English Version
This Site Is Available In English

در طول سفر به‌تدریج متوجه ارزش آموزش‌ها شدم

در طول سفر به‌تدریج متوجه ارزش آموزش‌ها شدم

امروز جلسه هفتم از دوره دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی در نمایندگی حسن‌آباد با استادی مسافر حمیدرضا، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه « DST و تجربه من از سایر روش‌ها » در تاریخ دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ ساعت ١۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان حمیدرضا هستم مسافر. ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که این فرصت نصیبم شد تا در این جایگاه قرار بگیرم، خدمت کنم و از شما عزیزان آموزش بگیرم. از آقا جعفر، آقای مختاری، آقا مجید و تمام خدمتگزاران شعبه حسن‌آباد تشکر می‌کنم. بسیار خوشحالم که در روزهای نخست افتتاح این شعبه حضور داشتم و توانستم چند روزی در اینجا خدمت کنم. واقعاً انرژی زیادی گرفتم و می‌توانم بگویم تا یک هفته حال و انرژی خوبی داشتم. دستور جلسه این هفته برای من حمیدرضا، بسیار آموزنده است؛ چراکه فرصتی فراهم می‌کند تا به گذشته خودم نگاه کنم و ببینم کجا بودم، چه شرایطی داشتم و چه مسیری را طی کرده‌ام. خدا را شکر می‌کنم که وارد کنگره۶۰ شدم. پیش از ورود به کنگره۶۰ ترک‌های مختلفی را تجربه کرده بودم. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم زمانی که تریاک مصرف می‌کردم و به توصیه دیگران به کمپ رفتم. در آنجا روزهای سختی را پشت سر گذاشتم و با مشکلات زیادی روبه‌رو بودم. پس از بیرون آمدن از کمپ، همیشه چشمم به دنبال کسی بود که به من تعارف کند و بگوید بیا با هم مواد مصرف کنیم. از طرفی حالم خوب نبود، شب‌ها خواب مناسبی نداشتم، در طول روز حوصله انجام هیچ کاری را نداشتم و خیلی زود خسته می‌شدم. با وجود تمام این سختی‌ها، حتی ده روز هم نگذشت که دوباره مصرف را شروع کردم. بار دیگر در خانه و با کمک خانواده تلاش کردم مواد را کنار بگذارم. در آن روزهای سخت با خودم می‌گفتم دیگر چنین کاری نمی‌کنم و حاضر نیستم دوباره آن عذاب‌ها را تحمل کنم، اما همین که پایم به خیابان می‌رسید، تمام تصمیم‌هایم فراموش می‌شد و دوباره به همان مسیر برمی‌گشتم. این اتفاق فقط برای من نبود و بسیاری از مصرف‌کنندگان شرایط مشابهی را تجربه می‌کردند.

من ترک‌های مختلفی را تجربه کردم؛ تریاک را کنار می‌گذاشتم و به سراغ قرص می‌رفتم، قرص را کنار می‌گذاشتم و روش دیگری را امتحان می‌کردم. زمانی که شیشه تازه وارد جامعه شده بود، بعضی از آشنایان به من پیشنهاد کردند که با مصرف آن می‌توانم تریاک را به‌راحتی کنار بگذارم، اما شرایط من نه‌تنها بهتر نشد، بلکه مشکلاتم بیشتر شد. مدتی شیشه مصرف کردم و پس از آن به سراغ هروئین هم رفتم. تقریباً تمام راه‌هایی را که دیگران برای ترک پیشنهاد می‌کردند، امتحان کرده بودم. بعدها متوجه شدم که این روش‌ها راه درمان انسان نیستند و درمان با ترک تفاوت اساسی دارد. خدا را شکر می‌کنم که با کنگره۶۰ آشنا شدم و روش درمانی آقای مهندس در اختیار من قرار گرفت. واقعاً اگر این مسیر را پیدا نمی‌کردم، با آن تجربه‌هایی که از ترک‌های مختلف داشتم، شاید امروز در این جایگاه نبودم. زمانی که وارد کنگره شدم، سه جلسه تازه‌واردین را گذراندم و به من گفتند باید گوش‌به‌فرمان باشم و آموزش بگیرم. در ابتدا بعضی از صحبت‌ها برایم عجیب بود. برای مثال، زمانی که راهنما می‌گفت باید سرت را با سر راهنما عوض کنی، با خودم فکر می‌کردم مگر چنین چیزی امکان دارد؟ اما کم‌کم متوجه شدم منظور از این صحبت چیست و چرا باید به راهنما اعتماد کرد. تصمیم گرفتم آموزش‌ها را بپذیرم و به آن‌ها عمل کنم. می‌توانم با اطمینان بگویم که حدود چهار ماه سر کار نرفتم و از خانه بیرون نمی‌آمدم، مگر برای حضور در کنگره. تمام تمرکزم روی سفر و آموزش بود. سعی می‌کردم زودتر به کنگره بیایم، خدمت کنم و به خانه برگردم. بیشتر از هر چیز روی سی‌دی‌ها تمرکز داشتم تا بتوانم آموزش‌ها را دریافت کنم. خدا را شکر که توانستم سفرم را به پایان برسانم و به درمان برسم.

