تعادل جسم و روان؛ ثمره آموزش، آگاهی و عشق

یازدهمین جلسه از دوره نوزدهم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی بیرجند، ویژه مسافران با استادی مسافر غلامرضا، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر محمدحسین با دستور جلسه" دی اس تی و تجربه من از سایر روش ها " در روز یکشنبه 17 آبان ماه 1405 راس ساعت 17 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

درود و عرض ادب خدمت همه دوستان. در ابتدا به روح آقای مهندس دژاکام، در هر بُعدی که هستند، درود می‌فرستم. از راهنمای محترم خودم تشکر می‌کنم که فرصت آموزش و خدمت را در این جایگاه برای من فراهم کردند. همچنین از گروه مرزبانی و تمام عزیزانی که در رده‌های مختلف خدمتی مشغول خدمت هستند، قدردانی می‌کنم.

به اعتقاد من، تقریباً همه ما تجربه سقوط آزاد یا شبه‌سقوط آزاد را داشته‌ایم. چرا؟ چون به‌ندرت پیش می‌آید که فردی در دوران طلایی مصرف خود تصمیم بگیرد به سراغ درمان برود. معمولاً افراد زمانی به فکر درمان می‌افتند که از نیمه راه عبور کرده‌اند یا به انتهای خط رسیده‌اند و پیش از آن، حتماً تجربه سقوط آزاد یا شبه‌سقوط آزاد را پشت سر گذاشته‌اند. آقای مهندس در کتاب شصت درجه، این دو مسیر را به‌خوبی توضیح داده‌اند. یکی سقوط آزاد بدون دارو و دیگری شبه‌سقوط آزاد با دارو است. در این مسیرها، اتفاقات و شرایط بسیار سختی برای انسان به وجود می‌آید. من از این تجربه‌ها مستثنا نیستم و تصور می‌کنم بسیاری از شما دوستان نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده‌اید.

من شخصاً تجربه‌های زیادی از سقوط آزاد داشته‌ام؛ هم در منزل و هم در کمپ. در منزل، پس از گذشت حدود ۲۴ تا ۳۰ ساعت، شرایط به‌قدری سخت می‌شد که دیگر کنترل رفتار و حرکاتم را از دست می‌دادم. لگد زدن به در و دیوار، گاز گرفتن فرش و اتفاقات دیگری که شاید بیان کردن بعضی از آن‌ها چندان مناسب نباشد، بخشی از آن شرایط بود. حتی در انجام ساده‌ترین کارهای روزمره، مانند رفتن به دستشویی، دچار مشکل می‌شدم. افسردگی، بی‌خوابی، بی‌قراری و رفتارهای غیرعادی نیز به این وضعیت اضافه می‌شد. این همان شرایط دشوار سقوط آزاد در منزل بود.

سقوط آزاد در کمپ را نیز بارها تجربه کرده‌ام. در کمپ‌های مختلف بستری شده‌ام و تنها تفاوت کمپ با منزل این بود که در کمپ، گاهی با افراد برخوردهای توهین‌آمیز صورت می‌گرفت و حتی شخصیت آن‌ها را زیر سؤال می‌بردند تا به اصطلاح به فرد بر بخورد و انگیزه ترک پیدا کند؛ اما این رفتارها معمولاً نتیجه معکوس داشت و باعث ایجاد رنجش می‌شد. در هر کمپ، چه اتفاقی می‌افتاد؟ فرد مدتی بستری می‌شد، سپس ترخیص می‌کرد و دوباره به همان شرایط قبلی بازمی‌گشت. این چرخه چندین بار تکرار می‌شد و فرد به یکی از مشتریان دائمی آن کمپ تبدیل می‌شد. پس از مدتی نیز به کمپ دیگری مراجعه می‌کرد؛ اما هیچ‌کدام از این روش‌ها تأثیر ماندگاری نداشتند. چرا؟ چون سیستم ایکس بدن ترمیم نمی‌شد و داروی مناسبی که بتواند نیاز بدن را به‌صورت اصولی تأمین کند، در اختیار فرد قرار نمی‌گرفت. در نتیجه، این چرخه معیوب همچنان ادامه پیدا می‌کرد.

روش دیگری که تجربه کرده‌ام، شبه‌سقوط آزاد در بیمارستان بود. بارها به بیمارستان مراجعه کردم و بستری شدم. وقتی وارد بیمارستان می‌شدیم، مواد مصرفی را قطع می‌کردند و درمان دارویی را آغاز می‌کردند. ابتدا از دوز پایین دارو شروع می‌کردند و به‌تدریج آن را به یک دوز ثابت می‌رساندند. سپس با همان دوز ثابت، فرد را رها می‌کردند تا به خانه برگردد. معمولاً به فرد گفته می‌شد که باید چند سال این داروها را مصرف کند یا حتی تا پایان عمر به مصرف آن‌ها ادامه دهد و راه دیگری برایش وجود ندارد. در کنار این شرایط، گاهی برچسب بیماری‌های مختلف نیز به فرد زده می‌شد. این هم یکی دیگر از تجربه‌های من در مسیر شبه‌سقوط آزاد با دارو بود.

علت اصلی این بود که باز هم سیستم ایکس بدن ترمیم نمی‌شد. دارویی که بتواند به‌تنهایی و به‌صورت کامل جایگزین یک فرایند اصولی درمان شود، وجود نداشت. حتی گاهی داروهایی که برای من تجویز می‌شدند، تأثیرات مخرب‌تری نسبت به مواد مصرفی داشتند. به یاد دارم وقتی دارویی مصرف می‌کردم، احساس می‌کردم حتی از مواد صنعتی هم شرایط بدتری پیدا کرده‌ام. دارو مرا کاملاً بی‌حرکت و قفل می‌کرد و اجازه انجام فعالیت‌های عادی را از من می‌گرفت. به پزشک می‌گفتم: این چه دارویی است که تأثیر آن از مواد صنعتی هم بدتر است؟ من وقتی مواد صنعتی مصرف می‌کنم، دست‌کم چهار روز در هفته می‌توانم سر کار حاضر شوم؛ اما این دارو مرا به‌گونه‌ای بی‌حال و ناتوان می‌کند که حتی نمی‌توانم از جایم بلند شوم. پزشکان نیز توضیحاتی درباره تنظیم دوز دارو می‌دادند و می‌گفتند که هدف، رساندن بدن به یک وضعیت مشخص و کنترل شرایط فرد است؛ اما تجربه من نشان می‌داد که این روش نیز نمی‌تواند آن تعادل واقعی را به وجود بیاورد.

روش دیگری که در آن دوران تجربه کردم، درمان‌های دارویی در مراکز درمانی با استفاده از متادون و داروهای مشابه بود. این روش را نیز بارها تجربه کرده‌ام؛ به‌خصوص مصرف متادون و داروهای جایگزین دیگر. متادون واقعاً درد و رنج زیادی به همراه دارد. حتی قطع کردن آن نیز بسیار دشوار است. اگر متادون را به‌صورت ناگهانی قطع کنی، درد و شرایط ناخوشایندی به وجود می‌آید که واقعاً وحشتناک است. داروهای جایگزین دیگر نیز شرایط مشابهی داشتند و باز هم سیستم ایکس بدن به تعادل و ترمیم واقعی نمی‌رسید. در چنین شرایطی، فرد با مشکلاتی مانند بی‌حالی، افسردگی، بی‌انگیزگی، بی‌حوصلگی، پرخاشگری و بی‌خوابی مواجه می‌شود. تمام این حالات را تجربه می‌کردم و در نهایت، این روش نیز نمی‌توانست مرا به درمان برساند. نتیجه آن هم بازگشت مجدد به مصرف و برگشتن به نقطه اول بود.

علاوه بر این موارد، در گذشته دارویی به نام نورجیزک نیز وجود داشت. در آن زمان، بعضی افراد از این دارو برای ترک اعتیاد استفاده می‌کردند و من خودم شاهد بودم که افراد آن را تزریق می‌کردند. اما پس از مدتی، خودشان به همان دارو وابسته می‌شدند و به نوعی گرفتار مصرف آن می‌شدند. به‌تدریج این دارو از چرخه مصرف کنار رفت و دیگر مانند گذشته مورد استفاده قرار نگرفت. البته من اطلاع دقیقی ندارم که منشأ آن کدام کشور بود و از کجا وارد شده بود.

بعد از آن، داروهای گیاهی نیز وارد میدان شدند. کپسول‌های بزرگی به رنگ قهوه‌ای وجود داشت که به افراد می‌دادند و ادعا می‌کردند برای ترک اعتیاد مناسب هستند. من هم تعداد زیادی از این کپسول‌ها را مصرف کردم؛ اما در نهایت، تجربه من چیزی جز سقوط آزاد نبود. این داروها هیچ کمکی به من نمی‌کردند. هرچه تعداد بیشتری از آن‌ها مصرف می‌کردم، درد و ناراحتی‌ام بیشتر می‌شد. همان حالات ناخوشایند قبلی را داشتم، هیچ تأثیر مثبتی مشاهده نمی‌کردم و در نهایت دوباره دچار عود می‌شدم و به نقطه اول بازمی‌گشتم.

تمام روش‌هایی که به آن‌ها اشاره کردم، در نهایت انسان را مانند فردی رهاشده در میان طوفان و اقیانوسی متلاطم به حال خود واگذار می‌کردند؛ زیرا سیستم ایکس بدن ترمیم نشده بود و حتی در بسیاری از موارد، شرایط جسمی و روانی فرد بدتر نیز می‌شد. این روش‌ها به‌جای رساندن انسان به مقصد، او را در مسیر درد، رنج و ناامیدی گرفتار می‌کردند. اما روش درمانی کنگره ۶۰، یعنی روش DST، مسیر کاملاً متفاوتی را پیش روی انسان قرار می‌دهد. در این روش، فرد نه از مسیر درد و رنج و سختی، بلکه از راهی اصولی، منطقی و آسان به مقصد می‌رسد. درست مانند آب خوردن می‌توان سفر درمانی را به‌درستی طی کرد، بدون اینکه آن دردها و رنج‌های گذشته را تجربه کنیم و در نهایت از بند اعتیاد رها شویم.

نکته دیگری که می‌خواهم به آن اشاره کنم، این است که روش درمانی کنگره ۶۰ در واقع یک پروتکل کامل برای به تعادل رساندن جسم و روان انسان است. این روش فقط به مصرف دارو محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای هماهنگ از آموزش‌ها و فعالیت‌ها را در بر می‌گیرد. کارگاه‌های آموزشی، حضور در لژیون، مصرف داروی OT طبق برنامه، ورزش، نوشتن سی‌دی‌ها، حضور مستمر در جلسات و انجام تمام آموزش‌ها، اجزای یک مجموعه کامل درمانی هستند. به‌خصوص ورزش که نقش بسیار مهمی در این فرایند دارد. تمام این موارد در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا انسان را به درمان و تعادل برسانند.

به اعتقاد من، چنین مجموعه منسجم و کاملی را به‌سختی می‌توان در روش‌های دیگر پیدا کرد. بنابراین باید قدر این فرصت ارزشمند را بدانیم، سفر خود را به‌درستی انجام دهیم و شکرگزار خداوند باشیم. باید بدانیم که اعتیاد، مسمومیت مزمن نیست، بلکه جایگزینی مزمن است و با داروی مناسب و زمان‌بندی درست، می‌توان این جایگزینی را اصلاح کرد و به تعادل رسید.

در پایان، سخن آخرم را با این جمله به پایان می‌رسانم:

«با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردد؛ با تعقل، ساختارها ادامه می‌یابد و با عشق، ساختارها کامل می‌شوند.»

و در ادامه، یادآور می‌شوم که حقیقت، راه را نمایان می‌کند و در این مسیر، جاذبه عشق است که انسان را به حرکت وامی‌دارد.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، از همه شما عزیزان سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر جلیل
صوت: مسافر جمال لژیون ششم
عکاس: مسافر مسلم لژیون یکم
ضبط و تایپ: مسافر محسن لژیون سوم
ارسال خبر: مسافر محسن لژیون سوم