از دریافت‌کننده آموزش تا خدمتگزار

به نام قدرت مطلق الله

سلام دوستان، جعفر هستم یک مسافر.

گاهی وقتی به گذشته خود نگاه می‌کنم، باورم نمی‌شود انسانی که روزی درگیر مصرف مواد مخدر و سیگار بود و حتی تصور نمی‌کرد بتواند زندگی متفاوتی داشته باشد، امروز در جایگاهی قرار گرفته که می‌تواند آموزش بگیرد، خدمت کند، مطلب بنویسد، با کامپیوتر و نرم‌افزار کار کند و برای سلامتی خودش قدم بردارد.

اگر بخواهم داستان زندگی خودم را تعریف کنم، باید از روزهایی شروع کنم که مواد مخدر بخش بزرگی از زندگی مرا تحت تأثیر قرار داده بود.

مصرف من شامل متادون، ترامادول و شیره خوراکی بود. به‌مرور متوجه شدم که شرایط جسمی، روحی و زندگی‌ام تحت تأثیر مصرف قرار گرفته است. زمانی رسید که واقعاً از این وضعیت خسته شدم و تصمیم گرفتم به هر شکلی شده از مواد فاصله بگیرم.

در خانه و بدون برنامه درمانی تدریجی، به روش سقوط آزاد اقدام به قطع مصرف کردم. تصورم این بود که با تحمل سختی‌ها و تکیه بر اراده می‌توانم برای همیشه از مواد جدا شوم. اما این تصمیم بیشتر از شش ماه دوام نیاورد و دوباره به مصرف برگشتم.

آن تجربه برای من یک درس بزرگ داشت؛ فهمیدم که خسته شدن از مصرف و تصمیم به قطع آن، به‌تنهایی به معنای درمان نیست.

کنگره ۶۰؛ تفاوت قطع مصرف با درمان

وقتی وارد کنگره ۶۰ شدم، برای اولین بار با نگاه متفاوتی نسبت به اعتیاد آشنا شدم.

آموختم که اعتیاد فقط مصرف یک ماده نیست و برای رسیدن به تعادل، باید جسم، روان و جهان‌بینی مورد توجه قرار بگیرند.

در کنگره با روش DST آشنا شدم؛ روشی که بر اساس برنامه مشخص، کاهش تدریجی داروی OT، زمان و آموزش استوار است.

در تجربه قبلی، می‌خواستم خیلی سریع به نتیجه برسم؛ اما در کنگره یاد گرفتم که جسم برای بازسازی به زمان نیاز دارد و انسان نیز باید در کنار درمان جسم، آموزش ببیند و نگرش خود را تغییر دهد.

در این مسیر، حضور در جلسات، فرمانبرداری از راهنما، نظم در برنامه درمان و حرکت در مسیر جهان‌بینی برایم اهمیت زیادی پیدا کرد.

یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که دریافت کردم این بود که درمان فقط کنار گذاشتن مواد نیست؛ بلکه باید در رفتار، افکار، ارتباط با خانواده و مسئولیت‌پذیری اجتماعی نیز تغییر ایجاد شود.

هفتاد نخ سیگار؛ وابستگی دیگری که از آن عبور کردم

شاید یکی از اتفاقات مهم زندگی من، درمان سیگار باشد.

من روزانه حدود ۷۰ نخ سیگار وینستون قرمز مصرف می‌کردم. وابستگی من به سیگار به اندازه‌ای بود که تصور زندگی بدون آن برایم بسیار دشوار بود.

در ابتدا فقط برای درمان مواد مخدر وارد کنگره شده بودم و هیچ تصوری نداشتم که روزی بتوانم سیگار را هم کنار بگذارم.

اما آموزش‌های کنگره و آشنایی با روش درمان سیگار باعث شد نگاه من تغییر کند. با حرکت در مسیر درمان و استفاده از آموزش‌ها، توانستم از وابستگی سنگین به نیکوتین نیز عبور کنم.

این تجربه برای من بسیار ارزشمند بود؛ چون فهمیدم گاهی محدودیت‌هایی که غیرممکن به نظر می‌رسند، با شناخت، آموزش و حرکت درست قابل عبور هستند.

اضافه‌وزن؛ سفر دیگری برای رسیدن به تعادل

امروز نیز در ادامه مسیر تغییر، موضوع اضافه‌وزن را دنبال می‌کنم و با روش دژاکام در حال حرکت برای رسیدن به تعادل هستم.

برای من این موضوع فقط کم کردن وزن نیست؛ بلکه شناخت بهتر جسم، اصلاح عادت‌ها، نظم در زندگی و مسئولیت‌پذیری نسبت به سلامتی است.

در گذشته شاید تصور می‌کردم بعضی از عادت‌ها برای همیشه همراه من خواهند بود؛ اما تجربه درمان مواد و سیگار به من نشان داد که انسان می‌تواند با آموزش و استمرار، تغییرات بزرگی در زندگی خود ایجاد کند.

