از تخریب تا آرامش با DST

(به نام قدرت مطلق الله)

اولین جلسه از دور شانزدهم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی راهنمای محترم مسافر اکبر،نگهبانی راهنمایی محترم مسافر ستار و دبیری مسافر امین با دستور جلسه:( DSTو تجربه من از سایر روش ها ) روز سه شنبه مورخ ۱۹ آبان ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، اکبر هستم یک مسافر.

خدا را شاکر و سپاسگزارم که خداوند یک بار دیگر اذن داد تا بتوانم در این جایگاه خدمت کنم. جایگاهی که به من آرامش داد، به من زندگی بخشید و کمک کرد تا انسان بودن و شخصیت واقعی خودم را دوباره به دست بیاورم. اما به چه روشی، با چه آموزش و چه جایگاهی توانستم به این نقطه برسم؟ با روش DST.

اگر بخواهم از گذشته خودم بگویم، همان‌طور که آقای مهندس همیشه تأکید می‌کنند، هرکدام از ما باید تجربه‌های خودمان را بازگو کنیم.

من اکبر، از زمانی که خودم را شناختم و مصرف مواد را شروع کردم، احساس می‌کردم مواد برایم چیز غریبی نیست. انگار با اولین تجربه مصرف، چیزی را که سال‌ها گم کرده بودم پیدا کردم؛ انگار آن خلأ روحی و درونی من برای مدتی پر می‌شد. به همین دلیل احساس می‌کردم مواد از قبل با من آشنا بوده است.

اما در اثر تکرار و مصرف بیش از اندازه، به جایی رسیدم که مواد همه‌چیزم را از من گرفت. به مصرف‌کننده‌ای تبدیل شدم که حتی در خانه و زندگی خودش هم جایگاهی نداشت. در کنار خانواده زندگی می‌کردم، اما انگار از آن‌ها جدا شده بودم. حتی در خانه خودم هم احساس بی‌جایی می‌کردم.

در جامعه نیز شرایط به همین شکل بود. به جایی رسیدم که فرزندم می‌گفت: «دنبالم نیا، چون دیگران می‌فهمند!» چرا؟ چون انگ اعتیاد به من چسبیده بود. کلمه معتاد و اعتیاد آن‌قدر برایم سنگین شده بود که به خاطر همین برچسب، از خیلی جاها دوری می‌کردم.

من ۲۳ سال سابقه تخریب داشتم. شاید دو یا سه سال اول به دنبال لذت مصرف مواد بودم، اما نزدیک به ۲۰ سال بعدی را به دنبال راهی برای خوب شدن گذراندم. هر روشی که فکرش را بکنید تجربه کردم، به‌جز کمپ. از ترک‌های ناموفق و سقوط آزاد گرفته تا روش‌های مختلف دیگر.

حتی برادرم وقتی به ایران می‌آمد، با دیدن وضعیت من می‌گفت: «اکبر دارد از بین می‌رود، باید او را به یک جای خوب ببریم.» یک بار مرا به اصفهان بردند. موادی به من داده بودند که به‌قدری حالم را خراب کرده بود که نزدیک به دو ماه نمی‌توانستم درست غذا بخورم. نه می‌توانستم مواد مصرف کنم، نه راه بروم و نه قدمی بردارم.

اما نتیجه این ترک‌های غیرمتعارف چه شد؟ مصرف من روزبه‌روز بیشتر شد. به جایی رسیدم که دیگر برای لذت مصرف نمی‌کردم؛ فقط مصرف می‌کردم تا بتوانم راه بروم و قدمی بردارم.

تا اینکه خدا را شکر، بعد از سالیان طولانی با کنگره ۶۰ آشنا شدم.

دوستان، اگر امروز شما در این جایگاه نشسته‌اید، قدر این فرصت را بدانید. بیرون از این مجموعه و حتی در همین شهر خودمان، افراد زیادی هستند که دوست دارند خوب شوند، اما هنوز راهی برایشان باز نشده است. ما باید قدر این صندلی، این جایگاه و فرصتی را که برای آموزش و خدمت در اختیارمان قرار گرفته بدانیم. این جایگاه به‌سادگی به دست نیامده است.

من با روش DST آشنا شدم. در مشارکت جلسه قبل هم گفتم که اعتیاد مانند سدی در برابر بدن من قرار گرفته بود؛ سدی که با روش‌های نامتعارف نمی‌شد آن را درست برداشت. به من می‌گفتند از فردا صبح مصرف نکن! اما این کار مانند انفجاری بود که می‌توانست تمام سیستم بدنم را به هم بریزد.

در بدن ما سیستم‌هایی وجود دارد که در اثر مصرف مواد از تعادل خارج شده‌اند. همان‌طور که در شهر وجودی انسان، آبادی‌ها، مراتع و درختانی وجود دارند، این سیستم‌ها هم باید فرصت بازسازی پیدا کنند.

اما روش DST چه کرد؟

این روش به من فرصت داد که به‌صورت تدریجی و با برنامه، هر ۲۱ روز یک پله به جلو حرکت کنم. به دستور راهنما، انگار یک چکش به دست خودم دادند تا بتوانم این سد را آرام‌آرام از بین ببرم.

اولین اتفاق مهمی که برای من افتاد، تغییر نگاه من به خودم بود. دیگر خودم را یک معتاد نمی‌دیدم؛ من یک مسافر بودم که برای درمان حرکت می‌کردم.

بیرون از کنگره به ما می‌گفتند اعتیاد یک بیماری مزمن و لاعلاج است و باید تا آخر عمر با آن زندگی کنیم، اما من در کنگره مفهوم دیگری را تجربه کردم. اینجا فهمیدم که درمان امکان‌پذیر است و می‌توان به حال خوب، آرامش و تعادل رسید.

من هم مثل شما سفر کردم و آن تازه‌واردی هم که امروز وارد کنگره شده، ان‌شاءالله می‌تواند این مسیر را طی کند. چرا سفر درمانی حدود ۱۰ تا ۱۱ ماه طول می‌کشد؟ چون همان‌طور که سال‌ها طول کشیده تا تخریب در جسم ما به وجود بیاید، برای بازگشت به تعادل هم به زمان نیاز داریم. همان‌طور که برای تخریب از پله‌ها بالا رفته‌ایم، برای درمان باید پله‌پله پایین بیاییم.

خدا را شکر، امروز هم جسمم به تعادل رسیده، هم حالم خوب شده، هم سیگارم را درمان کرده‌ام و هم در مسیر رسیدن به تعادل وزن قرار گرفته‌ام. همه این‌ها را از برکت آموزش‌ها و روش DST می‌دانم.

آقای مهندس به من چیزهای زیادی دادند. کنگره به من کمک کرد دوباره زندگی کنم و به جایگاهی برسم که بتوانم احساس آرامش و انسان بودن را تجربه کنم.
گاهی در دعاها می‌گوییم: «الهی عاقبت‌به‌خیر شوید.» من امروز احساس می‌کنم کنگره مسیر عاقبت‌به‌خیری را به من نشان داده است. امیدوارم همه ما به این نقطه برسیم؛ چراکه راه رسیدن به آرامش، تعادل و انسانیت از آموزش و درمان می‌گذرد.

بزرگ‌ترین جایگاهی که یک انسان می‌تواند به آن برسد، رسیدن به جایگاهی است که به قدرت مطلق نزدیک شود و جز خداوند را نبیند.

ما یک روزی به این دنیا آمده‌ایم و روزی هم باید به سوی قدرت مطلق بازگردیم. پس چه بهتر که در این فرصت، برای خوب شدن و رسیدن به انسانیت تلاش کنیم.

من سال‌ها با اعتیاد درگیر بودم و امروز در کنگره در حال درمان و بازسازی خودم هستم. حتی نمی‌خواهم وقتی از این مسیر عبور می‌کنم، سیگار و اضافه‌وزن و پرخوری را هم با خودم به همراه ببرم. چون پرخوری و نداشتن تعادل در تغذیه هم می‌تواند برای انسان مشکل‌ساز باشد و من امروز در مسیر اصلاح آن هستم.

حرف برای گفتن زیاد است، اما امیدوارم شما هم تجربه‌های خودتان را بیان کنید. من دوست دارم همیشه به یاد داشته باشم که از کجا شروع کردم، چه مسیر سختی را پشت سر گذاشتم و برای رسیدن به حال خوب چه دشواری‌هایی را تحمل کردم.

در پایان، از اینکه فرصت خدمت و آموزش در این جایگاه را در اختیار من قرار دادید، سپاسگزارم.

تنظیم و انعکاس: مرزبان خبری مسافر جعفر