دی‌اس‌تی یک مکتب درمان

از زمانی‌که بشر با پدیده اعتیاد به موادمخدر آشنا شد، همواره به دنبال راهی برای از بین بردن آن بوده است. بنابراین روش‌های مختلفی برای ترک اعتیاد مطرح شد. در زمان‌های قدیم حکما و طبیبان از داروهای گیاهی زمان خود برای از بین بردن علائم ناشی از قطع مصرف مواد‌مخدر استفاده می‌کردند. با ظهور داروهای شیمیایی در قرن 18 میلادی، استفاده از این داروها به تدریج جایگزین داروهای گیاهی گردید.

اولین دارویی که برای درمان اعتیاد به صورت تخصصی ساخته و عرضه شد دی‌استیل‌مرفین یا هرویین بود که در سال 1896 توسط کمپانی داروسازی بایر آلمان ساخته شد. در قرن 18 و 19 میلادی، در اروپا استفاده از تریاک برای درمان بعضی از بیماری‌ها مرسوم بود. در آن زمان عمدتاً به دلیل بیماری‌های ناشی از ضعف سیستم‌های بهداشتی و بیماری‌های عفونی در شهرهای بزرگ اروپایی مثل لندن، شیوع زیادی داشت و استفاده از تریاک برای درمان این بیماری‌ها رواج داشت. در نتیجه اعتیاد به تریاک نیز گسترش یافت و کسی نمی‌دانست برای درمان این وابستگی چه باید کرد.

با ورود هرویین به عنوان داروی ترک اعتیاد، طولی نکشید که اعتیاد به هرویین معزلی شدیدتر و بزرگتر از معزل اعتیاد به تریاک شد! همزمان با جنگ جهانی دوم و مسدود شدن راه‌های ورود تریاک به اروپا، دانشمندان آلمانی سخت در تلاش بودند تا جایگزینی دارویی برای تریاک پیدا کنند. آن‌ها موفق شدند با الگوبرداری از ساختار مولکولی مخدرهای گیاهی، دارویی شیمیایی به نام متادون را ساخته و عرضه نمایند. در ابتدا تصور می‌شد که این دارو می‌تواند جایگزینی مناسب برای مواد شبه‌افیونی از جمله تریاک و هرویین باشد و نقش داروی درمان‌کننده را به‌عهده گیرد؛ اما گذشت زمان نشان داد که متادون از عهده وظیفه خود برنیامده است.

تجربه سال‌ها و دهه‌های متوالی استفاده از متادون نشان داد که این دارو، خود اعتیاد سنگینی به دنبال دارد، آن هم به گونه‌ای که مصرف‌کننده متادون دیگر نمی‌تواند به مصرف قبلی خود بازگرد. به عبارت دیگر مخدر مصرفی او در گذشته، دیگر جوابگوی او نیست. این مسئله به این مفهوم بود که متادون نه تنها کمکی به درمان نکرد؛ بلکه اعتیاد سنگین‌تری را به وجود آورد.به‌هرحال تمام روش‌های ترک اعتیاد از قطع ناگهانی مصرف گرفته تا طب سوزنی، آب درمانی، شوک برقی، تعویض خون، ماتریکس، سم‌زدایی سریع، استفاده از داروهای شیمیایی، گیاهی، عطاری و ... مصرف‌کننده را به جایی می‌رسانند که چند صباحی را در قطع مصرف مواد سپری می‌نماید، آن هم با وضعیت نامتعادل و حال نامناسب، به‌طوری که هر روز ممکن است به مصرف بازگردد.

در بسیاری از این روش‌ها، اعتیاد را بیماری مزمن و پیش‌رونده می‌دانند و معتقدند فرد باید تا آخر عمر با آن درگیر باشد؛ اما در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، نگاه متفاوتی به درمان اعتیاد وجود دارد. از نظر کنگره۶۰ اعتیاد وابستگی و مسمومیت مزمن نیست؛ بلکه جایگزینی مزمن است به این‌صورت که موادمخدر بیرونی جایگزین موادمخدر درونی بدن می‌شود. از نظر کنگره۶۰ برای رسیدن به درمان واقعی، تنها قطع مصرف موادمخدر کافی نیست؛ بلکه سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی باید به تعادل برسند تا فرد به درمان قطعی دست پیدا کند.