البته هرکدام از این مسیرها آموزش و برنامه مخصوص خود را دارد، اما چیزی که در تمام آن‌ها برای من اهمیت داشته، صبر، نظم و پذیرفتن مسئولیت تغییر است.

کنگره فقط درمان مواد نبود؛ آغاز یادگیری توانایی‌های تازه بود

یکی از اتفاقات جالب زندگی من، آشنایی با کامپیوتر و نرم‌افزار بود.

قبل از ورود به کنگره ۶۰، آشنایی من با کامپیوتر در حد روشن و خاموش کردن آن بود. شاید اگر آن زمان کسی به من می‌گفت روزی می‌توانی با نرم‌افزار کار کنی، مطالب را تنظیم کنی و در فضای مجازی فعالیت داشته باشی، باور نمی‌کردم.

اما حضور در کنگره، آموزش گرفتن و قرار گرفتن در مسیر خدمت باعث شد قدم‌به‌قدم چیزهایی یاد بگیرم که قبلاً حتی تصورشان را هم نمی‌کردم.

امروز به‌عنوان مرزبان خبری نمایندگی گوجان، در بخش تنظیم و انعکاس اخبار و فعالیت‌های این نمایندگی خدمت می‌کنم.

برای من سایت کنگره فقط یک فضای مجازی برای انتشار خبر نیست؛ بلکه دریچه‌ای برای انتقال پیام آموزش و رهایی است.
وقتی گزارش فعالیت‌های ورزشی، جلسات آموزشی، لژیون‌ها، خدمت‌های اعضا و اتفاقات نمایندگی گوجان را تنظیم و منتشر می‌کنم، احساس می‌کنم بخشی از تلاش خود را برای رساندن پیام کنگره به دیگران انجام می‌دهم.

شاید فردی در گوشه‌ای از این سرزمین با دیدن یک گزارش یا خواندن تجربه یک مسافر، به فکر تغییر زندگی خود بیفتد. شاید همان مطلب کوچک بتواند امیدی در دل انسانی روشن کند که هنوز تصور می‌کند راهی برای نجات وجود ندارد.

به همین دلیل، فعالیت در سایت را یک مسئولیت ارزشمند می‌دانم؛ مسئولیتی که به من یاد داد هرکدام از ما می‌توانیم با توانایی‌های خود، پیام امید را به دیگران منتقل کنیم.

لژیون سردار؛ آموزش بخشندگی و گذشتن از خود

یکی دیگر از بخش‌های ارزشمند کنگره برای من، آشنایی با لژیون سردار است.

در لژیون سردار با مفهوم عمیق‌تری از بخشندگی و مشارکت آشنا شدم.

در گذشته شاید بیشتر به خواسته‌ها و نیازهای شخصی خودم فکر می‌کردم، اما امروز بهتر درک می‌کنم که انسان فقط برای دریافت کردن به این دنیا نیامده است.

لژیون سردار به من آموزش داد که می‌توانم در حد توان خودم برای ادامه مسیر دیگران نیز سهمی داشته باشم.

درمان در کنگره ۶۰ به‌صورت رایگان در اختیار مسافران قرار می‌گیرد، اما نگهداری و گسترش چنین مجموعه‌ای به مشارکت و مسئولیت‌پذیری اعضا نیاز دارد.

برای من، لژیون سردار فقط یک جایگاه مشارکت مالی نیست؛ بلکه یک کلاس آموزش بخشندگی است. جایی که یاد می‌گیریم داشته‌های خود را فقط برای خودمان نخواهیم و به فکر ادامه حرکت دیگران نیز باشیم.

آموختم که بخشندگی همیشه به معنای داشتن امکانات زیاد نیست؛ گاهی مهم این است که انسان از آنچه دارد، در مسیر درست استفاده کند.

خدمت در کنگره؛ از دریافت‌کننده آموزش تا خدمتگزار

اگر بخواهم یکی از بزرگ‌ترین تغییرات زندگی خودم را نام ببرم، بدون شک باید از خدمت کردن صحبت کنم.

روزی من انسانی بودم که بیشتر انرژی و زمانش درگیر مصرف مواد و سیگار بود؛ اما امروز بخشی از زندگی‌ام را صرف آموزش، خدمت و انجام مسئولیت می‌کنم.

در کنگره یاد گرفتم که خدمت فقط داشتن یک عنوان یا جایگاه نیست.

گاهی خدمت یعنی آماده کردن شرایط یک جلسه، گاهی کمک در پخت و توزیع غذا، گاهی فعالیت‌های ساختمانی، گاهی ورزش و گاهی انعکاس تلاش دیگران.

در نمایندگی گوجان بارها شاهد بودم که اعضا با عشق و بدون چشمداشت برای بهتر شدن شرایط مجموعه تلاش می‌کنند.

وقتی می‌بینم یک نفر برای آماده شدن جلسه وقت می‌گذارد، دیگری در پخت غذا مشارکت می‌کند، فردی در فعالیت‌های ورزشی حضور دارد و عده‌ای برای حفظ و آبادانی نمایندگی تلاش می‌کنند، بیشتر متوجه ارزش خدمت می‌شوم.

