سختی‌ها و زیبایی‌های مسیر درمان در کنگره۶۰

همسفر اعظم

می‌خواهیم درباره روش DST صحبت کنیم. در ابتدا باید بدانیم که شناخت این روش، در واقع شناخت مسیری درست برای درمان اعتیاد است؛ مسیری که به ما می‌آموزد برای رسیدن به آرامش و رهایی، باید صبر داشته باشیم، آموزش ببینیم و قدم‌به‌قدم حرکت کنیم. این روش با راهنمایی آقای مهندس حسین دژاکام شکل گرفته است. در اثر مصرف مواد مخدر، عملکرد جسم و سیستم‌های طبیعی بدن دچار اختلال می‌شود. به همین دلیل، برای رسیدن به درمانی پایدار، باید به جسم فرصت بدهیم تا به‌تدریج خود را بازسازی و ترمیم کند. در کنار این موضوع، لازم است روی جهان‌بینی و رفتارهای خود نیز کار کنیم؛ زیرا درمان اعتیاد تنها به قطع مصرف مواد محدود نمی‌شود. اگر بخواهیم درباره روش‌های دیگر درمان اعتیاد صحبت کنیم، باید به این نکته توجه داشته باشیم که وقتی انسان از مشکلی خسته و درمانده می‌شود، ممکن است برای رهایی از آن به هر راهی متوسل شود. گاهی تصور می‌کند هرچه سریع‌تر مصرف مواد را قطع کند، زودتر به نتیجه می‌رسد؛ اما مسئله فقط قطع مصرف مواد نیست. اعتیاد بر جسم، جهان‌بینی و تمام ابعاد زندگی فرد تأثیر می‌گذارد و برای درمان آن باید به همه این جنبه‌ها توجه کرد. در روش‌های مختلف درمان اعتیاد، ممکن است از روان‌درمانی، مشاوره و گروه‌های حمایتی مانند NA استفاده شود. مسافر من نیز پیش از ورود به کنگره۶۰ در جلسات NA شرکت می‌کرد و تجربه قطع ناگهانی مصرف را داشت؛ اما در آن دوران همچنان با مشکلات روحی، احساس خستگی، بی‌حوصلگی و ناامیدی روبه‌رو بود. البته باید در نظر داشته باشیم که شرایط و تجربه افراد با یکدیگر متفاوت است و نمی‌توان تجربه یک فرد را به همه تعمیم داد. بنابراین، یکی از تفاوت‌های مهمی که من میان این دو رویکرد احساس می‌کنم، تفاوت در مسیر و شیوه درمان است. در کنگره۶۰، علاوه بر موضوع قطع مصرف، به کیفیت زندگی، بازسازی جسم و وضعیت روانی فرد نیز توجه می‌شود. مسافر من در ادامه می‌گفت: کنگره۶۰ با برنامه‌ریزی منظم و زمان‌بندی مشخص، به من کمک کرد تا مسیر درمانم را بهتر بشناسم و با آگاهی بیشتری در این مسیر حرکت کنم؛ چیزی که در تجربه قبلی‌ام از حضور در جلسات NA، به این شکل احساس نکرده بودم. در پایان، از آقای مهندس حسین دژاکام و خانواده محترم ایشان سپاسگزارم که با فراهم کردن چنین بستری، فرصت آموزش، شناخت و حرکت در مسیر درمان و رسیدن به حال خوش را برای من فراهم کردند.

همسفر زهرا

مشارکت خود را با جمله‌ای از استاد سردار در کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر آغاز می‌کنم: «همه انسان‌ها تصور می‌کنند بهترین راه کوتاه‌ترین راه است؛ در نتیجه به درستی یا نادرستی آن فکر نمی‌کنند. راهی را می‌روند که زودتر به خواسته‌های خود برسند؛ لذا مشق‌هایشان همیشه ناتمام و بی‌محتوا می‌ماند و مجبورند دوباره بنویسند. غذای نیمه‌پخته و یا خام قابل خوردن نیست.»

این سخنان استاد سردار به‌وضوح به من نشان می‌دهد که پیش از کسب هر تجربه‌ای، ابتدا باید خوب فکر کنم و راهی را که می‌خواهم انتخاب کنم، به‌درستی بسنجم تا مطمئن شوم مسیر درستی را انتخاب کرده‌ام. مصرف‌کنندگان مواد مخدر در گذشته برای درمان اعتیاد خود از روش‌هایی استفاده می‌کردند که نه‌تنها اثربخشی پایداری نداشتند، بلکه در برخی موارد، علاوه بر بازگشت مجدد به مصرف مواد، باعث جایگزینی مواد مخدر دیگری با ماده مصرفی قبلی و افزایش تخریب در فرد می‌شدند. روش DST که توسط آقای مهندس حسین دژاکام ابداع شده است، روشی برای درمان اعتیاد است که بر بازسازی تدریجی سیستم‌های تخریب‌شده بدن و سیستم ایکس در طول زمان تأکید دارد. در این روش، با استفاده از داروی مناسب و برنامه‌ریزی دقیق، فرصت لازم برای بازگشت تعادل به جسم فراهم می‌شود تا فرد به‌تدریج از وابستگی به مواد مخدر رها شود. در روش‌های دارویی مختلف نیز گاهی به‌جای درمان ریشه‌ای اعتیاد، ماده‌ای جایگزین ماده مصرفی قبلی می‌شود که خود می‌تواند وابستگی‌های دیگری ایجاد کند و فرد را در تاریکی بیشتری فرو ببرد. یکی دیگر از روش‌هایی که در گذشته مورد استفاده قرار می‌گرفت و هنوز هم برخی متخصصان بیهوشی از آن استفاده می‌کنند، روش سم‌زدایی است. طبق آموزش‌های بنیان کنگره۶۰، این روش از پایه و اساس با اشکال روبه‌روست؛ زیرا مواد مخدر برای یک انسان سالم می‌توانند سمی و خطرناک باشند؛ اما در بدن فردی که به‌صورت مستمر مصرف‌کننده مواد مخدر بوده است، شرایط متفاوتی دارند. من در کنگره۶۰ آموختم که مواد مخدر بیرونی به‌تدریج جایگزین مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن شده‌اند. بنابراین، مسئله اصلی خارج کردن ناگهانی مواد از بدن نیست، بلکه باید فرایند جایگزینی به‌گونه‌ای مدیریت شود که جسم دچار آسیب نشود. روش سم‌زدایی با ایجاد شوک ناگهانی به بدن می‌تواند عوارض و آسیب‌های جدی به همراه داشته باشد و حتی در برخی شرایط خطرات جانی ایجاد کند. روش‌های مختلف ترک اعتیاد، از قطع ناگهانی مصرف گرفته تا سم‌زدایی و استفاده از داروهای شیمیایی و گیاهی، در بسیاری از موارد تنها برای مدتی فرد را از مصرف مواد دور نگه می‌دارند؛ بدون آنکه تعادل جسمی و روانی او به‌طور کامل بازگردد. در چنین شرایطی، احتمال بازگشت به مصرف همچنان وجود دارد. همین تجربه‌ها باعث شده بود که برخی متخصصان، اعتیاد را بیماری‌ای مرموز، لاعلاج و پیشرونده بدانند.

خوشبختانه روش DST که توسط آقای مهندس حسین دژاکام ابداع شد، نگاه تازه‌ای به درمان اعتیاد ارائه کرد و نشان داد که با شناخت صورت‌مسئله اعتیاد و حرکت در مسیری اصولی و زمان‌بندی‌شده، می‌توان به درمان و تعادل پایدار دست یافت. افرادی که با استفاده از این روش در کنگره۶۰ به درمان رسیده‌اند، گواهی بر اثربخشی این مسیر هستند. روش DST به من آموخت که اعتیاد یک بیماری سه‌جانبه است و جسم، روان و جهان‌بینی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به من نشان داد که برای درمان اعتیاد، حداقل به ۱۰ ماه زمان نیاز است و اعتیاد به انواع مواد مخدر، با شناخت درست و طی کردن مسیر اصولی، قابل درمان است. روش DST برای من روشی شگفت‌انگیز و امیدبخش است و من باید قدردان آقای مهندس حسین دژاکام باشیم؛ به‌خاطر بنیان‌گذاری کنگره۶۰، ابداع این روش ارزشمند و تلاش برای نجات جان انسان‌های بسیاری که درگیر بیماری اعتیاد بوده‌اند. در پایان، از خداوند می‌خواهم که روح بلند آقای مهندس حسین دژاکام همواره در آرامش باشد و تمام خواسته‌ها و آرزوهای ارزشمند ایشان محقق شود.

همسفر بتول

من پیش از آشنایی با لژیون تغذیه سالم، روش‌های مختلفی را برای کاهش وزن امتحان کرده بودم؛ اما معمولاً به نتیجه‌ی دلخواهم نمی‌رسیدم و بعد از مدتی وزنم دوباره برمی‌گشت. گاهی با کم‌خوری و محدودکردن غذاها سعی می‌کردم وزنم را پایین بیاورم؛ اما این روش‌ها برایم سخت بود و ادامه‌دادنشان صبر و اراده‌ی زیادی می‌خواست. وقتی با لژیون تغذیه سالم و آموزش‌های آقای مهندس حسین دژاکام آشنا شدم، متوجه شدم که برای کاهش وزن نباید فقط به عدد ترازو فکر کنم؛ بلکه باید جسمم را بشناسم و یاد بگیرم چگونه با نظم و برنامه به تعادل برسم. در این مسیر آموختم که تغییرات باید به‌تدریج و اصولی انجام شوند و نباید انتظار داشته باشم بدنم یک‌شبه تغییر کند. تجربه‌ من از روش DST این بود که به‌جای عجله‌کردن و سخت‌گرفتن به خودم، با آموزش و استمرار پیش بروم. در این مسیر حدود ۱۸ کیلوگرم کاهش وزن را تجربه کردم که برایم بسیار ارزشمند بود. علاوه بر تغییرات ظاهری، احساس بهتری نسبت به خودم پیدا کردم و یاد گرفتم که برای رسیدن به هدفم باید صبور باشم و مسیرم را ادامه بدهم. یکی از تفاوت‌های مهم این روش با روش‌هایی که قبلاً امتحان کرده بودم این بود که پیش‌تر بیشتر به کم‌کردن وزن فکر می‌کردم؛ اما در لژیون تغذیه سالم متوجه شدم شناخت جسم، اصلاح عادت‌ها و حرکت در مسیر تعادل اهمیت زیادی دارد. فهمیدم که صرفاً تصمیم‌گرفتن کافی نیست؛ باید آموزش‌ها را به کار بگیرم و در زندگی‌ام اجرا کنم. در پایان، از آقای مهندس حسین دژاکام سپاسگزارم که با ابداع روش دژاکام، راهی برای شناخت بهتر جسم و رسیدن به تعادل پیش روی من قرار دادند. امیدوارم با ادامه‌ این مسیر و عمل به آموزش‌ها بتوانم دستاوردهایم را حفظ کنم و زندگی سالم‌تر و متعادل‌تری داشته باشم.

همسفر فرشته

وقتی به دستور جلسه‌ فکر می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که انسان همیشه به دنبال راهی کوتاه‌تر برای رسیدن به خواسته‌هایش است؛ اما گاهی همین عجله باعث می‌شود از مسیر درست دور شود. من به‌عنوان یک همسفر، در مسیر زندگی مشترک و همراهی با مسافرم آموخته‌ام که برای رسیدن به آرامش و تعادل باید صبر و آگاهی داشته باشم. در گذشته تصور می‌کردم برای حل مشکلات باید هرچه زودتر نتیجه بگیرم؛ اما به‌مرور زمان فهمیدم که تغییر واقعی به زمان، آموزش و تلاش نیاز دارد. روش DST به من آموخت که درمان، مسیری تدریجی است و نمی‌توان انتظار داشت مشکلاتی که در طول زمان به وجود آمده‌اند، یک‌شبه برطرف شوند. در این روش، جسم، روان و جهان‌بینی در کنار یکدیگر مورد توجه قرار می‌گیرند و همین موضوع برای من بسیار ارزشمند است. من به‌ عنوان همسفر، با آموزش‌های کنگره۶۰ یاد گرفته‌ام که تنها با نگرانی، نصیحت‌کردن یا عجله‌داشتن نمی‌توانم به مسافرم کمک کنم. گاهی فکر می‌کردم اگر بیشتر تذکر بدهم یا بخواهم زودتر شرایط تغییر کند، نتیجه‌ بهتری می‌گیرم؛ اما آموزش‌ها به من نشان دادند که ابتدا باید روی خودم کار کنم. آموختم که تغییر نگرش، بالابردن آگاهی و اصلاح رفتار خودم می‌تواند تأثیر زیادی بر آرامش خانواده داشته باشد. تجربه‌ من از روش‌های مختلف زندگی این است که راه‌حل‌های عجولانه شاید برای مدتی آرامش ظاهری ایجاد کنند؛ اما همیشه ریشه‌ مشکلات را برطرف نمی‌کنند. در لژیون تغذیه‌ سالم نیز همین موضوع را تجربه می‌کنم؛ اینکه برای رسیدن به سلامتی و تناسب نباید به دنبال نتیجه‌ی فوری باشم. تغییر عادت‌های غذایی، اصلاح سبک زندگی و رسیدن به تعادل، نیازمند نظم، استمرار و آموزش است. اگر بخواهم با رژیم‌های سخت و تصمیم‌های ناگهانی خودم را تغییر بدهم، ممکن است پس از مدتی خسته شوم و به عادت‌های قبلی برگردم؛ اما وقتی قدم‌به‌قدم حرکت می‌کنم، فرصت دارم تغییرات را بهتر بپذیرم و آن‌ها را به بخشی از زندگی‌ام تبدیل کنم. برای من، DST فقط یک نام یا یک روش نیست؛ بلکه یادآور این حقیقت است که برای رسیدن به نتیجه‌ی پایدار باید مسیر درست را بشناسم و به آن فرصت بدهم. من یاد گرفته‌ام که صبرکردن به معنای دست‌روی‌دست‌گذاشتن نیست؛ بلکه یعنی با آگاهی، آموزش و عمل‌کردن، در مسیر درست حرکت کنم.

در این مسیر، نقش راهنما و آموزش‌های کنگره۶۰ برای من بسیار ارزشمند است؛ زیرا کمک می‌کند به‌جای تکیه بر تصورات شخصی، از آموزش‌ها بهره بگیرم. همچنین فهمیده‌ام که هر انسانی مسئول تغییر و رشد خودش است و من به‌عنوان همسفر باید با محبت، احترام و آگاهی همراه مسافرم باشم. در لژیون تغذیه‌ سالم نیز تلاش می‌کنم به‌جای مقایسه‌ خودم با دیگران، به مسیر و پیشرفت خودم توجه کنم. ممکن است نتیجه‌ تلاش افراد در زمان‌های متفاوتی نمایان شود؛ اما مهم این است که از مسیر درست خارج نشوم. به نظر من، یکی از تفاوت‌های مهم روش اصولی با روش‌های عجولانه، توجه به ریشه‌ مشکلات و صورت‌مسئله‌ آن و حرکت تدریجی برای رسیدن به تعادل است. همان‌طور که در آموزش‌های کنگره۶۰ می‌آموزم، برای رسیدن به حال خوب تنها خواستن کافی نیست؛ باید آموزش ببینم، حرکت کنم و آموخته‌های خود را به عمل تبدیل کنم. امروز بیشتر از گذشته به این باور رسیده‌ام که آرامش، سلامتی و تعادل، حاصل انتخاب‌های درست و تکرار قدم‌های کوچک؛ اما مستمر هستند. من به‌عنوان همسفر، قدردان آموزش‌هایی هستم که به من کمک کرده‌اند نگاه عمیق‌تری به خودم، خانواده‌ام و مسیر زندگی داشته باشم. امیدوارم بتوانم در کنار مسافرم و با استفاده از آموزش‌های کنگره۶۰، روزبه‌روز انسانی آگاه‌تر، صبورتر و متعادل‌تر باشم. در پایان، ضمن گرامی‌داشت یاد استاد گرامی، آقای مهندس حسین دژاکام و تشکر از زحمات ایشان و خانواده‌ی محترمشان، از تمامی راهنمایان عزیز و همه‌ خدمتگزارانی که برای آموزش و آگاهی من تلاش می‌کنند سپاسگزارم. به امید روزی که همه‌ من با شناخت مسیر درست، صبر و حرکت مستمر، طعم آرامش و تعادل واقعی را بچشم.

همسفر مریم

هر چیزی پیشینه و پس‌زمینه‌ای دارد؛ همان‌طور که می‌دانید، آقای مهندس حسین دژاکام به‌صورت کاملاً هوشمندانه نخستین دستور جلسه‌ سال تحصیلی کنگره۶۰ را با «صورت‌مسئله‌ی اعتیاد» آغاز کرده‌اند. به این معنا که ایشان ابتدا بیماری اعتیاد را تعریف کرده و پس از رسیدن به تعریفی مشخص، راهکار آن را نیز ارائه دادند که همان روش DST بود. روش DST از طبیعت الهام گرفته شده است؛ همان‌طور که آقای مهندس حسین دژاکام با مثال برای من می‌گوید، همان‌قدر که گندم برای رسیدن به مراحل کاشت و برداشت زمان می‌برد، یا همان‌قدر که یک جنین ۹ ماه در شکم مادر زمان نیاز دارد تا به دنیا بیاید، روش DST نیز به همین روال است. روش DST هم سهل است و هم سخت. چرا سخت است؟ چون وقتی من مسافر وارد کنگره۶۰ می‌شوم، از ماهیت اعتیاد آگاهی ندارم. آقای مهندس حسین دژاکام این مقوله را به‌دقت شکافته‌اند و توضیح داده‌اند که مصرف‌کننده‌ی مواد برای رسیدن به درمان، حداقل به ۱۰ ماه زمان نیاز دارد. من به‌عنوان کسی که می‌خواهد درمان شود، ممکن است نتوانم این ۱۰ ماه را پذیرا باشم و با نگاه به شرایط کاری‌ام بگویم: اولویت من شغل من است؛ چگونه می‌توانم ۱۰ یا ۱۱ ماه برای درمان وقت بگذارم؟ نکته‌ جالب در این دستور جلسه برای من، بخش تجارب هر یک از ما در سایر روش‌هاست. واژه‌ درمان اعتیاد برای نخستین بار در کنگره۶۰ مطرح شد. درواقع، قفل زنگ‌زده‌ اعتیاد که از ازل تا به امروز باز نشده بود، در کنگره۶۰ توسط آقای مهندس حسین دژاکام گشوده شد. کسانی که در کنار مسافرهایشان تجربه‌ ترک‌های ناموفق را داشته‌اند، این دردها را با گوشت و پوست و استخوان درک کرده‌اند؛ خواه از طریق روش سقوط آزاد (URD)، خواه از طریق UROD و غیره. در واقع، در سایر روش‌ها به دلیل آنکه سیستم شبه‌افیونی بدن فرد راه‌اندازی نمی‌شود، فرد ممکن است پس از مدتی مجدداً به مصرف مواد مخدر روی بیاورد. بنابراین، تمام آن روش‌ها در واقع «ترک اعتیاد» بوده‌اند و نه «درمان». این وضعیت مانند این است که دستی شکسته باشد و من آن را به حال خود رها کنیم تا خود‌به‌خود جوش بخورد، یا اینکه تحت نظر یک ارتوپد خبره درمان کنم. در هر دو حالت شکستگی جوش می‌خورد؛ اما دستی که توسط پزشک ارتوپد درمان شده باشد، قطعاً کارایی لازم را خواهد داشت. در ایران با افراد بسیاری روبرو هستم که با روش سقوط آزاد، مصرف مواد خود را قطع کرده‌ان؛ اما هرگز به تعادل و آسایش جسمی و روانی نرسیده‌اند. بهترین راه درمان اعتیاد فقط و فقط در کنگره۶۰ است و این سخن نه از روی تعصب، بلکه بر پایه‌ علمی ثابت‌شده و با سندی بی‌نقص است.

ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هشتم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی سهروردی اصفهان