تأثیر آموزش‌های کنگره

هنگامی‌که از طریق سایت با کنگره آشنایی پیدا کردم، وارد مسیری شدم که دیدگاه من را تغییر داد. پیش از بهره‌گیری از این آموزش‌های ناب، به‌راحتی عقل و اراده‌ خود را به دیگران می‌سپردم؛ بدون تفکر و بررسی، گفته‌های این و آن را می‌پذیرفتم و اجازه می‌دادم کوچکترین حرفی، آرامش درونی‌ام را بر هم بزند. در لحظاتی حالم دگرگون می‌شد، بدون آن‌که بررسی کنم سخن طرف مقابل درست است یا نادرست. در آن دوران، گمان می‌کردم هیچ عیب و ایرادی ندارم و هر مشکلی را تنها به‌دلیل اعتیاد مسافر خود می‌دانستم. درواقع، مدیریت یک سیستم به‌هم‌ خورده و ناپایدار را برعهده گرفته بودم و توانایی اداره‌ وضعیت‌های بحرانی را نداشتم؛ چراکه درونی پر از آشوب، نامتعادل و بی‌ثبات داشتم. در آن شرایط، تنها دو راه پیش رو بود؛ ادامه دادن به مسیر نابودی یا تصمیم برای تغییر.

آموزش‌های کنگره، ازجمله سی‌دی‌ها و متون آموزشی، دقیقاً همان مدیریت بحران و راه‌حل‌های لازم را در اختیار من قرار داد. یاد گرفتم که برای خروج از بحران، نقش کلیدی برعهده‌ خود من است؛ زیرا حرکت از من آغاز می‌شود و نباید منتظر یک قهرمان بیرونی برای حل مسائل بود یا صرفاً به دعا کردن بسنده کرد که «خدایا، تو بیا و مشکل من را حل کن.» گذرگاه زندگی همواره، هموار نیست و در هر مرحله با چالش‌های تازه‌ای روبه‌رو می‌شوم که عبور از آن‌ها نیازمند دانش و آموزش است. باید برای حل مسائل اقدام کرد؛ زیرا یکی از حربه‌های نیروهای منفی، ناامید کردن انسان برای بازداشتن او از تلاش می‌باشد.

پیش از این ساعت‌ها به‌دنبال علت‌ها و چراها می‌گشتم و مقصر می‌یافتم؛ با خود می‌گفتم چرا باید همسر من درگیر اعتیاد باشد؟ چرا باید به‌دلیل بی‌ارادگی دیگری، درگیر این همه مشکل باشم؟ درواقع، در دام ناامیدی بودم و همین موضوع من‌ را در تاریکی فرو می‌برد؛ اما صحبت‌های دیده‌بان بزرگوار، آقای حکیمی در یکی از جلسات، نگاه من را دگرگون کرد. ایشان درباره کسانی سخن گفتند که در خانه‌ای زندگی می‌کردند و هر شب مار دستانشان را نیش می‌زد؛ این اتفاق زمانی متوقف می‌شود که یکی از افراد عاقل خانه می‌گوید: در این اتاق سوراخی است که مار از آن می‌آید و ما باید آن را پیدا کرده و ببندیم. در این‌جا فهمیدم که تغییر واقعی زمانی رخ می‌دهد که به‌جای تمرکز بر زخم‌های مسموم، به‌دنبال پیدا کردن و بستن آن سوراخ، یعنی ریشه‌ مشکل باشم. با درک این مطلب که باید گره‌های درونی را پیدا و برطرف کنم، مسیر درست را یافتم.

یاد گرفتم که به‌جای علت‌یابی و مقصرجویی، به‌دنبال راه‌حل باشم، از نیروی درون خود قدرت بگیرم و با تمام توان تلاش کنم. با خود گفتم که حتی اگر کشتی شکسته باشد، با تخته‌پاره ادامه می‌دهم و اگر نباشد، شنا می‌کنم تا به ساحل امن برسم. من دریافته‌ام که با حرکت در این مسیر، خداوند نیز یاریگر می‌باشد. اکنون تلاش می‌کنم از قدرت تفکر و اندیشه‌ای که خداوند در اختیار من قرار داده است، در جهت مثبت و گسترده استفاده کنم، نه در چارچوبی بسته.

باید قالب‌ها و باورهای غلط خانوادگی و اجتماعی را می‌شکستم، به بیداری فکری می‌رسیدم و مثبت‌نگر می‌شدم. می‌دانم که این راه درابتدا سخت و زمان‌بر است؛ اما باید لنگر کشتی را از آب بیرون کشید و اولین قدم را برداشت؛ چراکه سفر هزار فرسخی با اولین قدم آغاز می‌شود. با امید، استواری و تکیه بر آموزش‌ها، به‌سوی ساحل امن رهایی و آرامش قدم برمی‌دارم.

نویسنده: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر فروزنده رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد