صبر، نظم، تعهد و حرکت تدریجی دستاوردهای متد DST

مواد مخدر و تخریب‌های آن مسئله‌ایست که از سال‌های‌ دور ذهن بسیاری از خانواده‌ها، مسئولین، متخصصان، روانشناسان و جامعه‌شناسان را به خود مشغول داشته است. در متد DST کنگره‌‌۶۰ هم همین اصل علمی رعایت شده و کاهش تدریجی و جایگزینی موثر و هدفمند است؛ چون مغز زمان لازم دارد تا سیستم ایکس که همان سیستم تولیدکننده‌‌ مواد شبه‌‌افیونی بدن هست، را دوباره راه‌اندازی کند. در راستای گفت‌وگویی صمیمانه‌ای که با راهنما همسفر فاطمه با مضمون متد DST، علمی حقیقی و راستین که از همه موانع عبور می‌کند تا بتواند مسیر درمان را برای مسافران و همسفران هموار کند، همراه باشید.

همسفر فاطمه و مسافرشان با تخریب انواع مواد وارد کنگره شدند. به مدت ۱۱ ماه و ۱۱ روز با متد DST و داروی OT به راهنمایی، راهنما مسافر مرتضی و راهنما همسفر سمانه سفر کردند؛ در حال حاضر ۴ سال و ۳ ماه است که به دستان پر مهر آقای مهندس دژاکام از دام اعتیاد آزاد و رها هستند.

چرا از دیدگاه کنگره‌۶۰ روش DST به‌عنوان یک روش علمی و ایمن برای درمان اعتیاد شناخته می‌‌شود و چگونه کار می‌‌کند؟

به قول آقای مهندس عزیز «علمی که تجربه شده باشد، سندی بدون نقص است.» از دیدگاه کنگره۶۰ اعتیاد به مواد مخدر نه یک عادت است که بتوان با اندکی اراده آن را کنار گذاشت و نه صرفا یک مسمومیت که با سم‌‌زدایی بتوان به درمان آن دست یافت. اعتیاد در واقع نوعی جایگزینی و تخریب در سه بخش جسم، روان و جهان‌بینی انسان است. در قسمت جسم، مصرف مداوم مواد مخدر باعث ایجاد اختلال در عملکرد سیستم‌های تولیدکننده مواد شبه‌افیونی بدن می‌شود. روش DST با استفاده از کاهش تدریجی و پله‌ای، همراه با داروی OT و تحت نظارت سیستم درمانی کنگره فرصتی برای بازگشت تدریجی تعادل به این سیستم فراهم می‌‌کند. نکته مهم در این روش اصل تدریجی است؛ چرا که همان‌طور که تخریب در طول زمان شکل گرفته، بازگشت به تعادل نیز نیازمند زمان، نظم و برنامه است. در این مسیر با، بازگشت تدریجی تعادل جسم شرایط برای بهبود وضعیت روان و دریافت آموزش‌های جهان‌بینی نیز فراهم می‌شود. به اعتقاد من یکی از زیبایی‌‌های این روش در این است که به‌جای جنگیدن با جسم به آن فرصت ترمیم و بازسازی می‌دهد. از این متد آموختیم که برای رسیدن به تعادل باید زمان را به رسمیت بشناسیم؛ چراکه هیچ بنای مستحکمی یک‌شبه ساخته نمی‌‌شود.

متد DST به‌جز درمان چه تأثیری روی انسان دارد؟

متد DST ابتدا توسط جناب آقای مهندس برای درمان اعتیاد ارائه شد؛ اما از آن‌جایی که اگر علمی حقیقی و راستین باشد مانند رودهای خروشان و چشمه‌های جوشان از موانع عبور می‌کند و به بحر و اقیانوس‌ها می‌رسد. متد DST هم نه تنها در درمان اعتیاد بلکه در درمان انواع بیماری‌هایی که جهانی از درمان آن‌ها عاجز بودند به‌ کار گرفته شد و نتایج بسیار شگفت انگیزی را به دنبال داشت. این بیماری‌ها شامل ms، کولیت اولستراتیو، انواع سرطان‌ها و... می‌باشد. اما آنچه این روش را ارزشمندتر می‌کند، تنها تأثیر آن در درمان جسم نیست؛ بلکه نگاهی است که به انسان و فرآیند تغییر در او ایجاد می‌کند. در کنگره‌۶۰ انسان فقط برای رهایی از اعتیاد آموزش نمی‌بیند؛ بلکه یاد می‌گیرد چگونه زندگی کند، چگونه مسئولیت انتخاب‌هایش را بپذیرد و چگونه از یک انسان مصرف‌کننده به انسانی مفید و تأثیرگذار تبدیل شود. به نظرم یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این متد، آموزش صبر، نظم، تعهد و حرکت تدریجی است. ما در زندگی بارها می‌خواهیم نتیجه را زودتر از موعد به‌دست بیاوریم؛ درحالی که DST به ما می‌آموزد هر تغییری برای ماندگار شدن به زمان و طی کردن مراحل خودش نیاز دارد. همان‌طور که در طبیعت هیچ درختی یک‌شبه به بار نمی‌نشیند، انسان هم برای رسیدن به تعادل و تکامل باید مسیر رشد را پله‌پله طی کند.

اگر بخواهید تفاوت حال درونی خودتان را قبل و بعد از سفر در کنگره بیان کنید، چه می‌گویید؟

سفر در کنگره و قرارگرفتن در مسیر آموزش‌های آقای مهندس یکی از ارزشمندترین دستاوردهای زندگی من در این بُعد از حیات بوده و هست. اگر بخواهم تفاوت حال درونی خودم را بیان کنم، شاید بتوانم بگویم قبل از ورود به این مسیر بیشتر درگیر جنگیدن با اتفاقات زندگی بودم؛ اما امروز بیشتر به دنبال شناختن مفهوم اتفاقات و پیدا کردن جایگاه درست خودم در برابر آن‌ها هستم. آموزش‌هایی که در کنگره دریافت کردم شناخت من را نسبت به خودم، انسان‌ها و جهان پیرامونم عمیق‌‌تر کرد و در زندگی به جای اینکه در برابر موج تقدیر قد علم کنم، موج‌سواری را آموختم؛ اما شاید بزرگ‌ترین درسی که کنگره به من داد، پذیرش بود. پذیرش به معنای تسلیم شدن در برابر مشکلات نیست؛ بلکه به معنای شناختن واقعیت، پذیرفتن آنچه در اختیار من نیست و مسئولیت‌پذیری در قبال آن‌چیزی که می‌توانم تغییر دهم. آموختم که گاهی آرامش نه در تغییر دادن تمام اتفاقات بیرونی، بلکه در تغییر نگاه و جایگاه درونی خودمان نسبت به آن‌هاست.

راهنما شدن بر زندگی شخصی شما چه تأثیری داشته است؟

به نظر من یکی از زیباترین جایگاه‌‌های خدمتی در کنگره جایگاه راهنمایی است. این خواسته از همان اوایل ورودم به کنگره در من شکل گرفت؛ اما به مرور متوجه شدم، راهنما شدن صرفاً رسیدن به یک جایگاه نیست؛ بلکه پذیرفتن مسئولیتی بزرگ‌تر در قبال خود و دیگران است. تمام جایگاه‌های خدمتی در کنگره سرشار از آموزش هستند؛ اما جایگاه راهنمایی باعث شد با عمق بیشتری در مسیر آموزش و تغییر قدم بردارم. راهنما بودن از من انسانی مسئولیت‌پذیر‌تر، صبور‌تر و آگاه‌تر نسبت به خودم و جهان پیرامونم ساخت. یکی از زیباترین و در عین حال دشوارترین بخش‌های این جایگاه برای من این است که گاهی آنچه در رفتار و مسائل یک رهجو مشاهده می‌‌کنم، می‌تواند آینه‌ای برای دیدن بخش‌هایی از وجود خودم باشد. به اعتقاد من راهنما پیش از آنکه بخواهد مسیر را به رهجویش نشان دهد باید خودش در مسیر حرکت کند. نمی‌توان از رهجو صبر خواست، اما خود بی‌صبر بود؛ نمی‌توان از او مسئولیت‌پذیری خواست، اما خود از مسئولیت فرار کرد. راهنمایی به من آموخت که آموزش زمانی تأثیرگذار است که پیش از جاری شدن بر زبان در رفتار و زندگی خود انسان جاری شده باشد. شاید بتوان گفت رهجو و راهنما در یک مسیر حرکت می‌کنند؛ با این تفاوت که راهنما مسئولیت روشن نگه‌داشتن چراغ مسیر را نیز بر عهده دارد و برای من این جایگاه پیش از آنکه فرصتی برای آموزش دادن به دیگران باشد، فرصتی برای بیشتر آموختن و اصلاح کردن خودم است.

برای راهنما شدن باید از چه صافی‌ها و فیلترهایی عبور کرد؟

به نظر من اولین و مهم‌ترین شرط داشتن خواسته‌ای درونی و واقعی است. به قول حضرت مولانا: «آب کم جو، تشنگی آور به دست/ تا بجوشد آبت از بالا و پست»؛ اما خواستن به‌تنهایی کافی نیست. خواسته زمانی ارزشمند می‌شود که در کنار آن تلاش، آموزش و ظرفیت‌سازی وجود داشته باشد. در کنگره آموختیم که هدف از خدمت، صرفاً رسیدن به یک جایگاه نیست؛ بلکه خدمت فرصتی است برای آموزش گرفتن، شناختن خود و بیدار کردن نیروهای خفته در وجودمان. به اعتقاد من یکی از مهم‌ترین فیلترهای راهنما شدن عبور از منیت و رسیدن به ظرفیت پذیرش مسئولیت است. هر جایگاهی ظرفیتی متناسب با خودش می‌خواهد. اگر من پیش از کسب ظرفیت لازم به جایگاهی برسم، ممکن است به جای استفاده از فرصت آموزش، گرفتار گره‌هایی مانند منیت، قدرت‌طلبی یا احساس برتری شوم؛ بنابراین باید پیش از آنکه به دنبال به‌دست‌ آوردن یک جایگاه باشم باید به دنبال ساختن ظرف وجودی خودم باشم. نکته دیگری که برای من اهمیت دارد این است که راهنما باید همواره خود را نیازمند آموزش بداند؛ زیرا لحظه‌ای که تصور کنم به نقطه بی‌نیازی از آموزش رسیده‌ام در واقع حرکت و رشد خود را متوقف کرده‌ام. در نهایت من معتقدم راهنما شدن به معنای رسیدن به قله نیست؛ بلکه پذیرفتن مسئولیت و روشن نگه‌داشتن چراغی است که مسیر حرکت دیگران را روشن می‌کند؛ اما این چراغ زمانی می‌تواند روشنی‌‌بخش باشد که شعله آن ابتدا در وجود خود راهنما زنده و فروزان باشد.

از راهنما همسفر فاطمه بابت حضور گرم‌‌ و صحبت‌‌های آموزنده‌شان سپاسگزارم و چه زیبا معنای خدمت کردن را برایمان بازگو کردند و یاد‌‌آور این نکته شدند که پذیرش، تسلیم شدن در برابر مشکلات نیست؛ بلکه شناخت واقعیت و مسئولیت پذیری در قبال آن است. در پایان از خانواده‌ محترم آقای مهندس حسین دژاکام ممنون هستم و روح آقای مهندس در آرامش باشد. از همراهی شما عزیزان متشکر هستم.

مصاحبه‌کننده: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مهری (لژیون هفتم)
طراح سؤالات: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر نیره (لژیون اول)، همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر مهری (لژیون هفتم)، همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مهری (لژیون هفتم) و همسفر بهناز رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر اعظم نگهبان سایت
همسفران نمایندگی باغستان کرج