معنی عشق واقعی را در کنگره درک کردم

هشتمین جلسه از دوره دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صبا به استادی راهنمای ویلیام مسافر پیام، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر امید با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان پیام هستم مسافر؛ خیلی خوشحالم که امروز در جمع پرمهر شما عزیزان در نمایندگی صبا حضور دارم. فکر می‌کنم این دومین باری است که توفیق حضور در این شعبه را پیدا می‌کنم؛ جلسه گذشته در مکان قبلی شعبه خدمت شما بودم و جا دارد بابت مکان و لوکیشن جدید به همه اعضاء تبریک بگویم. امیدوارم همگی در این مسیر همواره مستدام و برقرار باشید. پیش از شروع جلسه، وقتی با دوستان هم‌صحبت شده بودم، تمام خاطرات دوران تاریک اعتیاد و راه‌های بی‌نتیجه‌ای که برای درمان رفته بودم پیش چشمم زنده شد. به این فکر می‌کردم که چه مسیرهای وحشتناک، دردناک و پرهزینه‌ای را پشت سر گذاشتم. سال‌ها پیش برای روانکاوی هزینه‌های سنگینی پرداخت ‌کردم؛ به یاد دارم سال ۱۳۹۰ جلسه‌ای نزدیک به ۷۰۰ هزار تومان پول پرداخت می‌کردم که در آن مقطع رقم بسیار بالایی بود. پزشکی بود که مدعی هیپنوتیزم‌درمانی بود. من در کمال خماری و حال خراب، در حالی که مصرفم شیشه و شربت تریاک بود، روبه‌روی او می‌نشستم و او می‌گفت: «چشم‌هایت را ببند، رودخانه و درخت و پرنده‌ها را تصور کن…»، در تمام مدتی هم که این جملات را می‌گفت، با تلفن همراهش پیامک تایپ می‌کرد و صدای دکمه‌های گوشی‌اش روی اعصابم رژه می‌رفت! بعد از پایان جلسه هم با همان حال خراب بیرون می‌آمدم و در ادامه نگاه اطرافیان طوری بود که گویی خودت مقصری و نمی‌خواهی آدم شوی؛ فکر می‌کردند این‌همه هزینه بی‌نتیجه مانده است چون اراده نداری.
روش دیگری که تجربه کردم، طب سوزنی در خیابان دولت تهران بود. حتی در قبال هزینه‌ها به آن شخص یک ساز سنتور دادم! او سوزن‌ها را به من وصل می‌کرد و با جریان برق شوک می‌داد که هر از گاهی از جا می‌پریدم. در پایان هم تجویز می‌کرد که با آن حال، مشروب مصرف کنم! نتیجه این بود که بعد از جلسه بلافاصله گل هم می‌کشیدم و سرمست به خانه برمی‌گشتم. پزشک مدعی بود من را از این‌رو به آن‌رو می‌کند و واقعاً هم همین شد؛ چون هر مسیری را که برای ترک انتخاب می‌کردم، با یک آنتی‌ایکس و تخریب جدیدتر از آن خارج می‌شدم. زمانی هم به کلینیک‌های ترک رفتم و بوپرونورفین (B2) برایم تجویز شد. با مصرف آن، ایستاده چرت می‌زدم، کار از یک قرص آغاز شد و خیلی سریع به مصرف روزی ۹ قرص رسیدم. کار به جایی رسید که همراهانم را فراخواندند و گفتند این فرد هر لحظه ممکن است از دنیا برود و باید خودتان را آماده کنید.
تقریباً تمام روش‌های شناخته‌شده را تجربه کردم؛ گروه‌درمانی، کمپ‌های ترک، مراقبه و مدیتیشن، انجمن‌های مختلف در پارک‌ها و دوره‌های تقویت درونی و غیره. هیچ‌کدام پاسخ نداد و روز به روز وضعیتم بدتر شد. به یاد دارم در جلسات مدیتیشن در میدان هروی، به نقطه‌ای از بی‌تمرکزی رسیده بودم که وقتی می‌خواستم سؤالی بپرسم، در میان جمله فراموش می‌کردم قصدم چه بود.
داروهای سنگین اعصاب در کنار مصرف الکل، در نهایت مرا به ورطه اوردوز کشاند. یک بار در دوران دانشجویی خارج از کشور سه روز به کما رفتم و بار دیگر در بیمارستان آیت‌الله طالقانی هفت روز در کما بستری بودم. اینجا بود که اطرافیان متوجه شدند اوضاع از کنترل خارج شده و با معرفی یکی از آشنایان، راه کنگره ۶۰ به روی من گشوده شد.
روز نخستی که وارد کنگره شدم و توسط آقای غفاری مشاوره شدم، حسی در درونم نهیب زد که «اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که به رهایی می‌رسی». با وجود اضطراب فراوان، زمانی که راهنمایم آقا آبتین را انتخاب کردم، تنها دغدغه‌ام این بود که بپرسم: آیا واقعاً حال من خوب می‌شود؟ پیش از ورود به کنگره دفتری داشتم که خط‌به‌خط آن با التماس پر شده بود؛ نوشته بودم: خدایا، می‌شود یک روز فقط ۳ ثانیه آرامش داشته باشم؟ می‌شود در جمعی حاضر شوم بدون اینکه مورد تمسخر قرار بگیرم؟ می‌شود شب‌ها راحت بخوابم و یک نفس آسوده بکشم؟
در ماه‌های اول ورود به کنگره، شاید درک عمیقی از متون و جهان‌بینی نداشتم؛ اما هر روز حالم بهتر می‌شد، هر روز بهتر از دیروز. کم‌کم حس‌هایم باز شد و محبت به قلبم برگشت؛ چرا که تخریب اعتیاد مرا تبدیل به انسانی کاملاً بی‌احساس کرده بود. تا پیش از کنگره، همه چیز برایم بی‌معنا بود؛ حتی پیوند محبت، خانواده و مرگ اطرافیان را درک نمی‌کردم. من انسانی بودم که به خاطر حس کنجکاوی و حس‌های بسته‌ام، انواع و اقسام مواد مخدر را تجربه کرده بودم و تنها تعداد معدودی باقی مانده بود که آنها را هم اگر استفاده می‌کردم، راه برگشتی برایم نمی‌ماند.
در مسیر آموزش‌های کنگره و با تعمق روی دستاوردهای مهندس دژاکام، برایم روشن شد که چرا ایشان این‌قدر روی جسم و فیزیک انسان، از درمان اعتیاد و سیگار گرفته تا تغذیه سالم و درمان بیماری‌های صعب‌العلاج تمرکز دارند. این جسم، سفینه و امانتی الهی است؛ وقتی تعادل بیوشیمیایی و سیستم ایکس نامیزان باشد، افکار و روان انسان نیز فرو می‌ریزد. با بازسازی این ساختار، نه تنها اعتیاد، بلکه بسیاری از بحران‌های روحی و درونی‌ام درمان شد.

بزرگ‌ترین نعمتی که کنگره به من بخشید، مفهوم حقیقی عشق، محبت و دوست‌داشتن بود. یاد گرفتم دوست‌ داشتن، تظاهر و لبخند تصنعی نیست؛ بلکه جاری شدن عشق به انسان‌ها، طبیعت و کل هستی است. امروز قلباً شاکر خداوند هستم که در این مکان مقدس و در جمع شما دوستان حضور دارم. باور دارم آرامش و سلامتی جاری در کنگره ۶۰، نعمتی بی‌بدیل است که شاید در پیشرفته‌ترین کشورهای جهان با تمامی امکانات مالی و علمی نیز نمونه‌اش یافت نشود. آنچه در اینجا رخ می‌دهد، یک معجزه حقیقی است. گاهی به یاد می‌آورم از کجا به کجا رسیده‌ام؛ روزهایی که کارتن‌ خوابی، بی‌خانمانی و تحقیر را با تمام وجود لمس کردم. اکنون هر آنچه از جایگاه، انرژی و آرامش دارم را تماماً مدیون مسیر کنگره ۶۰، آموزش‌های جناب مهندس و روش DST هستم. اعتیاد با شربت OT درمان می‌شود، اما تاریکی عمیق درونی تنها با جهان‌بینی و بودن در این صراط مستقیم کنار می‌رود. امیدوارم همواره در این مسیر باشم، از اینکه با سکوت و توجه خود به مشارکت من گوش کردید بسیار سپاسگزارم.

عکس و تایپ: مسافر ابوالفضل رهجوی راهنما مسافر کامران (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: مسافر مجتبی رهجوی راهنما مسافر ابراهیم (لژیون سوم)
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا