جلسه ششم از دوره سوم لژیون سردار نمایندگی شوشتر با استادی مسافر، پهلوان ایمان،نگهبانی مسافر منصور، دبیری مسافر احمد و خزانه دار، مسافر پهلوان محمد حسین با دستور جلسه 《متد DST و دستاوردهای علمی آقای مهندس》در روز یکشنبه مورخ ۱۴۰۵,۰۸,۱۷ رأس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.
سلام دوستان ایمان هستم یک مسافر، خدا را شکر می‌کنم که امروز توفیق حضور در جمع شما عزیزان را دارم. از ایجنت محترم، آقای کیوان عزیز، از آقای منصور، نگهبان لژیون سردار، تمام بزرگ‌ترهای شعبه شوشتر و همه اعضای این شعبه، به‌خصوص بچه‌های لژیون سردار، سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در این جمع صمیمی و دوستانه در کنار هم باشیم.
خدا را شکر می‌کنم که چنین فرصت‌هایی ایجاد می‌شود تا ما دور هم جمع شویم. واقعاً این روزها چقدر نیاز داریم بیشتر یکدیگر را ببینیم و در کنار هم باشیم. اتفاقی افتاده که همه ما را متأثر کرده است؛ اتفاقی که هیچ‌کدام از ما انتظارش را نداشتیم. البته تمام انسان‌ها، همان‌طور که روزی حیات خاکی خود را آغاز می‌کنند، روزی هم از این دنیا خواهند رفت. این اتفاق برای آقای مهندس هم رخ داد. ایشان بارها درباره مقوله سفر از بُعد زمینی و رسیدن به بُعد بعدی صحبت کرده بودند. برای همه ما گفته بودند و مطالب زیادی در این زمینه مطرح کرده بودند. بسیاری از ما آن صحبت‌ها را نوشتیم و با آن کلمات زندگی کردیم.
واقعاً این روزها انسان هرچه می‌خواهد بگوید، وقتی کمی فکر می‌کند، می‌بیند آقای مهندس خودشان بهتر از آن را گفته‌اند.
به نظر من، این روزها، روزهای تفکر است؛ روزهایی که منِ ایمان باید ببینم چه مسیری را طی کرده‌ام و فکر کنم که از این به بعد می‌خواهم چه کاری انجام بدهم. شاید ما امروز یکی از نسل‌های بچه‌های کنگره باشیم. نسل‌های مختلفی در کنگره حضور داشته‌اند و هرکدام مسئولیت‌های متفاوتی بر عهده داشته‌اند. یک عده از بچه‌ها در سال‌های ابتدایی، در کنار آقای مهندس بودند و در راه‌اندازی شعب و شکل‌گیری کنگره نقش داشتند. ما امروز بخشی از آن مسیر هستیم و در واقع جزو نسلی قرار داریم که به این اتفاق بسیار نزدیک هستیم. بنابراین مسئولیتی بر دوش ما قرار دارد.
همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند، هر ساختاری به سه پارامتر نیاز دارد که یکی از آن‌ها پارامتر مالی است. ما امروز جزو افرادی هستیم که این پارامتر مالی را به پیش می‌بریم و شاید مسئولیت ما در شرایط فعلی دوچندان شده باشد. این صحبت را مطرح نمی‌کنم که برای کسی تعهدی ایجاد کنم تا حتماً مبلغی پرداخت کند؛ خیر. همان‌طور که گفتم، این روزها روزهای تفکر است.
چند وقت پیش یکی از سی‌دی‌های استاد امین را گوش می‌دادم که درباره انیمیشن‌ها و کارتون‌ها صحبت می‌کردند، این سی‌دی را حدود دو سال پیش گوش داده بودم، اما چند وقت پیش دوباره به سراغش رفتم. هم‌زمان کتاب‌هایی را هم که داشتم مرور می‌کردم. یکی از آن‌ها کتاب هری پاتر بود که شاید شما هم آن را خوانده باشید یا فیلمش را دیده باشید. در ابتدای داستان هری پاتر، ماجرای ورود او به سرزمین جادویی مطرح می‌شود. او توضیح می‌دهد که چگونه متوجه می‌شود متعلق به دنیای دیگری است. وقتی وارد ایستگاه راه‌آهن می‌شوند، برایش جالب بوده که بداند چگونه باید به آن دنیای دیگر بروند. او می‌گوید وقتی وارد ایستگاه شدیم، مسیری را دیدیم که مردم عادی در آن رفت‌وآمد می‌کردند و قطار در سمت چپ ایستاده بود. کمی جلوتر که رفتیم، مسیر دو شاخه شد. یک قطار هم در سمت راست قرار داشت، اما مردم عادی آن مسیر و قطار را نمی‌دیدند؛ درحالی‌که ما که متعلق به آن سرزمین بودیم، آن را می‌دیدیم. وقتی سوار قطار شدیم، هر دو قطار هم‌زمان حرکت کردند، اما از جایی به بعد قطار ما از زمین فاصله گرفت و شهر لندن زیر پای ما قرار گرفت. وارد ابرها شدیم و به شکلی وارد سرزمین دیگری شدیم.
برداشت من از این ماجرا این است که ما در کنگره ۶۰ واقعاً وارد سرزمین دیگری شده‌ایم.
اگر من به‌عنوان شخصی که گرفتار مواد مخدر بودم وارد کنگره شدم، درمان شدم و بعد متوجه شدم در سرزمینی قرار گرفته‌ام که اساس آن محبت است؛ سرزمینی که عده‌ای بدون اینکه من را بشناسند، خدمت کردند و این ساختار را به وجود آوردند تا منِ ایمان بتوانم درمان شوم، امروز وظیفه من چیست؟
در شرایطی که امروز قرار داریم و اتفاقی که برای آقای مهندس افتاده است، دنیای آگاهی در اختیار من قرار گرفته است. من به‌عنوان یک شخص درمان‌شده چه مسئولیتی دارم؟ آیا مسئولیت من این است که هشت، نه یا ده ماه سفر کنم و بعد از پایان سفرم بروم؟ یا اینکه بعد از پایان سفر هم بنشینم و تفکر کنم؟
اگر بچه‌های امروز اینجا نشسته‌اند، کسانی هستند که اهل تفکرند و قطعاً نتیجه تفکر خود را هم در بُعد حسی و هم در بُعد مالی خواهند گرفت.این اتفاق برای خود من افتاده است. اجازه بدهید تجربه شخصی خودم را کوتاه بیان کنم.
من اصلاً برای پهلوان شدن به تهران نرفته بودم. سال ۱۴۰۲ فرزندم بیمار بود و برای گرفتن اجازه سفر او، نزد آقای مهندس رفتم. آقای مهندس در ابتدا خیلی سخت‌گیری می‌کردند، چون فرزندم سن کمی داشت و هنوز بچه بود. خلاصه اینکه حدود شش بار به تهران رفتیم. دیگر به‌گونه‌ای شده بود که آقای مهندس کاملاً من را می‌شناختند. هر بار که وارد می‌شدم، می‌گفتند: «تو باز اومدی؟» من هم می‌گفتم: «آقا، اگر شما من را از در بیرون کنید، از پنجره وارد می‌شوم!» ایشان می‌گفتند: «برو، ولی همین کار را بکن.»
در واقع می‌خواستند بدانند خواسته من چقدر جدی است و چه میزان برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم. در آخرین جلسه‌ای که رفتم، ایشان پذیرفتند که سفر فرزندم انجام شود. من از این اتفاق آن‌قدر خوشحال شدم که اصلاً در آن لحظه متوجه چیز دیگری نبودم.