خدمت به من آموخت که انسان زمانی رشد می‌کند که از محدوده خواسته‌های شخصی خودش خارج شود و برای دیگران نیز مفید باشد.

امروز باور دارم ارزش خدمت به بزرگی جایگاه نیست؛ بلکه به عشق، تعهد و مسئولیت‌پذیری انسان بستگی دارد.

سپاسگزاری از کسانی که در این مسیر همراه من بودند

هیچ انسانی به‌تنهایی به نقطه تغییر نمی‌رسد. وقتی به مسیر گذشته خود نگاه می‌کنم، انسان‌های زیادی را می‌بینم که هرکدام به شکلی در آموزش و رشد من نقش داشته‌اند.

در ابتدا از جناب آقای مهندس حسین دژاکام، بنیان‌گذار کنگره ۶۰، سپاسگزارم که با تفکر و تلاش خود بستری فراهم کردند تا انسان‌های بسیاری فرصت دوباره زندگی کردن را پیدا کنند.

از راهنمای محترمم آقا آرش که در مسیر درمان و آموزش همراه من بودند، صمیمانه تشکر می‌کنم.

از آقا ایمان و آقا ابوالقاسم بابت آموزش‌ها، حمایت‌ها و فرصت‌هایی که برای یادگیری و خدمت در اختیار من قرار دادند، قدردانی می‌کنم.

همچنین از اعضای لژیون سردار و تمام عزیزانی که با مشارکت و بخشندگی خود در ادامه حرکت کنگره سهیم هستند، قدردانی می‌کنم.

از تمام کسانی که در بخش سایت، اطلاع‌رسانی، عکاسی و انعکاس اخبار نمایندگی گوجان فعالیت می‌کنند نیز تشکر می‌کنم.

امروز فهمیده‌ام که بهترین شکل قدردانی، فقط گفتن کلمه تشکر نیست؛ بلکه ادامه دادن راه، آموزش گرفتن، رعایت حرمت‌ها و خدمت صادقانه است.

سخنی با کسانی که هنوز در ابتدای راه هستند

اگر کسی این نوشته را می‌خواند و امروز درگیر مصرف مواد مخدر، سیگار یا عادت‌هایی است که زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده‌اند، می‌خواهم از تجربه خودم یک نکته را بگویم:

من هم روزی تصور می‌کردم نمی‌توانم تغییر کنم. یک بار به روش سقوط آزاد اقدام به قطع مصرف کردم، اما بعد از شش ماه دوباره به مصرف برگشتم.
آن روزها فکر می‌کردم مشکل از نداشتن اراده است؛ اما بعدها فهمیدم که فقط اراده کافی نیست و انسان به شناخت، آموزش، برنامه و راه درست نیاز دارد.

امروز اگر توانسته‌ام از مصرف مواد فاصله بگیرم، سیگار را درمان کنم، برای تعادل جسم خود قدم بردارم، کار با کامپیوتر را یاد بگیرم و در جایگاه خدمت قرار بگیرم، به این دلیل است که مسیر آموزش و تغییر را پذیرفته‌ام.

نمی‌گویم همه مشکلات زندگی من تمام شده است؛ بلکه می‌گویم امروز یاد گرفته‌ام به‌جای تسلیم شدن در برابر مشکلات، برای شناخت و حل آن‌ها حرکت کنم.

شاید هر انسانی نتواند یک‌شبه زندگی خود را تغییر دهد، اما می‌تواند امروز قدمی بردارد که فردای متفاوتی برایش بسازد.

سخن پایانی؛ هنوز یک مسافرم

اگر بخواهم تمام تجربه زندگی خود را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم:

من برای قطع مصرف به دنبال راهی کوتاه بودم، اما در کنگره ۶۰ راه زندگی کردن را آموختم.

کنگره به من فقط رهایی از مواد را هدیه نداد؛ به من فرصت داد خودم را بشناسم، توانایی‌هایم را کشف کنم، آموزش ببینم، خدمت کنم و برای بهتر شدن زندگی خود و دیگران قدم بردارم.

امروز جعفر گذشته نیستم، اما ادعا نمی‌کنم که به پایان راه رسیده‌ام. هنوز یک مسافرم؛ مسافری که می‌خواهد در مسیر دانایی، تعادل، سلامتی و خدمت حرکت کند.

امیدوارم هر انسانی که روزی در تاریکی گرفتار شده است، فرصت پیدا کند روشنایی را بشناسد و باور کند که تغییر امکان‌پذیر است.

گاهی بزرگ‌ترین معجزه زندگی این نیست که انسان به گذشته خود برنگردد؛ بلکه این است که از گذشته خود پلی برای ساختن آینده‌ای بهتر بسازد.

از توجه شما سپاسگزارم.

با احترام
مرزبان خبری مسافر جعفر