English Version
This Site Is Available In English

این مطلب در حال تکمیل است

این مطلب در حال تکمیل است

جلسه یازدهم از دوره اول از سری لژیون ویلیام وایت شعبه شاهین شهر به استادی راهنمای محترم مسافر جواد در تاریخ 19 آبانماه 1405 راس ساعت 15:30 آغاز بکار نمود.

 

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که بار دیگر در زیر سقف کنگره ۶۰ و در جایگاه آموزش قرار گرفته‌ایم. خوشحالم که دوستان را می‌بینم و امیدوارم حال همه خوب باشد. همان‌طور که آقای مهندس عزیز می‌فرمودند: «حال من هم خوب است.»

ابتدا از رضای عزیز تشکر می‌کنم و رهایی او از بند سیگار را تبریک می‌گویم. همان‌طور که آقای خدامی اشاره می‌کنند، تا زمانی که درمان سیگار انجام نشود، نمی‌توان درمان اعتیاد را کامل دانست. مصرف سیگار می‌تواند دریچه‌ای برای بازگشت به تاریکی‌ها و ضد ارزش‌ها باشد؛ اما با درمان سیگار، به تعبیر ایشان، دفترچه اعتیاد انسان برای همیشه بسته می‌شود. امیدوارم رضا این مسیر را با موفقیت ادامه دهد و تغییراتی که در وجودش ایجاد کرده، در نسل‌های بعدی و آیندگان نیز تأثیرگذار باشد.

در ارتباط با مقاله ۴۰۵ و موضوع نظم، بار دیگر به عظمت متد DST پی می‌بریم. آقای مهندس همواره بر این موضوع تأکید دارند که DST معجزه قرن است؛ زیرا این متد تنها به درمان مواد مخدر و سیگار محدود نمی‌شود، بلکه به‌تدریج نظم، آگاهی و شیوه صحیح زندگی را نیز به انسان آموزش می‌دهد.

کنگره ۶۰ به ما یاد داد که چگونه شخصیت ازدست‌رفته خود را دوباره به دست آوریم. در دوران مصرف، بسیاری از ما نظم زندگی را فراموش کرده بودیم؛ زمان برایمان اهمیت نداشت، به ظاهر و پوشش خود توجه نمی‌کردیم و گاهی تصورمان این بود که دیگران باید مطابق خواسته ما زندگی کنند.

اما در کنگره، از همان ابتدا به ما آموزش داده شد که به‌موقع در جلسات حاضر شویم، پوشش مناسب داشته باشیم، داروی خود را طبق برنامه مصرف کنیم و برای زمان و شخصیت خود ارزش قائل باشیم. این آموزش‌ها به‌تدریج در تمام ابعاد زندگی ما گسترش پیدا کرد.

یکی از مهم‌ترین آموزش‌های کنگره این است که ما فقط برای خودمان زندگی نمی‌کنیم؛ همان‌طور که حق زندگی داریم، باید اجازه بدهیم دیگران نیز زندگی کنند. نمی‌توانیم به بهانه خواسته‌ها و لذت‌های شخصی، آرامش و آسایش دیگران را نادیده بگیریم. حتی در مسائل ساده‌ای مانند رعایت حقوق همسایگان، حفظ نظافت محیط و احترام به حقوق شهروندی، باید مسئولیت‌پذیر باشیم.

به قول رضای عزیز، ما باید مرزبان شخصیت خودمان باشیم. این اتفاق زمانی می‌افتد که آموزش‌های کنگره را فقط به محیط جلسات محدود نکنیم، بلکه آن‌ها را در زندگی روزمره به اجرا درآوریم.

وقتی به موضوع سیگار از این زاویه نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که مصرف دخانیات فقط به خود فرد آسیب نمی‌رساند؛ دود سیگار اطرافیان را نیز درگیر می‌کند و حتی رها کردن فیلتر و زباله‌های آن در طبیعت، نوعی بی‌توجهی به هستی است. بنابراین، درمان سیگار تنها یک تغییر جسمی نیست، بلکه نوعی تغییر در نگرش و مسئولیت‌پذیری انسان نسبت به خود، خانواده و جامعه است.

آموزش‌های جهان‌بینی به ما کمک می‌کنند که راه‌های صحیح رسیدن به آرامش را بشناسیم. شاید نیکوتین در کوتاه‌مدت احساس آرامش ایجاد کند، اما این آرامش با ورود سموم به بدن همراه است؛ درحالی‌که انسان می‌تواند با بخشش، محبت، عشق و شناخت بهتر خود و دیگران، به آرامشی عمیق‌تر و ماندگارتر برسد.

وقتی یاد می‌گیریم که انسان‌ها ممکن است اشتباه کنند و هر اشتباهی به معنای بد بودن یک انسان نیست، نگاهمان به اطرافیان تغییر می‌کند. دیگر از فرزند، همسر و دوستانمان توقع بی‌جا نداریم. همان‌طور که یک تازه‌وارد در کنگره نیازمند آموزش، محبت و فرصت برای تغییر است، اعضای خانواده ما نیز به همین نگاه نیاز دارند. نمی‌توانیم در کنگره دیگران را ببخشیم، اما در زندگی شخصی خودمان چنین رفتاری نداشته باشیم.

یکی از نکات مهم آموزش‌های آقای مهندس این است که باید مراقب باشیم و اجازه بدهیم دیگران نیز در کنار ما زندگی کنند. این موضوع باید از محیط کنگره فراتر برود و در تمام رفتارهای ما نمود پیدا کند. برای مثال، اگر در کنگره نظافت محیط را رعایت می‌کنیم، باید در بیرون از کنگره و حتی هنگام استفاده از خودروی شخصی نیز همین مسئولیت‌پذیری را داشته باشیم. ارزش رفتار درست به این نیست که دیگران ما را ببینند؛ مهم این است که خودمان از عملکرد خودمان آگاه باشیم.

امروز متوجه می‌شویم که کنگره ۶۰ با متد DST، علاوه بر درمان اعتیاد و دخانیات، به ما شیوه درست زندگی کردن را آموزش داده است. یاد گرفته‌ایم که برای خودمان و دیگران ارزش قائل شویم، مسئولیت رفتارمان را بپذیریم و به جای دنبال کردن لذت‌های زودگذر، به دنبال آرامش واقعی باشیم.

امیدوارم همه ما بتوانیم زیر پرچم کنگره ۶۰ و در مسیر تفکر آقای مهندس دژاکام حرکت کنیم و آموزش‌هایی را که دریافت کرده‌ایم، در زندگی خود به اجرا درآوریم. به باور من، بهترین راه شکرگزاری از زحمات و تفکر بزرگ آقای مهندس، این است که آموخته‌های ایشان را به رفتار و عملکرد تبدیل کنیم و در زندگی خود و دیگران منشأ خیر و محبت باشیم.

 

 

تهیه و تنظیم: مسافر علی فدایی

از طرف خدمتگزازان سایت تقدیم نگاه زیبایتان

ویژه ها

دیدگاه شما





۰ دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...