در آن زمان یک تعهد پنجاه میلیون تومانی داده بودم و می‌خواستم دنور شوم. نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که ناگهان به آقای مهندس گفتم: «آقای مهندس، من می‌خواهم پهلوان بشوم.»
قبض تعهدم هم در جیبم بود. نمی‌دانم آن را با خودم آورده بودم یا نه. خلاصه رفتیم و آقای مهندس گفتند بنشین. نشستیم و صحبت کردیم. آن روز حس بسیار خوبی داشتم و از اتفاقی که افتاده بود، خوشحال بودم. وقتی از آنجا بیرون آمدم و سوار قطار شدم، تازه متوجه شدم که چه حرفی زده‌ام! اصلاً از قبل چنین تصمیمی نداشتم. من پنجاه میلیون تومان پول داشتم که تعهد داده بودم و دیگر پولی برایم باقی نمانده بود. در مسیر با همسفرم تماس گرفتم و گفتم که چه اتفاقی افتاده و اجازه پهلوانی گرفته ام، او گفت: «اتفاقاً خیلی کار خوبی کردی.»
البته او می‌دانست که ما از نظر مالی چیزی در بساط نداریم، اما همین حرف باعث شد دلم قرص شود. وقتی به اراک رسیدم، کالایی داشتم که فروش نمیرفت یعنی کالایی بود که هیچ‌کس آن را نمی‌خرید. فکر می‌کنم حدود نه سال آن را نگه داشته بودم. یک قطعه صنعتی بود که حتی می‌خواستم آن را کیلویی بفروشم. ناگهان یک نفر از یک شرکت حفاری دریایی با من تماس گرفت و گفت: «من چنین جنسی می‌خواهم، شما دارید؟»
چون آن قطعه کمیاب بود و کاربرد محدودی داشت، گفتم بله، دارم.
پرسید: «فروشنده هستید؟»
گفتم: «بله، فروشنده هستم.»
گفت: «چقدر می‌دهید؟»
من هم گفتم: «قیمت پیشنهادی خودتان را بگویید.»
گفت: «یک نفر گفته ششصد میلیون تومان، اما مدیرعامل فکر می‌کنم با پانصد و پنجاه میلیون تومان قبول کند.»
وقتی این مبلغ را شنیدم، واقعاً شوکه شدم. من پانصد میلیون تومان تعهد کرده بودم و حالا درست در همان شرایط، این پول برایم فراهم شده بود.
به اراک که رسیدم، این پول جور شد. دویست میلیون تومان آن را به کنگره دادم و با بقیه پول رفتم طلا خریدم. ارزش طلاها بعداً به حدود هفتصد تا هشتصد میلیون تومان رسید.
من پانصد میلیون تومان تعهدم را پرداخت کرده بودم و مقداری هم برای خودم باقی مانده بود.
اما خودم می‌دانم که من چیزی به کنگره ندادم؛ اتفاقاً کنگره به من داد.
این اتفاق برای من، تجربه عبور از ترس بود.
این موضوع را برای دوستانی مطرح کردم که شاید تصور کنند اگر تعهدی بدهند، ممکن است نتوانند آن را پرداخت کنند و خجالت‌زده شوند. اصلاً موضوع این‌گونه نیست.
اولاً ما به اینجا می‌آییم تا پرداخت داشته باشیم، چون می‌خواهیم بخشش را یاد بگیریم. بخشش، فهم می‌آورد.
وقتی انسان می‌بخشد، اولین اتفاقی که برایش می‌افتد این است که فهمی در درون او ایجاد می‌شود؛ فهمی که باعث می‌شود دیگر به چیزی که بخشیده است فکر نکند.
ما به گلریزان نزدیک هستیم. اگر من به‌عنوان یک شخص تعهدی داده‌ام و توانایی انجام آن را دارم، باید تعهدم را عملی کنم؛ چون خودم هم این تجربه را داشته‌ام.