کلیدواژه؛ DST، سیستم ایکس، تفاوت درمان و ترک

در متد DST کاهش تدریجی داروی درمان طبق برنامه انجام می‌شود تا جسم فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را داشته باشد. در کنار آن، آموزش و تغییر جهان‌بینی نیز اهمیت زیادی دارد. واژه «DST» از سه بخش تشکیل شده است که هر کدام، یکی از ارکان درمان را در بردارد. حرف D مخفف دژاکام که آغازگر راه است؛ آقای مهندس پس از ۱۷ سال مصرف موادمخدر و تجربه ترک‌های ناموفق به این تفکر رسیدند که ریشه بازگشت به موادمخدر بازسازی نشدن سیستم ایکس است که نیاز به ترمیم دارد. حرف S به معنی Step؛ نشان‌دهنده ساختار پله‌ای درمان در ۲۱ روز است. در هر پله، دارو با ضریب کاهشی ۰/۸ کم می‌شود تا بدن فرصت سازگاری تدریجی را داشته باشد. حرف T به معنی Time یا زمان است که عامل درمان می‌باشد؛ مدت زمان درمان به‌طور متوسط ۱۰ الی ۱۱ ماه است. در متد DST، زمان حکم دارو را دارد زیرا سیستم‌ ایکس به زمان نیاز دارد تا دوباره ترمیم شود؛ در صورتی‌که زمان را حذف کنیم فرد مواد را رها می‌‌کند، ولی به تعادل لازم نمی‌رسد.

سیستم ایکس عبارت است از سیستم‌های تولیدکننده مواد شبه افیونی و ضد درد بدن، نوروترانسمیترها (ناقل‌های عصبی)، مدیاتورها (ارتباط میان سلولی و اعضا) و تمام غدد درون‌ریز و برون‌ریز که مسئولیت تعادل طبیعی بدن را به عهده‌ دارند. تعادل طبیعی بدن یعنی چه؟ یعنی این‌که به‌موقع گرسنه شویم، به‌موقع سیر شویم و برای تصمیم‌گیری‌های زندگی در حالت مناسبی باشیم. شاید بپرسید مگر سیری و گرسنگی هم در ارتباط با این سیستم است؟ باید گفت بله، تمام اعمال حیاتی ما اعم از خواب، خوراک، خوشی، ناخوشی، درد و همه احساسات ما را همین سیستم راهبری می‌کند.

اگر این سیستم دچار اشکال شود، بیماری رخ می‌دهد. سیستم ایکس از دو روش بی‌سیم و باسیم از تعادل خارج می‌شود. مصرف موادمخدر، الکل و قرص‌های روان‌گردان و ضد افسردگی به میزان بالا در قسمت باسیم تخریب ایجاد می‌کند و افکار منفی در قسمت بی‌سیم تخریب به‌وجود می‌آورد.

برای بازسازی سیستم ایکس به داروی مناسب نیاز داریم. متد DST در کنار اصل زمان، از بهترین داروی موجود یعنی OT استفاده می‌کند؛ تریاک یا اپیوم مؤثرترین دارویی است که قادر به بازسازی این سیستم می‌باشد. داروی اپیوم یا شربت تریاک به دلیل وجود آلکالوئیدهایی چون مرفین، کدئین، نارسئین، نارکوتین و تبائین باعث می‌شود که المان‌های مورد‌ نیاز جهت بازسازی و ترمیم سیستم ایکس در اختیار جسم قرار بگیرد و سیستم ایکس با هوشمندی اقدام به بازتوانی خودش کند. البته این‌جا میزان مصرف اپیوم، مدت زمان درمان و نحوه استفاده از آن در ترمیم سیستم ایکس اهمیت بسیار بالایی دارد.

آقای مهندس تجربه شخصی خود را به یک مکتب درمانی تبدیل کردند. ایشان در مورد تفاوت روش DST با روش‌های دیگر بیان می‌کنند: که این روش نه تنها برای درمان اعتیاد، بلکه برای هر دارویی که بیمار به‌طور مداوم مصرف می‌کند قابل استفاده است. ایشان اشاره می‌کنند که در حال حاضر یکی از معضلات حوزه پزشکی و روان‌پزشکی این است که وقتی دارویی به طور مداوم به شخص داده می‌شود، دیگر نمی‌توانند آن را پس بگیرند؛ اما روش درمان تدریجی این توانایی را دارد.

نتیجه می‌گیریم که برای درمان‌ اعتیاد تنها قطع مصرف کافی نیست؛ بلکه باید شرایطی فراهم شود تا این سیستم‌ها و مواد شبه‌افیونی که توسط سلسله اعصاب مرکزی و قسمت‌های مختلف مغز تولید می‌شوند، دوباره راه‌اندازی و بازسازی شود. درنهایت، ارزش روش DST در این است که نگاه ما را از ترک کردن به سمت درمان و بازسازی تغییر می‌دهد. این دیدگاه به ما می‌آموزد که برای رسیدن به تعادل، باید صبور باشیم و به جسم و روان فرصت بدهیم تا به تعادل لازم برسند.

منابع:کتاب‌عبور‌از‌منطقه۶۰‌درجه‌زیر‌صفر،کتاب۱۴مقاله،سی‌دیDST‌وترک،صحبت‌های جناب‌مهندس‌دژاکام،صحبت‌های‌دیده‌بان‌آقای‌علی‌خدامی‌وسایت‌کنگره۶۰
نویسنده: راهنمای تازه‌واردین همسفرمریم
رابط خبری:راهنمای تازه‌واردین همسفرمریم
ارسال:همسفر فاطمه رهجوی راهنما سلیمه(لژیون اول)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رفسنجان