از خاکستر تخریب تا شکوه خدمت

می‌گویند سخت‌ترین جنگ‌ها، جنگ‌هایی است که انسان در تنهایی با خودش می‌جنگد؛ اما وقتی در این میدان، یک تکیه‌گاه داشته باشی، شکست دیگر معنا ندارد. مسافر نیما و همسفر نینا، دو روی یک سکه از یک نبرد مشترک بودند؛ یکی در مرکز طوفان و دیگری در حاشیه آن، اما آن‌ها یاد گرفتند که چگونه با هم، هم‌سو شوند تا طوفان را به آرامش تبدیل کنند. در ادامه شما را به خواندن این گفت‌‌وگو دعوت می‌نماییم. 

همسفر نینا و مسافرشان نیما با تخریب آنتی ایکس مصرفی شیره وارد کنگره شدند. به مدت ۱۱ ماه و ۷ روز با متد DST و داروی OT به راهنمایی مسافر علی و همسفر مریم سفر کردند. در حال حاضر به مدت ۱۹ ماه است که به لطف خدا و با دستان پر مهر آقای مهندس آزاد و رها هستند.

وقتی هر دو در مسیر رهایی قرار گرفتید، این اتفاق در فضای خانواده چه تأثیری داشت و چگونه حضور هر یک از شما در این مسیر، باعث تقویت اراده و بهبودی دیگری شد؟

مرزبان مسافر نیما:

با ورود به مسیر رهایی، فضای خانواده به‌تدریج از اضطراب، ترس و آشفتگی به سمت آرامش و امید حرکت کرد. یکی از زیبایی‌های کنگره این است که رهایی، امری فردی نیست و هر کسی که وارد درمان می‌شود، تمام خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حضور ما در کنار یکدیگر باعث شد در روزهای سخت، به جای ناامیدی، منبع امید یکدیگر باشیم و اراده‌مان را تقویت کنیم.

زمانی که هر دو وارد مسیر رهایی شدید، این موضوع چه تأثیری بر فضای خانواده داشت و حضور هر یک از شما چگونه به استحکام حرکت دیگری کمک کرد؟

مرزبان همسفر نینا:

من از ۱۰ سالگی سنگینی اعتیاد برادرم را در فضای خانه حس کردم؛ خانه‌ای که آرامشش جای خود را به نگرانی و بحث داده بود. برادرم برای من تکیه‌گاه و قهرمان بود و با ورود اعتیاد، حس می‌کردم او را ذره‌ذره از دست می‌دهم. با ورود به کنگره دریافتم اعتیاد یک مسئله خانوادگی است و درمان آن نیز باید خانوادگی باشد. هرچند والدینم در این مسیر نبودند؛ اما معتقدم آموزش همگانی، تحولات را عمیق‌تر می‌کرد. من آموختم که دوست داشتن به معنای کنترل کردن یا نگرانی مداوم نیست، بلکه یعنی اعتماد کنیم و اجازه دهیم هر کس مسیر رهایی خود را طی کند. در کنار هم، از دختربچه‌ای ترسان و برادری تخریب‌شده، به دو رهجو تبدیل شدیم که با آموزش، دوباره مسیر زندگی را یافتند.

وقتی هر دو در مسیر رهایی قرار گرفتید، این اتفاق در فضای خانواده چه تأثیری داشت و چگونه حضور هر یک از شما در این مسیر، باعث تقویت اراده و بهبودی دیگری شد؟

مرزبان مسافر نیما:

با ورود به مسیر رهایی، فضای خانواده به‌تدریج از اضطراب، ترس و آشفتگی به سمت آرامش و امید حرکت کرد. یکی از زیبایی‌های کنگره این است که رهایی، امری فردی نیست و هر کسی که وارد درمان می‌شود، تمام خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حضور ما در کنار یکدیگر باعث شد در روزهای سخت، به جای ناامیدی، منبع امید یکدیگر باشیم و اراده‌مان را تقویت کنیم.

در طول سفر اول، چگونه هر یک از شما برای دیگری پشتیبان بودید؟ حضور مشترک شما در کنگره چه نوری به زندگی هر یک از شما بخشید که در نهایت به جایگاه خدمت امروزتان رسیدید؟

مرزبان همسفر نینا:

ما در سفر اول، بیش از کلمات، با استمرار در عمل به هم قوت دادیم. حرکت برادرم، پاسخی بود به سال‌ها ترس من، اما درس بزرگ من این بود که زندگی‌ام نباید تنها محور نجات او باشد؛ من هم باید خودم را می‌یافتم. تغییر نگاه من از نگرانی به پذیرش، رابطه‌مان را دگرگون کرد؛ او در مسیر درمان و من در مسیر شناخت خود در این مسیر رهجو و مسافر بودیم و هستیم. امروز ۱۹ ماه از رهایی ما می‌گذرد و هر دو در جایگاه مرزبانی، او در بخش مسافران و من در بخش همسفران خدمت می‌کنیم. یکی از عمیق‌ترین تصاویر زندگی من، تبدیل ترس‌های آغازین به مسئولیت مشترک در خدمت به دیگران است.
‌
هدف والای شما از پذیرش خدمت در جایگاه مرزبانی چیست؟

مرزبان مسافر نیما:

هدف من این است که امانت خدمتی را که به من سپرده شده، به درستی ادا کنم. من روزی با دست‌های خالی و قلبی مضطرب وارد شدم و با محبت و صبر دیگران رها شدم؛ امروز می‌خواهم همان چراغ را برای مسافران تازه‌وارد روشن نگه دارم تا آن‌ها نیز آینده‌ای را ببینند که من امروز تجربه می‌کنم. حتی اگر بتوانم امید یک نفر را برای ادامه مسیر زنده کنم، برایم ارزشمند است.

خدمت در جایگاه مرزبانی، چه تغییر عمیقی در نگاه شما به زندگی و انسان‌ها ایجاد کرده است؟ این جایگاه چگونه نگاه شما را به رنج مسافران و همسفران تغییر داده است؟

‌مرزبان همسفر نینا:

مرزبانی برای من فرصتی شد تا انسان‌ها را فراتر از ظاهرشان ببینم. سال‌ها اعتیاد را از زاویه یک خواهر خشمگین و نگران دیده بودم؛ اما کنگره به من آموخت که پشت هر رفتار، انسانی با رنج‌ها، ترس‌ها و امیدهای نادیده است. امروز آموخته‌ام که هیچ‌کس را با یک اشتباه قضاوت نکنم، زیرا هر عصبانیتی ریشه در زخمی است که شاید من نبینم. بزرگ‌ترین تغییر من این است که پیش از هر قضاوتی از خود می‌پرسم، من از زندگی این انسان، چه چیزی را نمی‌بینم؟ چرا که یاد گرفتم به جای تماشای رفتار، انسان پشت آن رفتار را ببینم.

خدمت در جایگاه مرزبانی، چه تحولات عمیقی در نگرش شما به زندگی و انسان‌ها ایجاد کرده است؟

مرزبان مسافر نیما:

مرزبانی برای من مدرسه‌ای بزرگ بود. در این جایگاه دریافتم هر انسانی داستانی دارد که ما از آن بی‌خبریم. یاد گرفتم پیش از هر قضاوتی، گوش کنم و درک کنم که پشت هر رفتار نامفهوم، دردی، ترسی یا ناآگاهی‌ نهفته است. این خدمت، صبر، گذشت و مسئولیت‌پذیری را در من نهادینه کرد.

در مقام مرزبانی و مواجهه با چالش‌ها و گدازه‌های مسیر، کدام آموزه از آقای مهندس دژاکام بیشترین کمک را به شما کرد؟

مرزبان مسافر نیما:

بزرگ‌ترین آموزه‌ای که در مواجهه با گدازه‌های مسیر به کار می‌گیرم، این است که تغییر واقعی، تدریجی و مبتنی بر آموزش است. در مرزبانی آموختم که نباید انتظار داشته باشم همه چیز مطابق میل من پیش برود؛ بلکه باید مکث کنم، گوش دهم و سپس بر اساس آموزش تصمیم بگیرم. جهان‌بینی به من یاد داد که پیش از هر واکنشی، ابتدا تأمل کنم.
‌
اگر بخواهید احساس خود را از رهایی در کنار یک عزیز و دست‌گیری از دیگران در یک جمله بیان کنید چه می‌گویید؟

مرزبان همسفر نینا:

برای من، رهایی فقط به معنای تمام شدن یک دوره سخت نیست؛ رهایی یعنی انسان از جایی که روزی تصور می‌کرد پایان راه است، به جایی برسد که حضورش بتواند برای دیگری یادآور امید باشد. سال‌هایی که با نگرانی، ترس و ناتوانی از تغییر شرایط گذشت، امروز برای من معنای دیگری پیدا کرده است. وقتی می‌بینم انسانی که روزی خودش نیازمند کمک و آموزش بود، حالا می‌تواند بخشی از این امید و آموزش را به دیگری منتقل کند، می‌فهمم که رهایی یک اتفاق شخصی و محدود نیست. رهایی می‌تواند از یک انسان شروع شود، به خانواده‌اش برسد و بعد، از مسیر آموزش و خدمت، به زندگی انسان‌های دیگری راه پیدا کند و شاید زیباترین معنای آن برای من این باشد، رهایی یعنی آن‌قدر از آموزش و محبت بهره گرفته باشی که حضور تو، حتی اگر فقط با یک رفتار درست، یک شنیدن صبورانه یا یک کلام امیدبخش باشد، بتواند چراغی برای ادامه مسیر انسانی دیگر شود.

مرزبانی یعنی حرکت بر روی گدازه‌ها، این خدمت چه بخشی از من قدیمی، شما را سوزاند؟

مرزبان مسافر نیما:

مرزبانی، خودخواهی و قضاوت‌گری مرا سوزاند. پیش از این گمان می‌کردم حقیقت تنها در نگاه من است، اما خدمت به من آموخت که انسان‌ها متفاوت‌اند و هر کس مسیر منحصر به فرد خود را دارد. فهمیدم خدمت واقعی، نه برای دیده شدن، بلکه برای برداشتن باری از دوش دیگران است. من هنوز در حال آموزش هستم تا هر روز از آن من قدیمی فاصله بیشتری بگیرم.
‌
 اگر بخواهید در یک جمله، حس رهایی در کنار یک عزیز و دست دادن به دیگران برای نجاتشان را توصیف کنید، آن جمله چیست؟

مرزبان مسافر نیما:

ابتدا خودت از تاریکی بیرون بیایی و سپس روزی برسد که دست انسانی را بگیری که در ابتدای مسیر ایستاده و مشتاقانه در انتظار یک پرتو امید است.

طراح سواالات و مصاحبه‌کننده: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر رباب رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صائب تبریزی