گروه خانواده_از رنجِ درمان تا آرامشِ کنگره

جلسه هشتم از دور اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی کارون با استادی پهلوان همسفر مهوش، نگهبانی همسفر خدیجه و دبیری همسفر آمنه با دستور جلسه<< DST و تجربه من از سایر روش‌ها>> در روز یکشنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵ در ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد: 

ابتدا از ایجنت همسفر بنفشه و مرزبان تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه آموزش ببینم، درس پس بدهم و خدمت کنم. فقدان مهندس حسین دژاکام برای همه ما بسیار سنگین و جان‌سوز بود."در دایره‌ی قسمت ما نقطه‌ی تسلیمیم، لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی". گاهی انسان با خود می‌اندیشد که هنوز فرصت زیادی برای دیدار و گفت‌وگو باقی است، اما ناگهان درمی‌یابد که فرصت‌ها به پایان رسیده‌اند. من نیز فرصت‌هایی برای دیدار ایشان داشتم، اما به دلیل مشغله‌های زندگی آن‌ها را به تعویق انداختم و اکنون از این بابت احساس تأسف می‌کنم. بااین‌حال، یکی از آموزش‌های ارزشمند مهندس این بود که فاصله میان این جهان و جهان دیگر را برای ما کوتاه و مفهوم مرگ را قابل‌درک‌تر کرد. امیدوارم روزی در جای دیگر، دوباره شاهد حضور و دیدار ایشان باشیم.

از نظر من، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای مهندس دژاکام، شناخت و شکافتن صورت‌ مسئله اعتیاد و تبیین روش درمان آن بود. پیش از آشنایی با کنگره، تصور می‌کردم قطع مصرف مواد به معنای درمان اعتیاد است و برای نجات مسافرم بارها روش‌های مختلفی را امتحان کردم؛ از جمله فرستادن او به کمپ که نه‌‌تنها نتیجه‌ای نداشت، بلکه هر بار شرایط جسمی و روانی او را دشوارتر می‌کرد. در آن دوران، زندگی من سرشار از نگرانی، ترس و اضطراب بود. هر صبح نخستین پرسشم این بود که آیا مسافرم مصرف کرده است یا خیر. حتی تصور می‌کردم اگر فردی مدتی مصرف نکند، به درمان رسیده است؛ اما بعدها دریافتم که قطع مصرف با درمان تفاوت اساسی دارد و اعتیاد تنها یک مسئله جسمی نیست، بلکه ابعاد روانی و جهان‌بینی انسان را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

آموزش‌های مهندس و روش درمان تدریجی، نگاه من را به اعتیاد تغییر داد. آموختم که درمان واقعی با کاهش تدریجی مواد و بازگشت تعادل به جسم و روان امکان‌پذیر می‌شود و نمی‌توان صرفاً با قطع مصرف به نتیجه مطلوب رسید. خدا را شاکرم که پس از سال‌ها رنج، نگرانی و ناامیدی، مسیر کنگره در زندگی من قرار گرفت. امروز دیگر تمام انرژی و توانم صرف کنترل مصرف مسافرم نمی‌شود؛ بلکه دغدغه‌ام این است که چگونه می‌توانم به او کمک کنم با انگیزه و انرژی بیشتری در مسیر درمان حرکت کند.
امروز بزرگ‌ترین دغدغه من و خانواده‌ام این است که چگونه می‌توانیم برای کنگره مفید باشیم و سهمی در خدمت و انتقال این آموزش‌ها داشته باشیم. حقیقتاً هرقدر شکرگزار باشم، نمی‌توانم حق مهندس را به خاطر آنچه به زندگی من و خانواده‌ام بخشید ادا کنم. اگر کنگره نبود، شاید امروز نه آرامش خانواده‌ام را داشتم و نه امیدی را که اکنون در زندگی‌ام احساس می‌کنم. من خود را مدیون این مسیر و آموزش‌های ارزشمند آن می‌دانم. اکنون که فقدان مهندس را تجربه کرده‌ایم، مسئولیت ما سنگین‌تر شده است؛ زیرا ما کسانی هستیم که این آموزش‌ها را از نزدیک لمس کرده‌ایم و شاهد تغییر و تحول زندگی خود بوده‌ایم. بنابراین وظیفه داریم آنچه را آموخته‌ایم به دیگران منتقل کنیم و به‌عنوان راویان این مسیر، چراغ راه کسانی باشیم که هنوز در تاریکی اعتیاد به سر می‌برند. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

مرزبانان کشیک: همسفر سارا و مسافر حسن
تایپیست: همسفر آمنه رهجو راهنما همسفر زهره(لژیون چهار)
عکاس: همسفر تیام رهجو راهنما همسفر زهره(لژیون یک)
ویراستار و ارسال: مرزبان خبری همسفر سارا