در طول سفر، به‌تدریج متوجه ارزش آموزش‌ها شدم. اوایل وقتی سی‌دی‌های آقای مهندس را گوش می‌کردم، بعضی مطالب برایم قابل درک نبود و با خودم می‌گفتم چرا ایشان بعضی صحبت‌ها را چندین بار تکرار می‌کنند. حتی یک بار به راهنمایم گفتم اگر این مطالب را ننویسم چه اتفاقی می‌افتد؟ ایشان به من گفت اگر می‌خواهی درمان شوی، باید بنویسی و آموزش‌ها را جدی بگیری. راهنمای سفر اول من آقای علی زینلی بود. ایشان همسایه من بودند و همیشه تأکید می‌کردند که باید در مسیر درمان حضور داشته باشم و وظایفم را انجام بدهم. اگر به دیگران یک بار تذکر می‌دادند، به من دو بار تذکر می‌دادند تا مطمئن شوند آموزش‌ها را جدی می‌گیرم. واقعاً برای من زحمت کشیدند و نقش مهمی در درمانم داشتند. از همین‌جا برای ایشان دعا می‌کنم و امیدوارم هرچه زودتر مشکلاتشان برطرف شود و دوباره بتوانند در کنگره خدمت کنند. پس از اینکه سفرم را به پایان رساندم و به رهایی رسیدم، در ابتدا تمایلی به قطع مصرف سیگار نداشتم. حتی یک بار به راهنما گفتم که دوست ندارم سیگار را کنار بگذارم و می‌خواهم همچنان آن را مصرف کنم. اما با گذشت زمان از رهایی، متوجه شدم که دیگر سیگار برایم لذتی ندارد. وقتی با اطرافیانم روبه‌رو می‌شدم و می‌خواستم احوالپرسی کنم، به من می‌گفتند بوی سیگار می‌دهی. خدا را شکر که دوباره آقای مهندس راه درمان سیگار را هم در اختیار ما قرار دادند و توانستم این مسیر را تجربه کنم. درمان با ترک تفاوت زیادی دارد و ما اعضای کنگره این تفاوت را به‌خوبی درک می‌کنیم. من هم با استفاده از روش درمانی کنگره توانستم مصرف سیگار را کنار بگذارم و به رهایی برسم.

روز رهایی خود را به‌خوبی به یاد دارم. روز جمعه رهایی گرفتم و با خوشحالی به خانه برگشتم. در کنار این خوشحالی، کمی هم استرس داشتم و با خودم فکر می‌کردم اگر روز بعد دوز دارو را مصرف نکنم، چه اتفاقی خواهد افتاد. به یاد دارم زمانی که دوز دارویم ۰/۴ بود، آن را به ۰/۳ کاهش دادم و کمی احساس کمبود داشتم. موضوع را با راهنمایم مطرح کردم و ایشان به من گفتند که این نشانه آن است که داری درست می‌شوی. روز جمعه گذشت و صبح روز بعد که از خواب بیدار شدم، دیدم هیچ مشکلی ندارم. روزهای بعد هم به همین شکل گذشت و امروز چهار سال است که از آن روز می‌گذرد. همیشه خدا را شکر می‌کنم که این فرصت را پیدا کردم تا با روش درمانی کنگره۶۰ آشنا شوم و زندگی متفاوتی را تجربه کنم. پدر خدابیامرزم هم در آن دوران گاهی به من می‌گفت اگر دیدی هوس مصرف به سراغت آمد، دستت را مشت کن و به خودت بگو دیگر بس است. پدرم در سفر اول من از دنیا رفت، اما همیشه یادش می‌کنم و محبت‌هایش را از یاد نمی‌برم. با این حال، امروز بیشتر از هر زمان دیگری متوجه می‌شوم که صرفاً با تصمیم گرفتن و تحمل سختی‌ها نمی‌توان به درمان رسید. من بارها تصمیم گرفته بودم که دیگر مصرف نکنم، اما هر بار دوباره به همان شرایط برمی‌گشتم. خدا را شکر که آقای مهندس این روش را در اختیار ما قرار دادند تا بتوانیم به‌جای تجربه ترک‌های مکرر، مسیر درمان را طی کنیم. واقعاً از ایشان سپاسگزارم که چنین فرصتی را برای من و افراد بسیاری فراهم کردند.

وقتی به گذشته خود نگاه می‌کنم، می‌بینم حمیدرضا چند سال پیش فقط یک مرده متحرک بود. شرایط من به‌گونه‌ای بود که حتی برادر خودم هم مرا قبول نداشت، چون مصرف‌کننده بودم و حال خوبی نداشتم. زمانی که می‌خواستم در یک مجلس یا جمع خانوادگی حضور پیدا کنم، سعی می‌کردند مرا همراه خودشان نبرند، چون شرایط مناسبی نداشتم. اما امروز به لطف درمان، زندگی‌ام تغییر کرده است. خانواده‌هایی که به دلیل اعتیاد از هم پاشیده بودند، با ورود به کنگره و قرار گرفتن در مسیر درمان توانستند دوباره زندگی کنند. یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌ برای من این است که صبح که از خواب بیدار می‌شوم دیگر دغدغه تهیه و مصرف مواد و سیگار را ندارم. خدا را شکر می‌کنم که امروز می‌توانم بدون آن نگرانی‌ها زندگی کنم و از لحظه‌های زندگی‌ام لذت ببرم. از زمانی که آقای مهندس از دنیا رفتند، هر بار که به یاد ایشان می‌افتم، با خود می‌گویم واقعاً چه لطف بزرگی در حق من و انسان‌های بسیاری کردند. امروز شعبه‌های زیادی در کنگره۶۰ فعالیت می‌کنند و تعداد زیادی از خدمتگزاران با وجود اینکه هرکدام زندگی، شغل و مسئولیت‌های خودشان را دارند، وقت می‌گذارند و برای خدمت به دیگران در شعبه‌ها حضور پیدا می‌کنند. این افراد از کار و زندگی شخصی خود می‌گذرند تا بتوانند دست افرادی مانند من حمیدرضا، را بگیرند و به آن‌ها کمک کنند تا مسیر درمان را پیدا کنند. واقعاً باید قدر این محبت و خدمت را دانست. از تمام خدمتگزاران کنگره۶۰ تشکر می‌کنم و امیدوارم خداوند به زندگی آن‌ها برکت بدهد و عزتشان را روزبه‌روز بیشتر کند. من هرچه بتوانم در کنگره خدمت کنم، باز هم در برابر لطفی که در حق من شده کم است.

تایپ و ویرایش: مسافر مجید
ارسال: مسافر مجید
ارسال: مرزبان خبری مسافر حسن
مسافران نمایندگی حسن‌آباد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .