یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای مهندس دژاکام، امیدی است که به انسان‌ها بخشیدند.

جلسه چهارم از دوره پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، به استادی راهنمای محترم مسافر کیوان، نگهبانی مسافر امین و دبیری مسافر احمد، با دستور جلسه « بزرگداشت جناب آقای مهندس و دستاوردهای ایشان » در روز پنجشنبه مورخ ۱۴۰۵.۰۸.۱۴ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان کیوان هستم یک مسافر، بسیار خوشحالم که فرصت دیگری فراهم شد تا امروز در کنگره حضور داشته باشم و در خدمت عزیزان باشم و از این فرصت برای آموزش گرفتن استفاده کنم.
از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که توانستند این شرایط و بستر را فراهم کنند تا افراد و خانواده‌ها به کنگره۶۰ بیایند و با پیدا کردن صورت مسئله اعتیاد و راه درمان صحیح اعتیاد توانستند را رهایی انسان‌ها را فراهم کنند
کنگره ۶۰ سختی‌ها و چالش‌های بسیاری را پشت سر گذاشته است. همان‌طور که امروز مشاهده می‌کنیم، خانواده‌ها، مسافران و همسفران به کنگره مراجعه می‌کنند و شرایط درمان و به تعادل رسیدن افراد و انسجام خانواده ها شکل می گیرد. موضوع درمان اعتیاد به بهترین شکل ممکن در کنگره بیان شده است به‌گونه‌ای که هر شخصی که خواسته رسیدن به درمان را داشته باشد، می‌تواند به این مهم دست پیدا کند. پشت تمام این اتفاقات، سختی‌ها، رنج‌ها و مشقت‌هایی وجود داشته که آقای مهندس و خانواده محترمشان متحمل شده‌اند. آقای مهندس اعتقاد داشتند که تنها راه رسیدن به درمان اعتیاد، کشف متد DST است.
 زمانی که انسان‌ بتوانند از خواسته‌ها و تمایلات شخصی خود عبور کند و در جهت فرمان حرکت کند، می‌تواند محیط و مکان هایی را برای افرادی فراهم کند که به آرامش برسند.
آقای مهندس از زمان شروع کنگره اتفاقات بزرگی را رقم زدند. با کشف متد DST توانستند به‌تدریج دستاوردهای بزرگی را در کنگره به وجود بیاورند. حتی مسیر درمان برخی از بیماری‌هایی که لاعلاج شناخته می‌شدند، مورد توجه و بررسی قرار گرفت. شاید در ابتدا هدف کنگره صرفاً درمان اعتیاد بود و موضوعاتی مانند درمان بیماری‌های لاعلاج، مثل سرطان، کولیت روده و ام‌اس در حوزه فعالیت اولیه کنگره قرار نداشت؛ اما به‌مرور زمان و لطف خدا مسیرهای جدیدی از درمان بیمارهای صعب العلاج مشخص شد. علم و دانش و نگاه متفاوت آقای مهندس با کشف متد DST و درمان سیگار و کاهش وزن باعث شد تا بتواند درد و رنج هایی که بشر در این زمینه داشتند را کاهش دهند و زمینه‌ای را فراهم کردند  تا انسان‌ها به آرامش و به تعادل برسند.
این یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهایی بود که آقای مهندس توانستند به آن دست پیدا کنند. مشخص شد بسیاری از افرادی که به کنگره مراجعه می‌کردند و به درمان می‌رسیدند، به‌تدریج متوجه بهبود برخی بیماری‌ها و مشکلات زمینه‌ای خود نیز می‌شدند؛ بیماری‌هایی که سال‌ها با آن‌ها درگیر بودند. در ابتدا، آقای مهندس از مشاهده این اتفاقات خداوند را شکر می‌کردند و از این نتایج خوشحال بودند؛ اما به‌تدریج تعداد افراد و گزارش‌های موردی یا همان کیس‌ریپورت‌ها افزایش پیدا کرد. در ادامه، کنگره به مرحله‌ای رسید که مقالات علمی ارائه کرد و تحقیقات و پژوهش‌های بیشتری را در زمینه این بیماری‌ها انجام داد.
گاهی موضوعی مطرح می‌شود و ماهیت یک مسئله مشخص می‌شود، اما راه درمان آن همچنان وجود ندارد. در بسیاری از مقالات پزشکی امروز، بیماری‌ها و تأثیرات آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرند. برای مثال، دانشمندان از تأثیرات بیماری اعتیاد و ام‌اس آگاهی دارند، اما شناخت بیماری لزوماً به معنای مشخص بودن راه درمان آن نیست.

در کنگره اتفاق متفاوتی رقم خورد. با مطرح شدن موضوع بیان ژن، مشخص شد که در بدن چه تغییراتی اتفاق می‌افتد. بررسی شد که در شخص مبتلا به اعتیاد، بیان ژن‌ها چه تغییراتی پیدا می‌کند و در شخصی که دچار بیماری ام‌اس می‌شود، چه تغییراتی در بیان ژن‌ها به وجود می‌آید.
تمام این مسائل، تحقیقات و پژوهش‌ها به انسان کمک می‌کنند تا به شناخت و هدف مشخصی دست پیدا کند؛ اما در کنگره اتفاق متفاوتی رخ داد. ابتدا افراد توانستند به درمان برسند و پس از آن، موضوع تحقیقات و بررسی‌های علمی مطرح شد. به این ترتیب، پس از رسیدن افراد به درمان، بیان ژن‌های آن‌ها مورد ارزیابی قرار گرفت تا مشخص شود به‌واسطه بیماری چه اختلالاتی به وجود آمده و بیماری اعتیاد چه تأثیری بر بیان ژن‌ها گذاشته است.
آقای مهندس و کنگره ۶۰ توانستند نتایج این تحقیقات را در قالب مقالات علمی ارائه کنند و این مقالات در معتبرترین دانشگاه‌های دنیا مراحل داوری را پشت سر گذاشتند.
یک مقاله زمانی که قرار است مورد ارزیابی قرار بگیرد، توسط گروهی از داوران متخصص بررسی می‌شود. تا زمانی که مراحل داوری و ارزیابی را پشت سر نگذارد، امکان ثبت و انتشار آن در ژورنال‌های علمی و پزشکی فراهم نمی‌شود. دستگاهی که برای ارزیابی بیان ژن‌ها مورد استفاده قرار گرفت، دستگاه میکرواری بود. این دستگاه امکان بررسی هم‌زمان ۱۷ هزار ژن را فراهم می‌کرد و نشان می‌داد که بیان ژن‌های یک شخص مصرف‌کننده چه تغییراتی پیدا می‌کند.

با استفاده از روش DST، این موضوع به شکل‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفت. برای مثال، بررسی شد شخصی که به‌صورت سقوط آزاد مصرف مواد را قطع کرده است، در آن بازه زمانی چه تغییراتی در بیان ژن‌های او اتفاق می‌افتد.در پژوهش دیگری، تعدادی موش آزمایشگاهی را در معرض مصرف مواد قرار دادند و آزمایش‌های لازم را انجام دادند. سپس با استفاده از روش DST، آن موش‌ها را تحت درمان قرار دادند و تغییرات بیان ژن آن‌ها را در زمان مصرف و پس از درمان مورد بررسی قرار دادند.در آزمایش دیگری نیز تعدادی موش را به مصرف الکل مبتلا کردند و سپس با استفاده از روش DST آن‌ها را تحت درمان قرار دادند و تغییرات بیان ژن آن‌ها را در مراحل مختلف، یعنی در زمان مصرف و پس از درمان، مورد بررسی قرار دادند.

ارائه این نتایج و مقالات، اهمیت این دستاورد را نشان می‌دهد. خداوند را شکر می‌کنیم که چنین شرایطی در کنگره فراهم شد.
اما اگر بخواهم درباره دستاوردهای آقای مهندس صحبت کنیم، باید بگویم یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، امیدواری بود؛ همان باور و ایمانی که به انسان می‌دهد تا بداند اگر چیزی را از دست داده است، می‌تواند دوباره آن را با تلاش و حرکت در مسیر درست و تغییر در جهان بینی می تواند آن را به  دست بیاورد. اگر در زندگی شکست خورده یا دچار ناامیدی شده است، این شرایط را می‌تواند دوباره تغییر دهد.
این موضوع بسیار ارزشمند است. شاید در خارج از کنگره، اعتیاد را بیماری لاعلاج، پیش‌رونده یا نوعی مسمومیت مزمن معرفی کنند؛ اما آقای مهندس این باور و اعتقاد را به انسان‌ها دادند که این‌گونه نیست. شخصی که دچار اعتیاد شده است، می‌تواند به درمان برسد و آرامش را دوباره به زندگی خود بازگرداند.
یکی از مهم‌ترین مسائلی که می‌تواند زندگی انسان را تحت تأثیر قرار دهد، از دست دادن امید است. این امیدواری را آقای مهندس با عمل سالم و شناخت و معرفت سالم به تمام اعضای کنگره بخشیدند. حتی اگر شخصی در بهترین شرایط و بالاترین جایگاه قرار داشته باشد، اگر امید خود را از دست بدهد، توان حرکت و تجربه انجام بسیاری از کارها را از دست خواهد داد. کافی است انسان دچار ناامیدی شود تا تمام دستاوردهایش تحت تأثیر قرار بگیرند.
آقای مهندس این امیدواری را به ما دادند و نشان دادند زمانی که افراد کنگره در این مسیر حرکت کنند، می‌توانند وجود و تأثیر ایشان را احساس کنند.
همان‌طور که امروز در صحبت‌های دکتر امین در جلسه لژیون سردار شنیدم، ایشان می‌گفتند: «من آقای مهندس را احساس می‌کنم. آقای مهندس هست و وجود دارد.» برای کسانی که مسیر ایشان را ادامه می‌دهند و در راه دستاوردهای آقای مهندس قدم برمی‌دارند، این حضور و تأثیر قابل احساس است.
این موضوع برای کسانی که به جهان پس از مرگ، جهان آخرت و ادامه حیات اعتقاد و باور دارند، معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند. آن‌ها باور دارند که زندگی محدود به آن چیزی نیست که ما در حال تجربه کردن آن هستیم و ارتباطی فراتر از حضور فیزیکی نیز وجود دارد؛ ارتباطی قوی و عمیق.
غم بزرگ می‌تواند هم انسان را به اعماق تاریکی بکشاند و هم می تواند باعث رشد و تکامل انسان شود‌و زمینه‌ساز شکوفایی و حرکت دوباره او شود. این موضوع به نوع نگاه انسان بستگی دارد؛ اینکه چگونه به این غم نگاه کند و چه برداشتی از آن داشته باشد.
تا زمانی که در کنگره امانت‌دار دستاوردهای آقای مهندس باشیم، در مسیر تفکر و دانش های کشف شده ایشان حرکت کنیم و هدفی را که کنگره مشخص کرده است دنبال کنیم و بتوانیم از درد و رنج بشر بکاهیم، به یک تازه‌وارد امید بدهیم و شرایطی فراهم کنیم تا یک سفر اولی بتواند سفر خود را به‌درستی انجام دهد. در چنین مسیری است که می‌توانیم وجود و تأثیر آقای مهندس را در کنار خودمان احساس کنیم.
این امانت‌داری یکی از بزرگ‌ترین مسئولیت‌هایی است که انسان باید بتواند به‌درستی آن را انجام دهد.
اعضای کنگره امروز غم بزرگی را تجربه می‌کنندو با پشت سر گذاشتن این سختی ها قطعاً شکوفایی نیز رقم خواهد خورد. در مسیری که کنگره در حال حرکت است، اعضا کنگره با ایمان و تلاش می‌توانند مسیر رشد و تکامل را طی کنند. قطعاً خداوند نیز می‌تواند یاری‌رسان باشد تا این غم بزرگ تسکین پیدا کند و بتوانیم در مسیری که آقای مهندس بنا نهاده‌اند، به کاهش درد و رنج دیگران کمک کنیم.
هر شخصی می‌تواند به دستاوردهای آقای مهندس در زندگی خودش نگاه کند و ببیند چه اتفاقاتی برای او رقم خورده است. آرامش و آسایشی که امروز در زندگی بسیاری از اعضا وجود دارد، ریشه در تفکری دارد که آقای مهندس بنا نهاده اند.
در واقع، پیوندی میان انسان‌ها وجود دارد و تا زمانی که محبت و علاقه میان آن‌ها برقرار باشد، می‌تواند ادامه پیدا کند. آنچه ما را به یکدیگر متصل نگه می‌دارد، همین پیوند محبت است. ممکن است در مقطعی حضور فیزیکی وجود نداشته باشد، اما پیوند محبت باعث می‌شود این ارتباط همچنان برقرار و ماندگار باقی بماند.
خیلی متشکرم که به صحبت‌های من گوش دادید.