بار دوم که پهلوان شدم، داستان دیگری برایم اتفاق افتاد. من در آن زمان سیصد و پنجاه میلیون تومان پرداخت کردم و سیصد و پنجاه میلیون تومان دیگر هم بدهکار بودم.
پنج سکه داشتم که قیمت هر سکه حدود هفتاد میلیون تومان بود. دیگر هیچ پولی نداشتم. از طرفی از دیگران طلب داشتم، اما پول‌هایم را پرداخت نمی‌کردند.
با خودم گفتم باید این پول را بدهم تا تعهدم آزاد شود. به بیست‌وچهار متری رفتم، پنج سکه‌ام را فروختم و دیگر چیزی برایم باقی نماند.
پنج سکه را هرکدام هفتاد میلیون تومان فروختم و مجموعاً سیصد و پنجاه میلیون تومان شد. با همان مبلغ تعهدم را پرداخت کردم.
فکر می‌کنم حدود یک هفته بعد بود که شرکتی که از آن طلب داشتم با من تماس گرفت و گفت: «آقا، ریال نداریم، دلار داریم.»
من هم قبول کردم و به بانک پاسارگاد رفتم و دلارهای صد دلاری به من دادند. حالا از تعداد و بسته‌های آن بگذریم!
ببینید، این اتفاق‌ها می‌افتد. نوع زندگی انسان تغییر می‌کند و حس او عوض می‌شود.البته اینجا فقط درباره مسائل مالی صحبت نمی‌کنم. مسائل مالی بخشی از ماجراست، اما اصل موضوع، حضور و مشارکت فیزیکی ماست.
اگر تعهدی داریم، نباید بترسیم. قبل از اینکه به فکر بازگشت پول یا نتیجه مالی آن باشیم، باید به فکر به دست آوردن آن فهم باشیم. وقتی آن فهم در انسان ایجاد شود، برکت هم ان‌شاءالله به دنبال آن خواهد آمد.
از طرفی، چون دستور جلسه ما روش دی‌اس‌تی است، باید بگویم که در کنگره همه اتفاقات بر اساس روش دی‌اس‌تی و به‌صورت پله‌پله انجام می‌شود.
هیچ‌کس از من که امروز سه ماه از سفرم گذشته، انتظار ندارد یک‌باره پهلوان شود. من باید متناسب با شرایط خودم تعهدی بدهم و آن را پرداخت کنم.
گاهی انسان با پرداخت سه میلیون تومان پهلوان است و گاهی با پرداخت یک میلیون تومان. اصلاً پهلوانی، دنوری یا سرداری به مبلغ پرداختی نیست.
برای همه شما آرزوی موفقیت دارم. خیلی خوشحالم که امروز در جمع شما هستم. ماشاءالله همه خوش‌حس و سرزنده هستند و شعبه شوشتر یکی از شعب پربار کشور از نظر مشارکت‌های مالی است. فکر می‌کنم سال گذشته هم رتبه اول را به دست آورد.
با حضور آقای کیوان، آقای علی، آقای اکبر و دیگر بزرگ‌ترهای شعبه، این مسیر به‌خوبی ادامه پیدا کرده است.
ببینید، اگر من پهلوان شوم، اگر دنور شوم یا اگر سردار شوم، در درجه اول و در نهایت، این اتفاق به خود من برمی‌گردد.
اگر من در کنگره این لیوان را برندارم، صد نفر دیگر هستند که آن را بردارند. اما اگر امروز به من گفتند این لیوان را بردار، این یک توفیق است؛ فرصتی است که در اختیار من قرار داده‌اند.
این فرصت همیشگی نیست و محدود است؛ پس باید از آن استفاده کنیم.
این صحبت را ابتدا به خودم می‌گویم و بعد به دوستانم.
ان‌شاءالله تن همه شما سالم باشد و به امید خدا، آقای زرکش هم به‌زودی به جمع ما اضافه شوند تا بتوانیم در یک جمع بزرگ‌تر، همگی در کنار هم باشیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
154