا توانستم ۲۲ کیلو از اضافه‌وزنم را کاهش دهم. به بدنم فرصت دادم و یاد گرفتم با خودم مهربان باشم؛ چون نمی‌توان انتظار داشت اضافه‌وزنی که طی چندین سال ایجاد شده است در یکی دو ماه برطرف شود.

آقای مهندس نه‌تنها روش‌های مختلفی را ابداع کردند؛ بلکه همواره پیگیر پیشرفت و درمان اعضا بودند. این‌طور نبود که راهی را پیدا کنند و بعد همه‌چیز را به پایان برسانند؛ بلکه بارها تحقیقات خود را به‌روز کردند و با آزمایش‌ها و مقاله‌های جدید، دانش ما را گسترش دادند. آن‌قدر آگاهی به ما بخشیدند که امروز بهتر می‌توانم جسم و روان خودم را بشناسم و تشخیص بدهم چه چیزی برای من مفید است و چه چیزی نیست. خدا را شاکرم که استاد من انسانی بودند که با وجود داشتن جایگاه اجتماعی، شرکت و کارخانه می‌توانستند این تجربه را برای خودشان نگه دارند؛ اما با شجاعت در جمع بیان کردند که خودشان مصرف‌کننده بوده‌اند و توانسته‌اند به درمان برسند. ایشان از تجربه شخصی خود پلی ساختند تا جامعه بزرگی از انسان‌ها از رنج اعتیاد رها شوند. امروز من و همسرم که در یک خانه زندگی می‌کنیم، سلامتی جسم و روان، شادابی و آرامش خود را مدیون این انسان بزرگ و روش درمانی ایشان هستیم. واقعاً شگفت‌انگیز است که یک روش تا این اندازه دقیق و کاربردی باشد و بتواند در زمینه‌های مختلف به انسان‌ها کمک کند؛ اما دستور جلسه سردار هم برای من ادامه همین مفهوم است. سردار نیز همان خورشید و همان نور است که این سعادت را پیدا کرده‌ام در معرض تابش آن قرار بگیرم؛ اما این‌که چطور از این نور بهره ببرم به خودم بستگی دارد. می‌توانم فقط مبلغ ۶ میلیون تومان پرداخت کنم و عضو سردار باشم؛ اما آیا مفهوم سرداری فقط همین است؟ بارها شنیده‌ایم که هرکدام از ما ظرف وجودی داریم و این خودمان هستیم که انتخاب می‌کنیم آن را با چه چیزی پر کنیم. یکی با علایقش، دیگری با غذا، طلا یا پول و فردی هم با عشق و محبت ظرف خود را پر می‌کند؛ اما اگر این ظرف همیشه پر بماند و چیزی از آن بیرون نرود، محتویاتش به‌مرور ارزش و تازگی خود را از دست می‌دهند. عشق و محبت را باید جاری کرد. چه چیزی زیباتر از اين‌که آموخته‌ها، عشق و محبتم را نثار دیگران کنم؟ من می‌بخشم تا ظرف وجودی‌ام برای دریافت چیزهای تازه‌تر و ارزشمندتر آماده شود.

زمانی که آقای مهندس در کنار ما بودند، عهدهای زیادی بستیم؛ عهد کردیم خوب باشیم، درست حرکت کنیم و خدمتگزار باشیم. امروز نمی‌توانیم بگوییم ایشان دیگر در کنار ما نیستند؛ چراکه آموزش‌ها و اندیشه‌های ایشان همچنان در زندگی ما جاری است و راهشان ادامه دارد. به همین دلیل با خودم عهد کردم پیمان‌هایم را تازه کنم. عهد بستم بهترین رهجوی کنگره باشم و به جایگاهی برسم که از آن‌جا انشعاب یافته‌ام. روزی در جلسه‌ای نشسته بودم و مادری را دیدم که با ناراحتی از ترک‌های ناموفق پسرش صحبت می‌کرد. همان لحظه با خودم عهد بستم و گفتم: «مونس،
تو عهد بستی که چون آزاد شدی و رها، پر کنی پیاله‌ای الوعده وفا.
جان رهیدی ز روزگار تلخ و سیاه، حال جانی ده نوبتت رسید، بسم‌الله»
امروز هم با آقای مهندس عهد می‌بندم و می‌گویم من هستم. اگر شما جهان را برای ما به این زیبایی ساختید؛ من نیز تلاش می‌کنم ادامه‌دهنده راهتان باشم. خدمت کردن فقط به معنای حضور فیزیکی، صرف وقت یا انجام کارهای اجرایی نیست؛ گاهی باید از چیزی که به آن علاقه داریم بگذریم و مفهوم واقعی بخشش را تجربه کنیم. من به پول علاقه دارم و وقتی از پس‌انداز خودم می‌بخشم، باید طعم گذشتن از چیزی را که برایم ارزشمند است، احساس کنم. می‌توانم بگویم ۵ یا ۶ میلیون پرداخت می‌کنم و عضو سردار می‌مانم؛ اما مفهوم بخشش فراتر از این است.

سال اولی که می‌خواستم در سردار شرکت کنم، همان ۶ میلیون تومان برایم مبلغ بسیار بزرگی بود. حتی مسافرم را سرزنش می‌کردم که هم خدمت مرزبانی انجام می‌دهی و هم پول پرداخت می‌کنی؛ خودم هم در آن زمان حضور چندانی نداشتم؛ اما امروز با تمام وجودم از آن‌چه پس‌انداز می‌کنم، می‌بخشم. آقای مهندس همیشه تأکید داشتند که تصور نکنید می‌بخشید تا چیزی دریافت کنید، بااین‌حال من بازخورد این بخشش را در زندگی خودم احساس کرده‌ام و امروز سرشار از برکت و حال خوش هستم. امیدوارم بتوانم عهدهایی را که با این جهان زیبای کنگره۶۰ می‌بندم به بهترین شکل عملی کنم و برای تحقق آن‌ها تمام تلاشم را به کار بگیرم، فقط برای این‌که هرگز لبخند آقای مهندس عزیزم را فراموش نکنم، انسانی که برای کوچکترین موفقیت‌های من چنان ذوق و شوقی داشتند که همیشه در خاطرم خواهد ماند. من همیشه عاشقانه می‌گفتم: آقای مهندس عاشقتونم تا ابد و امروز هم تلاش می‌کنم تا ابد یکی از بهترین رهجوهای جهان و کنگره۶۰ باشم و در مسیر آموزش، خدمت و محبت قدم بردارم.

تایپیست: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر انسیه رهجوی راهنما همسفر نسرین (لژیون هفتم)
تنظیم و ارسال: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر افسانه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صبا