لژیون سردار آدم را بزرگ می‌کند

جلسه ششم از دوره ششم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره60، نمایندگی وحید به استادی پهلوان همسفر خدیجه، نگهبانی راهنما همسفر اعظم و دبیری راهنمای تازه‌واردین همسفر فرشته با دستور جلسه: «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه 19 آبان‌ماه ساعت ۱۲:۴۵ ساعت برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

تشکر می‌کنم از جناب مهندس که می‌دانم امروز هم در این نمایندگی کنار فرزندانشان هستند. من همیشه ایشان را حس می‌کنم و هیچ‌وقت دوست نداشتم تسلیت بگویم؛ چراکه در لحظه‌ شادی که در زندگی ما اتفاق می‌افتد و در تمام لحظه‌های قشنگ زندگی ما، آقای مهندس کنار ما هستند و عشق و انرژی ایشان همیشه در قلب‌ها و زندگی ما جاری است. تشکر می‌کنم از ایجنت خانم مریم که از خدمتگزاران با عشق نمایندگی وحید هستند. دستور جلسه‌ امروز به DST اختصاص دارد. روش DST نخستین کشف آقای مهندس بود؛ کشفی که همه چیز را دگرگون کرد و نور ایزدی را بر قلب ایشان تاباند تا آن نور در زندگی ما نیز جاری شود. روش DST فقط برای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه باید روش DST را در زندگی، در مسئله‌ها و مشکلات و در واقع همه چیز خود و هم‌چنین در صور پنهان خودمان اجرایی کنیم و به آن هدف و حال خوش برسیم. روش DST به من صبوری را یاد داد؛ به من نشان داد که یک همسفر باید صبر عاشقانه داشته باشد. یعنی من همسفر که قدم می‌گذارم در کنگره۶۰ و در کنار مسافرم قرار می‌گیرم، باید کفش‌های آهنینم را به پا کنم و به معنای واقعی بال پرواز او شوم. در این مسیر می‌توانم خسته بشوم، بی‌حوصله بشوم، کم بیاورم، اشک بریزم؛ ولی هیچ‌وقت اجازه ندهم که عشق و محبت قربانی احساسات من شود؛ پس روش DST یعنی گذشت.

وقتی یک مسافر که وارد کنگره می‌شود، شروع به خوردن دارو OT می‌کند؛ با روش DST ذره‌ذره OT را کنار می‌گذارد. به‌عبارتی، کسی‌که به رهایی می‌رسد و از OT می‌گذرد، گذشت می‌کند تا به آن رهایی با کیفیت در سفر خود برسد. گذشتن خیلی کلمه‌ بزرگی است؛ هر کسی یک فهم و یک نگاهی به گذشت دارد. استاد امین دریکی از سی‌دی‌ها در مورد گذشت صحبت کردند و گفتند که اگر بخواهیم زندگی تک‌تک بزرگانی که اسم آن‌ها هم امروزه ماندگار است نگاه کنیم، همگی در بعدهایی از زندگی خودشان از یک‌سری چیزها گذشته‌اند؛ ترس را درون خود حل کردند و از آن منیت گذشتند، از خیلی خواسته‌هایی که واقعاً آدم وقتی به آن‌ها فکر می‌کند کم می‌آورد، گذشتند و به آن درجه‌ اعلا و آن رحمت الهی رسیده‌اند. در کنگره۶۰، ما برای این‌که به آن فهم و گذشت و بخشش برسیم باید وارد لژیون سردار شویم. پیام قشنگ لژیون سردار این است که تا خداوند بگوید و رخصت دهد، این اتفاق‌ها و این گذشت‌ها اگر شده هزار تومان، یک میلیون، شش میلیون، ششصد میلیون یا بیشتر از این‌ها اذن خداوند را می‌خواهد که من این‌جا بنشینم.

پدربزرگ خدا بیامرزم، وقتی کنارش جمع می‌شدیم به ما می‌گفت: وقتی انسان به یک ثروت و مالی می‌رسد، یک مقدار از این مالش سهم دیگران است. در آن لحظه که به آن ثروت می‌رسید، مورد امتحان قرار می‌گیری؛ خداوند روزی یک‌سری از انسان‌ها را به دست تو می‌سپارد تا گره از کارشان باز کنی. حالا اگر از آن ترس بگذریم، اگر از آن خودخواهی بگذریم، قدم را برداریم و کمک کنیم، آن موقع سربلند می‌شویم. مثل همان مثال سینی چایی است؛ تا وقتی به دیگران تعارف می‌کنی و می‌گذاری جلوی دیگران، آن سینی مقابل تو است، آن روزی و آن برکت مقابل تو است؛ هم می‌توانی خودت استفاده کنی، هم به دیگران ببخشی. اما اگر اول برای خودم بردارم، دیگر آن سینی برای خود من نیست. پس باید به آن درجه برسم و دیدم را این‌قدر وسیع کنم. لژیون سردار آدم را بزرگ می‌کند؛ این‌قدر بزرگش می‌کند که رهایی دیگران می‌شود حال خوش من، شادی دیگران می‌شود شادی من، حال خوب یک خانواده، حال خوب من می‌شود. دیگر به این فکر نمی‌کنم که امروز یک تومان کشیدم؛ به این فکر می‌کنم که امروز من هم قرار است سهیم باشم در رهایی دیگران، امروز قرار است چراغ خانه‌ای به دست من روشن شود. فرقی نمی‌کند، مبلغ مهم نیست.

پهلوان واقعی آن کسی است که صد خودش یعنی تمام وجودش را در کنگره، در زندگی و در جامعه می‌گذارد. وقتی من صد خودم را می‌گذارم، پهلوان زندگی خودم هستم؛ نیاز به شال و انگشتر ندارم و تکلیف خودم را با خودم باید روشن کنم، این را در درون خودم حل کنم. برای چه کارت می‌کشم؟ برای چه خدا اذن داد من وارد لژیون سردار بشوم؟ چون ظرفیت را در درون من دید. اگر ظرفیت بخشش نداشته باشم، هیچ‌وقت در این مسیر قرار نمی‌گرفتم. هر چه‌قدر ثروتمند باشیم، سعی کنیم در لژیون سردار ظرف‌هایمان را خیلی بزرگ برداریم؛ چراکه قرار است با همان ظرف‌ها خیر و برکت و حال خوش به خانه ببریم. ظرف بزرگ هم با پول خریدنی نیست؛ این برمی‌گردد به آن درون انسان که با چه حسی این راه را انتخاب کنم. صد من چه قدر است؟ بالاترین مقام من چه قدر است؟ چه قدر تلاش کردم؟ این پیام زیبای آقای مهندس را که در اول وادی آمده است، همواره با خودم مرور می‌کنم: پهلوان آن است که در غم و شادی دیگران شریک باشد و در گذر آن‌ها از گذرگاه‌های سخت به یاری آن‌ها بشتابد؛ خداوند هیچ‌گاه صراط مستقیم را فراموش نمی‌کند.

تایپیست: همسفر افروز رهجوی راهنما همسفر سمیه ( لژیون اول) 
عکاس: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم) 
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وحید